post scriptum

i po świętach. jutro powrót do życia pod szarym niebem. nie powiem, że tęsknię. wręcz przeciwnie. staram się odwlec ten moment jak tylko można. uciec gdzie pieprz rośnie. najlepiej na koniec świata. niemniej trzeba rachunki płacić. więc zaciskamy szczęki tak bym coregi nie rozgryźć, bo chyba mało smaczna by była, i z odrazą nastawiamy budzik na wpół do szóstą. a na razie taplam się. w niepogodzie dzisiejszej i w szczęściu dawno nieprzeżywanym, które dopadło mnie niemiłosiernie. i to w dodatku zewsząd i wewsząd zarazem. takie święta to mógłbym przeżywać dzień za dniem, noc za nocą, południe za północą. i jeszcze świty i zmierzchy wszelakie. ba. nawet pracoholizm mi przeszedł, odkąd pan młody mną zawładnął. totalnie. i chyba ze wzajemnością. ba, nawet bez chyba. takie święta to mógłbym przeżywać dzień po dniu i nawet by mi się jakoś nie znudziły. i co z tego, że nawet w tefau nic nie ma. nawet nie włączyliśmy tefau. mieliśmy co innego do oglądania...