deuddeg ® hugain

2011-04-03T18:37:00.003+02:00

rzadko płaczę na filmach, ale s07e18 grey's anatomy jest boski. boższy. najboższy. dla samej sary ramirez warto było z oczu łzy utoczyć... genialny głos. genialna ona. genialne jej aj-du. ech. po prostu. życie. śmiać się chce przez łzy...

usoPreviewPopup

stając się siostrą świnki piggy

2011-03-23T20:43:00.002+01:00

moja wytrwałość pewnie będzie liczona w nanosekundach. bo inaczej chyba nikt już liczyć nie będzie. to już nie te piękne czasy, gdy siadałem z rozdziawioną japą, by wpisać te moje tradycyjne trzy akapity, które czasem trąciły mądrością, innym razem głupotą, a przede wszystkim z-góry-patrzeniem na ten cały piękny świat. a że świat jest piękny to chyba nikt nie wątpi. ja przynajmniej mam mało na ten temat myśli, które by takowe przeświadczenie w jakieś dziwne znaki zapytania ubierały. powiedzmy, że cholernie lubię się uśmiechać do siebie w lustrze. i nawet pomimo tego, że coraz bardziej to lustro wypełniam. a kupiłem ostatnio wąskie. świat zresztą staje się coraz mniej szeroki. tłamsząc i tłamsząc, by na amen stłamsić. po prostu. ale nie poddajemy się. tylko wsuwamy langosza. i to nieważne, czy z kepuczem, czy tatarską omacką. chwała i dzięczynienie bądź w każdym chłopie panu doktorkowi w jego stetoskopie. ot co. tak mi na myśl akurat przyszło było...

a na miłego dnia zaginiona siostra świnki piggy, którą cudownie odnaleźć mi się udało...

waiting 4 my chance 2 come

2011-03-21T21:52:00.007+01:00

tak na moment, tak na chwilę.

bo mi się przypomniało.

a poza tym wszystko całkiem ok.

no chyba że weźmiemy pod uwagę, że jest mnie 3 kilo więcej. że mam czasu 3 razy mniej. no i mam nowy komp, który jest mniejszy niż mój...

stary komp.

no i ponoć łysieję. mam mniej cierpliwości. do siebie i do pana obok.

dziwne. ale nie chce mi się w życiu nic zmieniać. choć chce się, by wszystko było inaczej.

ale życie po to przecież jest, by nie mieć tego, czego chce się najbardziej.

bez składu i ładu. blogość.

2010-08-26T22:15:00.002+02:00

z dnia na dzień mniej czasu. na cokolwiek. ostatnio przypadkiem natrafiłem na promotora, który uprzejmie, acz nie bez przekąsu, zapytał: mój drogi er, jak tam konspekt pracy doktorskiej? i jak tu nie kochać braku czasu i uciekających dni i lat? tak więc najpierw pisałem podyplomową, potem pomagałem młodemu w magisterium (broni się lada tydzień), by całkowicie zapomnieć o sobie. ech. w ogóle najchętniej polazłbym na jakieś inne studia, ale wstawanie zimą w sobotę o piątej nad ranem po dwóch latach tego typu doświadczeń wcale mi się nie uśmiecha. jakoś rozleniwiłem się. tyle dobrze, że libido mam jakieś tam, to przynajmniej jeszcze nie roztyłem się na maksa. choć jak się przyjrzeć ostatnio zrobionym zdjęciom, to do kalisza naprawdę niewiele mi brakuje.

oficjalnie rozpoczynam żywot artystyczny. wtajemniczeni wiedzą o co chodzi, mniej wtajemniczeni niech się tylko domyślają. zaś niewtajemniczeni w ogóle nawet sobie nie wyobrażają. takowoż i ja sobie tego nie wyobrażam. ale słoma z butów wychodzić będzie. ależ się cieszę... poza tym pod koniec tego jakże chaotycznego wpisu chciałbym podzielić się pewną konstatacją - mam do sprzedania 27 dni urlopu :) - tegoroczne 26 wystawię za rok na allegro. choć może uda mi się z młodym piramidy w październiku uwidzieć. ot mumia cztery: er jak rademenes.

erocentryzm

2010-08-13T22:09:00.005+02:00

podziało się. i to sporo. po pierwsze dżeks pobił swojego chłopa, który ponoć zarzucał mu, że ten pomacał mojego. nie pamiętam. potem pokłócił się ze swoja matką tak, że aż szyba poleciała. to akurat ja pamiętam. w dalszym ciągu minionej soboty zostałem oskarżony przez wszystkich, że wszystko co złe to moja wina. masakra. tyle tylko, że apostata żadnej mea culpy nie wyznaje. ale dobrze. wyznałem. w dodatku młody uciekł i nie odbierał z powodu całej tej afery telefonów ode mnie. no poza jednym, w którym mi wykrzyczał, że nie chce mieć ze mną nic a nic do czynienia. jak się okazało - było to ważne jedynie przez niecałe osiemnaście godzin... tak czy inaczej mam nadzieję, że z całej tej historii wyszedłem nieco wzmocniony. po pierwsze wiem, że picie z kolesiem po sześciu chemoterapiach to niezbyt dobry pomysł. po drugie prowokowanie młodego nic nie dało. i alleluja. bo chyba w końcu odblokowałem się nieco. szczególnie jak powiedział dziwne dwa słowa, które ostatnio słyszałem może cztery lata temu. a po trzecie picie wódki mi nie służy. wracam do martini...

filary ziemi sobie oglądam. i inne historyczne filmy. ale i tak największy apetyt mam na ludzką krew. prawdziwą krew. nie tę od japończyków. i nie tę miesięczną. jakoś niezbyt mi chyba by posłużyła. tak mi jakoś dobrze przed ekranem. aż na tyle, że ukradłem młodego na incepcję. genialnie zakręcony film. było nie było. młody nic z tego nie zrozumiał, tak więc musiałem mu trochę potłumaczyć. bo co jak co, ale od wiejskiej sennik mam :P w ogóle z młodym coraz lepiej. trochę go zdominowałem. na wszystko godzący się er to przeszłość. miejmy nadzieję, że jak najbardziej odległa. a następny przystanek to październikowe skarabeusze... a poza tym na łyso się zrobiłem.

morze, piasek i wielka awantura. czyli marzenia a rzeczywistość.

2010-08-09T20:31:00.004+02:00

lato wszędzie. ponoć. przynajmniej kalendarz tak mówi. no może nie dosłownie mówi, bo takiej wersji najnowszego oprogramowania nie posiadam niestety. nawet internetu bezprzewodowego nie mam od paru miesięcy, kiedy to jedna burza się zdarzyła. totalnie okablowany niczym szpieg średniostarszej generacji. i lato się zdarzyło, coby do wątku wrócić. a latem to najchętniej pokazałbym swe średniostarszej generacji ciało na piasku jakimś, ale jedyny piasek, jaki uświadczam, to we własnych oczach późnym wieczorem, kiedy soczewki dają o sobie znać. a dają czasem, jakby same się chciały w roztworze solnofizjologicznopodobnym wykąpać. a ja w okularach siedzieć nie lubię. bo po pierwsze - jest mi w nich mało seksownie, po drugie - są słabszej generacji, coby to słowo po raz trzeci z rzędu a przedmiotowym akapicie zapodać, a po trzecie - totalnie źle się w nich całuje. to też dobrze myślałem, decydując się je włożyć dnia wczorajszego udając się na r-v z panem jednym takim. poza tym, że rozwaliliśmy jakąś nieużywaną popielniczkę na tylnim siedzeniu w moim wehikule, to nic nam nie przeszkadzało. no chyba, że wspomnienia minionej nocy, kiedy to rozwalono szybę w pokojowych drzwiach, a ja uznany zostałem za diabła w średniostarszej człowieczej skórze posmaganej widmem różnego rodzaju degeneracji średniostarszego pokolenia. tak czy inaczej wciąż żyję. i mam się dobrze. poza tym, że chcę nad morze. na piasek. na plażę. i obiecuję solennie: nie będę pić! (morskiej wody ofkors). buzia robaczki.

amen.

2010-07-04T22:38:00.001+02:00

pożegnać się pora. to raz. dwa to mała konstatacja - marta kaczyńska jest bardzo ładna (mimo genów), jej mąż cholernie sexy. drugi mąż. a po trzecie chyba lepiej czasem wpisać 160 znaków niż trzy akapity. jakoś łatwiej. buzia na dobranoc słoniątka!

i twoje serce tysz

2010-05-14T20:10:00.001+02:00

...

2010-05-08T20:58:00.001+02:00

wrócić czy pozostać?

2010-05-03T23:40:00.002+02:00

coby było, gdybym nagle wrócił do regularnego pisania bloga? gdyby zaczął się znowu udzielać, wywnętrzniać i pisać te swoje pierdoły, które czasem komuś na głos powtarzam, a których mówić/pisać nie powinienem. kiedy na nowo zacząłbym być wojownikiem światła - upierdliwym, gderliwym anonimem, który zawsze miał pomysł na notkę, a nie miał pomysłu na swoje życie. który był przez chwilę szczęśliwy, by zaraz potem pogrążyć się w czeluściach smutku i beznadziei. tak chciałbym, by wrócił 2005 rok. albo przynajmniej 2006. chciałbym odzyskać tamtą radość życia. tamten entuzjazm i zwyczajny nadzwyczajny uśmiech niezwyczajny. nawet wieku odzyskać bym nie chciał. bo i po co. nie po to chciałbym tam wrócić. ani nie po dziewictwo. choć pewnie mógłbym. wtedy świat był zupełnie w innych barwach. każdy dzień był wrażeniem niczym podczas oglądania kalejdoskopu u pani psycholog, gdy chcieli mnie przestawić z prawej na lewą rękę. dzisiaj każdy dzień to te kawałki kalejdoskopu, które wbijają się w dolną i górną powiekę za każdym razem, gdy nim obrócę. chciałbym być na powrót warriorem-of-the-light z blogu na durnym onecie. jestem jednak panem deg-ar-hugain plus jeden. dziwne doświadczenie. takie bizzarowe.

eu & ex

2010-04-23T20:58:00.002+02:00

dzisiaj nie powinno spotkać się z wczoraj. nigdy. a jednak się spotkało. tym bardziej, że wczoraj nie zapisało się w kalendarzu aż tak całkiem źle. bo oto sobie idę, by odebrać małża z pekape po tygodniowej nieobecności, a tu z naprzeciwka nagle wyskakuje preston. w dodatku w niebieskich butach. chciałem napisać, że sobie smerfował, ale przeca smerfy miały białe kalesono-botki. więc jakby porównanie niezbyt trafne. no i zacząłem sobie z prestonkiem rozmawiać o samochodach, jego stetoskopie (dosłownie stetoskopie) oraz o mieszkaniu, do którego miałem niegdyś wybierać wspólne łóżko. szkoda tylko, że łóżko to nie było wtedy przewidziane jedynie dla mnie, ale i dla innych odwiedzających (również w grupach zorganizowanych). no ale jednak pan miał potencjał, a ja miałem cholerny potencjał, by tego pana znosić, nosić i unosić. również się. ale jak świat światem i tak koniec końców gejoffskie związki kończą się szybciej niż się zaczęły. choć wiem, że są wyjątki. i mam nadzieję, że kogoś takiego wyjątkowego aktualnie mam. ale coby kontynuować - otóż ze stolicy wrócił preston. tym samym pociągiem, co łobuz. niestety stało się tak, że na wiadukcie wcześniej się ten pierwszy pojawił, co zobligowało mnie do wymiany kilku z nim słów. przecież ja dobrze wychowany jestem, to nie będę się boczyć i na niego psioczyć, a najzwyczajniej na świecie pogadałem z nim. no i rozmowa przeciągła się do nadejścia męża. nie muszę mówić, że pan mąż od razu się skapował kim jest pan w niebieskich butach. no i nie muszę też mówić, że spodobało mu się to, jak mi jego o swoim eksie w łóżku gadanie. ale to może dobrze. niech czuje zazdrość. bo ja też ją cholernie czuję... a prestonek? no cóż. było miło. ale się skończyło. adieu mon dieu...

czarny. niewątpliwie mój ulubiony kolor.

2010-04-19T18:03:00.003+02:00

ciężki tydzień za nami. chyba w zasadzie najdłuższy tydzień ostatnich lat, jeśli nie dekad. pamiętam, że nawet pięć lat temu było jakoś dziwnie lżej. chyba dlatego, że raz - chodziło o jednego (z całym szacunkiem ofkors) człowieka, a dwa, chyba każdy z nas się tego spodziewał. tym bardziej, jak mawiał mój świętej pamięci dziadek erwin: nikt tu ostatecznemu dniu trąbić nie będzie. nie będę się rozpisywać dlaczego, po kiego i po co. każdy z nas ma to już za sobą. chciałoby się powiedzieć, że całe szczęście. ale dziwnie jakoś akuratnie ten zwrot tutaj pasuje. szczęście jakby czmychnęło ukradkiem gdzieś poza granice. w atmosferę. razem z popiołem ponad nasze głowy. pewnie za niedługo spadnie na nie, coby dać w kość (a raczej w nos) alergikom i astmatykom. ot taka mała ironiczna ironiczność od wszechświata i absolutu. tak czy inaczej sto prawie trumien robi swoje. przynajmniej moje oczodoły miały ze zrozumieniem tego poważny problem. zwoje mózgowe jeszcze pewnie większy. no i inna inność, że już dawno nie spędziłem tyle czasu przed telewizorem. aż się pan mąż zaczął naigrywać i nieco nabijać. nie zostało mu to jednak bynajmniej niewynagrodzone sowicie z nadmiarem w zapasie.

marsz żałobny, requiem, śpij kolego, machające skrzydła samolotu, żenująca awantura o wawel, karawany i fatamorgany chciałoby się rzec wypełniały moją percepcję audio-wizualną ostatnich dni. ostra awantura na uczelni z kobietą, która uznała, że 10 kwietnia dalej niby nic można prowadzić zajęcia. chyba nie chciałem być tego świadkiem. a dzisiaj powrót do szarej rzeczywistości. czarna wstążka, ciemny layout portali internetowych i żałobne krawaty piotra jaconia i łukasza grasa (moim zdaniem mega przystojni ci obaj panowie są) już za nami. i takie trzy dziwne refleksje na koniec: (1) będę tęsknić za głosem i urokiem pierwszej damy, (2) prezydent rosji jest mega-przystojny, (3) podczas żałoby chyba zaoferowano nam najlepszy program telewizyjny od co najmniej pięciu lat...

post scriptum

2010-04-05T13:38:00.002+02:00

i po świętach. jutro powrót do życia pod szarym niebem. nie powiem, że tęsknię. wręcz przeciwnie. staram się odwlec ten moment jak tylko można. uciec gdzie pieprz rośnie. najlepiej na koniec świata. niemniej trzeba rachunki płacić. więc zaciskamy szczęki tak bym coregi nie rozgryźć, bo chyba mało smaczna by była, i z odrazą nastawiamy budzik na wpół do szóstą. a na razie taplam się. w niepogodzie dzisiejszej i w szczęściu dawno nieprzeżywanym, które dopadło mnie niemiłosiernie. i to w dodatku zewsząd i wewsząd zarazem. takie święta to mógłbym przeżywać dzień za dniem, noc za nocą, południe za północą. i jeszcze świty i zmierzchy wszelakie. ba. nawet pracoholizm mi przeszedł, odkąd pan młody mną zawładnął. totalnie. i chyba ze wzajemnością. ba, nawet bez chyba. takie święta to mógłbym przeżywać dzień po dniu i nawet by mi się jakoś nie znudziły. i co z tego, że nawet w tefau nic nie ma. nawet nie włączyliśmy tefau. mieliśmy co innego do oglądania...

i know there's something going on

2010-03-21T19:15:00.005+01:00

definitywnie wiem, że się coś dzieje. i dzieje się od dobrych paru tygodni. już dawno się tak nie działo. never. [trzydzieste] pierwsze urodziny, które spędziłem tak dobrze, jak nigdy przedtem. podkreślmy: nigdy przedtem. mnóstwo spacerów, rozmów, wspólnego oglądania filmów, patrzenia w oczy i innego głasiu-głasiu. tak. chce się żyć. mając nawet tak wiele lat i tak niewiele czasu jak ja. zresztą, jak mówiłem/pisałem, odkąd nie mam już trzydziestki, przestaję liczyć. bo jakoś się nie chcę. tym bardziej, że nie wypada. i choć ktoś rzekł był raczyć (a nawet raczył), że, co ty erze robisz z panem jedno prawie pokolenie młodszym od siebie, to niech sobie raczy(ł). ja się raczę panem jedno pokolenie od się młodszym. inna sprawa, że nie tylko się raczę, ale i zachłystuję. mentalnie, emocjonalnie, fizycznie, psychicznie, ezoterycznie, histerycznie i inaczej-rymicznie. tak. jestem na cholerne tak. bo jeśli - odpukać w niemalowane (pukam się w czoło własne) - będzie dalej tak, jak jest od paru tygodni, to i do, i do, i do... no! bo jest dobrze. a z dnia na dzień coraz lepiej. musi być. tym bardziej, że nigdy tak nie było. o!

...a zaraz razem pójdziemy wieczornie utopić marzannę. bo każdy powód do wspólnego spaceru jest dobry.

there's something going on

2010-03-18T19:33:00.004+01:00

no i nie mam już trzydziestki. aż płakać mi się chce. ale deg zostaje. może kiedyś zrobimy apdejta. na razie jakoś się kręci. nie jest źle. choć mogłoby być... nie. jest nawet nawet. oby tylko nie zapeszyć. i publicznie odszczekuję. jest po prostu dobrze. bosko. dwukropek gwiazdka.

koniec z liczeniem. od jutra.

2010-03-07T16:51:00.004+01:00

no i 365 dni za mną. a tak się bałem. a tu proszę - stworzyłem genialną historię okraszoną w zasadzie niczym. nawet wojny w iraku nie było. no może tylko wywrócili papieża. ot takie chyba najnudniejsze trzydzieści lat w moim życiu. w zasadzie tylko przytyłem może kilogram, z którym na okrągło walczę. zrobił mi się kolejny pieprzyk - tym razem na czole, jakby siła wyższa chciała zaznaczyć miejsce, w którym zrobiła aqq. wybrałem się parę razy do kina, a nawet na giewont, którego nienawidzę. bo ja nienawidzę gór. nie byłem nad morzem, choć było to jedno z moich postanowień trzydziestkowych, za co siebie teraz nienawidzę. podjąłem kilka złych decyzji i nieumiejętnie się z nich wycofałem. jak powiedziała panna daria nowak - okazałem się byłem palantem roku nawet. święte słowa... skończyłem jedne studia, zacząłem drugie. a może i nieformalnie nawet trzecie. wymieniłem auto i zadłużyłem się na cztery lata. optymista ze mnie, że tak długo pociągnę. zaliczyłem seks z jednym facetem i jeszcze bardziej się zasocjalizowałem pod tym względem. poznałem też warszawę i warszawiaków. czyli nie taki diabeł straszny... choć w sumie właściwie żaden z poznanych panów (i pań!!) nie jest rodem stamtąd. więc może temu... czyli jak człowiek się temu przyglądnie z bliska, to może oszaleć w konstatacji, że trochę przegiął w drugą stronę z tym podejściem do wiekuistości. aua!

a co do jutra? zero planów. bo i po co? one i tak są tylko planami. właściwie tylko sprawię sobie mały prezent: nowy akumulator, bo mi stary niezbyt dzisiaj wysłużył się był. choć jeszcze spróbuję z prostownikiem. kiedyś pewnie na sobie rozrusznikiem. ale to moze po trzydziestych drugich... no i wpadnę rano po wyniki. i okaże się, czy plus czy minus. jak w akumulatorze. lajf. a na koniec - dwie adekwatne pieśni. ot tak sobie. jak zawsze zresztą. cześć i czołem kluski z rosołem...

deg ar hugain. ku czci księżnej corn-walii.

2010-02-24T20:02:00.004+01:00

po pierwsze wciąż żyję. po drugie wciąż się lepiej mam. po pierwsze bis dżeks wciąż żyje. po drugie bis coraz lepiej się czuje. i jak ktoś z moich kolejnych znajomych ma zamiar go uśmiercać tudzież na zejście skazywać, to wierzcie - nie będą to już moi znajomi. generalnie za trzy miesiące będzie pięć lat jak go poznałem. i to przez kogo? przez księżniczkę panią samą w swej jej osobie. bo się znudziła nim najpierw, a mną przedtem. i stwierdziła, że idealnie będzie, jak nas spiknie, bo mu obaj damy spokój. no i udało się mu połowicznie. uczynił z nas cudownych przyjaciół. i choćby za to jestem mu wdzięczny. ot tak. takich ludzi jak dżeks nie spotyka się na co dzień. takich ludzi chce się mieć wokół siebie ot co.

ponadto nic mi się nie chce. nawet tego bloga pisać mi się nie chce. zresztą dogorywa już moja trzydziestka. a degarhugain to nic innego jak ta liczba w języku walijskim. to oznacza, że powoli się z pełnym tytułem państwem żegnać będę. i coby nie było - raczej na dłużej niż na krócej. zresztą pięć lat tutaj powoli mnie wypaliło. nie chce mi się pisać. a pisać na siłę bez sensu. zresztą o czym pisać? o kolejnej butelce alkoholu? o kolejnych dwunastu godzinach w pracy? o kolejnych czterech następnych w domu przy pracy? panie i panowie, ale to jeszcze nie pożegnanie. bo mamy przed sobą cudowne dwa tygodnie. tak więc to preludium tylko było. ot taka klasyka. a ja lubię klasykę. zresztą idę na farmę. marchewka mi była urosła...

poseł pięta śpiewa

2010-02-21T21:18:00.000+01:00

breathe in, breathe out

2010-02-13T21:46:00.003+01:00

abw. czyli absolutnie bezradna/bezlitosna wiejska.

2010-02-12T00:49:00.003+01:00

generalnie nie chce mi się pisać. jak już w jakimś tam komentarzu wspomniał ajs, odeszła mi chęć na literek tutaj zamieszczanie. bo w imię czego? zamieszczam je już lat prawie pięć i jak dotąd nic z tego nie wynikło było. czasem jakiś związek, czasem jakaś miła znajomość, czasem wspólne się odwiedzenie. o shit. to znaczy nawet sporo dzięki temu się zdarzyło. no cudownych ludzi się poznało. cholera. aż czasem mam pewien niedosyt chyba. bo jednak piękne kobiety i seksowni mężczyźni się przez to moje tutaj bytowanie trochę przewinęły (bez obrazy panowie - prawie żaden heteryk tego tutaj nie czyta).

w ogóle ten rok zaczął się posranie. jakoś czułem to w kościach. choć z drugiej strony są one już w takim stanie zwapnienia, że nie czuć w nich nic, toby dopiero mogło być spore zmartwienie. bo jak w pewnym wieku nic nie boli, nie strzyka czy nie dokucza, to można się już z życiem żegnać zaczynać. a przeca ostatnio to życie sporo ma mi do zaoferowania. i nie tylko mi. ot wiejska taka. matko. jeszcze za nią bloga będę prowadził. ale ta historia wymaga pewnej publikacji. i chyba pulitzera też zarazem. jak co niektórym wiadomo, ma wiejska męża, który nie grzeszy ani urodą, ani jak się ostatnio okazało intelektem. a wiejska przerosła me wszystkie o niej wyobrażenia odnośnie babsko-wiejskiej przebiegłości, chytrości i pon bóczek wie czego jeszcze. od miesięcy podejrzewała, że faworyt wiernością nie grzeszy. bo jakże inaczej sobie tłumaczyć mogła fakt, że małż jej ów z nią spółkować nie chce. właściwie jak ja sobie przypomnę, to pierwszą oznaką końca mojego tak zwanego związku było właśnie oziębłe podejście do mojego cielska mojego niegdysiejszego pana, z którym być mi było dane. no a że w sumie emocjonalnie na jednym poziomie niczym przeciętny widz mtv jestem, to wierzyć mi się inaczej chciało, a że zarazem bardziej smartowy jestem niż się przyznać w stanie jestem, to i tak wi(e)działem, do czego to zmierza. no i wiejska chyba więcej wspólnego ze mną ma, a ja z nią, niż jesteśmy w stanie przyznać. tak więc ichniejsze życie seksualne było równie udane co moje. tyle tylko, że ja singluję, a oni w małżeństwie są. no dobra - bez durnych uśmiechów, że to ja w zasadzie pokrzywdzony jestem, a nie oni, bo na tym małżeństwo polega... dzisiaj skupiamy się na wiejskiej i jej wieśniaku. koniec kropka. o mnie kilka słów niebawem... wróćmy do wątku pogłównego. jakieś kilka kwartałów temu wiejska odkryła była, że jej ślubny zbyt pokochał swoją komórkę i zainstalowane na niej giegie. a że głupi ksiądz jej nie chrzcił (jak i mnie :P), to od razu wywęszyła, że małżonek nie prowadzi rozmów z wróżkami (jak ja :P), ale z powabnymi nimfami i innymi zjawami, które bardziej rzeczywiste były niż ichniejsze małżeństwo. no i założyła była sobie dwa maile. jeden niejakiej panny, która koresponduje z jej chłopem, a drugi innej kobieciny, która niby donosi wiejskiej, o czym ta pierwsza z jej chłopem koresponduje. a że dodatkowo pani wiejska ma dostęp do konta mailowego jej ślubnego, bo kret sobie hasło wedle najdurniejszej logiki urządza (tak jak gdybym ja miał warrior30 :P), to jej inwigilacja sięga najgłębszych głębi mądrości jej pana i władcy. przy wiejskiej, to ipn wysiada. w sumie tylko dżeks mógłby się na czoło wysunąć w takich zawodach, ale jak wiemy zajęty chwilowo czymś innym jest ów cudowny człowiek. no i ostatnio umówiła się była z nim (z mężem znaczy) wiejska na sex (znaczy nie jako wiejska, ale jako konkurentka wiejskiej) i ten debil tam poszedł. a przypadkiem zjawiła się tam i wiejska, która niby dostała cynk od pośredniczki (bo tak, która była się umówiła, napisała faworytowi, że się spóźni, więc faworyt wciąż z nią koresponduje) i faworytowi minka zrzedła. ale że my faceci to mega ainteligentni jesteśmy, to pan mąż zaczął się pokrętnie tłumaczyć, że chciał sprawdzić kto chce ich szczęście zburzyć (znaczy wiejskiej i jego). a że wiejska walnęła mu wydrukami jego maili, w których zapewniał niedoszłą kochankę, że zakupi prezerwatywy i zapewni wygodne tylne siedzenie w swoim samochodzie, to zbył tłumaczeniem, że tak tylko ją podpuszczał. wow. normalny człowiek w takim momencie zgłupiałby do reszty i nie wiedział, co robić dalej. i na chwilę oprzytomniałby i zaniechał tego typu dziwactw czy prób zdrady. i tak myślała wiejska, dopóki nie weszła nazajutrz na jego maila. i jakież było jej zdziwienie, gdy odkryła, że małż jej jedyny i ukochany z inną top bohaterką się umawia. tym razem nie wiejską. tym razem za 150 zeta na godzinę... bez puenty tym razem. sorry.

Дива

2010-02-11T21:17:00.002+01:00

a director's cut

2010-02-10T20:26:00.002+01:00

być kobietą :P

2010-02-08T20:36:00.002+01:00

kochani ciemnogrodzianie :)

2010-02-07T19:17:00.002+01:00

pięknego mam konia... [prosto z farmville]

2010-02-06T20:36:00.002+01:00

farmageddon

2010-02-03T18:38:00.001+01:00

szef nadal obrażony. choć pod koniec dnia jakby milszy się stał. a ja i tam sobie lekko bimbam z pracy. chyba. bo dzisiaj zacząłem planować kolejne swe działania, korzystając z jakichś tam internetowych aplikacji. w ogóle to muszę do dżeksa zadzwonić, bo już dawno się zdarzyło. martwię się o łosia. ech. no ale z tego, co słyszałem po trzech dawkach chemii guz się miał zmniejszyć. w ogóle tak zarośniętego dawno już go nie widziałem. by nie powiedzieć nigdy. tak samo jak ja jotpega ostatnio. aż mnie prawie pokłuł był. ale to chyba raczej ja jego. przyjechał do mnie ten wariat znowu, ale pojechał szybciej niż miał w planach. chyba to coś znaczyć musi. albo i nie. tak czy inaczej minione dni były mega dla mnie optymistyczne i przyjemne. by nie rzec, że afroamerykańskie. a poza tym mam farmę. ot co. i nie tylko ja...

lajf is do dupy. a jeszcze bardziej chłoniaki...

2010-01-29T21:17:00.003+01:00

dż. czyli życie jest kureffsko niesprawiedliwe. to pewnik.

2010-01-22T20:47:00.007+01:00

siedzę sobie pod krawatem. ot jakoś nie chce mi się nawet rozebrać. gdyby nie jakieś dwa kilo nadwagi, to nawet słodko bym wyglądał. ale chyba nawet to mało jakoś o tym myślę. tak o słodkim wyglądaniu, jak i o tych dwóch kilogramach. nie wiedzieć czemu. znaczy wiedzieć. ale teraz polać sobie raczej. ot tak dla odwagi i kurażu. choć to nie ja je mieć muszę. przynajmniej nie teraz. teraz jakoś myślami przy dżeksie. zaczęło się? miejmy nadzieję, że nie. miejmy nadzieję, że się skończy. i to już. bo q.m. nie tak miało być. a najbardziej mnie wq... jak ktoś mówi, że to na jego własne życzenie. drogie pedałki, zarówno mi, jak i tobie zdarzyły się różne w życiu sytuacje, które implikowały różne ryzyka i szanse. więc plizzz... dziś zresztą ważne, by mu się udało. bo tak wielu się udaje. no i poza tym dżeks nie jest aż tak wyjątkowy, by mieć hiv i raka. w końcu to tylko chłoniak... a że na mózgu? mógłby mieć gorzej. mógłby mieć tam kota jak ja... będzie ok. musi być. bo muszę z kimś pić i podsyłać komuś durne empeczy. takich ludzi, jak on, nie spotyka się na co dzień. przynajmniej ja nie spotykam :)

gave it all away

3,66

2010-01-19T19:48:00.003+01:00

dziś totalny luz. nawet do pracy nie poszedłem. choć miałem budzik nastawiony. małe lenistwo? co to to nie. po prostu psychiczna wysiadka. a dzisiaj jest jeszcze gorzej, bo jak się zorientowałem, że nie mam już 70 dni urlopu, ale tylko 69 to mnie szlag trafił. choć inna sprawa, że nie mam nic przeciw tej liczbie akurat. a jutro? jutro powrót tam, skąd mnie pewnie kiedyś wywiozą. pytanie tylko czy w kierunku rybnika (x.meen powinien się ucieszyć) czy też nogami do przodu (wtedy ucieszy się darlene conley). ale może dajmy losowi za mnie zdecydować. ma pewniejszą rękę...

moje życie to chyba w zasadzie jeden wielki przypadek. ostatnio utwierdzam się w przekonaniu, że raczej biernik niż celownik. ba, nawet dopełniacza nie ma. nie mówiąc już o innych przyimkach. zresztą mam chyba to na własne życzenie. dzisiaj na komórce chyba jakieś kilka, jeśli nie naście nieodebranych esów i połączeń - ofkors nie licząc wiadomości od zdalnej wróżki, która napisała była, że zaszły jakieś kluczowe zmiany. ale jakoś 3,66 za te tzw. zmiany jak na mnie to za dużo. swoją drogą tyle kilo muszę zgubić. i byłbym cudownie zadowolony. ale wracając do tematu - dziś mam dzień dla siebie i nie interesują mnie inni. alienuję się. ale jak na alkoholika przystało... nie dziś nie piję. dziś sączę. a jak na pracoholika przystało... nie robiłem dziś nic z pracą związanego. no dobra, napisałem plan odnowy miejscowości. ale spędziłem nad nim zaledwie sześć godzin. więc do dniówki jakichś dwóch mi brakło.

no i pranie zrobiłem. tyle tylko, że teraz muszę je powiesić... no i ajsowi życzenia złożyłem. ma chłopak dziś te swoje urodziny. ech. jak miałem tyle lat, co on... byłem tak piękny jak on. dzisiaj jestem jak on piękny też. plus 3,66 z vat. choć ja bez. wad znaczy, ygh.

homo movie

2010-01-15T18:27:00.004+01:00

zachciało mi się jakoś czegoś słodkiego. więc kupiłem do wódki sok truskawkowy. a że na zimno słodkości chciałem, więc wrzuciłem kilka kostek lodu do tego. jeszcze jakiś dobry film, choć na jednym dzisiaj ciekawie było, a na drugim jakoś przeciwnie - zasnąłem. może to temu, że różne studia oba te obrazy wyprodukowały.

jutro school. choć raczej uczelnia rzec by wypadało. zresztą wczoraj też była. pierwsze seminarium doktoranckie. wow. jak to brzmi. normalnie oznaka starości. ale jutro za to podyplomówka. więc młodziej będzie. choć o dziwo wczoraj młodziej było. przynajmniej jeśli chodzi o skład osobowy. a ja taka sierota, która na uczelnianych korytarzach nie siedzie, a zna całokształt od praktycznej strony. ot takie lelum polelum jestem. ale każdy czytelnik tego czegoś coś o tym wie.

przy takim tempie życia - praca, uczelnia, praca, praca, praca, uczelnia, praca, praca, seminarium (niestety nie takie z młodym napletkiem, tfu, narybkiem kleryków) - męża znaleźć to sobie mógł będę w internecie. i to najlepiej na jakimś xtube. ale czy ja narzekam? w końcu ma się to kino domowe. ech...

wbrew powszechnym nadziejom: wciąż żyję

2010-01-08T17:14:00.003+01:00

powitać w nowym roku. i od razu kilka postanowień:

nigdy więcej nie pić z kobietą, bo po pierwsze cię upije, po drugie zawstydzi, a po trzecie i tak nic jej nie zrobisz. no chyba że nie jesteś szwulem, a ja jestem. choć na wewnętrznym uchodźstwie, ale i tak się liczy
nie pić w dni powszednie. czyli niedziela odpada, bo dzień święty. w sobotę świętują dzień święty żydzi, a w piątek adwentyści, więc postanowienie też nie działa. no chyba że przejdę na islam - tam trza się modlić jakieś pięć razy dziennie. cichutko, no cichutko... to było do mojej wątroby, która jakiś dziwny pisk z siebie wydała
zrzucić dwa kilogramy. czyli tragiczną jedną małą fałdkę znad bokserkowej gumki. bo przeszkadza. już właściwie tak niewiele tam widać, a jeszcze ona trochę cienia robi.
zwolnić trochę tempa w pracy i przerzucić się na jakieś cielesne orgazmy. bo ewidentnie mi ich brakuje. choć okazji mniej.
wyjść między ludzi. zaprzyjaźnić się z nimi. i mniej na nich warczeć. mniej olewać. odpisywać na esy. i pisywać je zarazem. no i odbierać komórkę. bo czasem jej nie odbieram. a czasem zwyczajnie nie słyszę. ygh, czyli do laryngologa??
no i z przytupem zakończyć trzydziestkę. tak jak i ją zacząłem. czyli co? seks z eksem? tylko którym?? było ich więcej niż członków take that. ale mniej niż kelly family. no i ładniejsi byli. znaczy ładniejsi od kelly family, nie take that..

tak więc w nowym roku wszystkim tu jeszcze bywającym mnóstwa pozytywnych wrażeń (ofkors nie przy odbieraniu wyników na hiv) oraz spełnienia najdurniejszego snu, jaki mieliście w zeszłym roku. ot taka moja lekko pokręcona warriorowska złośliwość. no i nazwa bloga powoli już przestaje być adekwatna. byle do dnia kobiet...

pod choinkę mam i coś dla państwa. polskiego...

2009-12-22T20:53:00.002+01:00

hi. it's like hello only shorter.

2009-12-20T16:46:00.002+01:00

tak. żyję. wciąż. wbrew oczekiwaniom niektórych, zgodnie z nadziejami innych. tak, wiem. olewam ludzi. nawet pani psycholog to wie. i pani wróżka też. plus wiejska. dlaczego inni są mądrzejsi niż ja? tak, wiem. wolę (czasem, bo nie cały czas już) własne towarzystwo, niż własnego się w towarzystwie. ale walczę. jeśli bóg da, to będzie to nawet skuteczne. tak czy inaczej wychodzę do ludzi. choć to ciężko. byle się nie zniechęcić. byle tym razem konsekwencji wystarczyło.

poza tym za dużo pracy mam. trochę się fizycznie przeliczyłem, bo przez trzy dni nie mogłem mówić. najszczęśliwsza chyba to moja bląd-asistąs była, która przynajmniej nie musiała telefonów ode mnie odbierać. no i swoją sekretarkę (ale to zabrzmiało) spotkałem wczoraj i dziś w sklepie. w dodatku w ciąży jest. sialala zabawa trwa. no i święta za pasem. a znad pasa brzuch wystaje. masakra. tak więc wesołych i świąt, i sylwestra. bo nowego już szczęśliwego.

because of some genetic gift of beauty, not some genetic gift of intelligence

2009-11-21T00:11:00.004+01:00

rozwala mnie żaboraba. durna pieśń, którą wyczaiłem gdzieś na chomiku. nie mogę przestać tego słuchać. zresztą pościągałem masę dziadostwa, które tylko mi psuć będzie mój cudnie wspaniały wizerunek na laście efemie. no nic. trochę obciachu dodaje człowiekowi zawsze... obciachu. zresztą moją cudną koleżanką z prowincji (czyt. współwieśniaczką) jest niejaka gosia andrzejewicz, która niegdyś była patronką tego bloga. znaczy bloga tego autora za jego lepszych czasów i lepszej weny. ale to było kiedyś. dzisiaj każdy z nas nieco na wyższym poziomie w porównaniu z tym co było. chociaż swoją drogą nie powinienem mieć ustawionej na szefa wierki serduszki w komórce, a na wiejską - zająca poziomki. wstyd i hańba. zresztą kiedyś na megaoficjalnym spotkaniu koziołek matołek zabrzmiał. dzisiaj na smsie boska ugly betty. tak tak to ja!

czy aby wywnętrzniłem się już z boskiego niczym śniadanie na trawie, trzy gracje i jelonek na rykowisku razem obrazku, jaki miałem przez minione tygodnie @work? pewnie nie, bo zagarnąłem wszelkie impresje, ekspresje i asocjacje dla siebie bezczelnie. otóż przez minione paręnaście dni praktyki tuż za ścianą miał boski jeden pan. inna inność, że na naszej-klasie (za sprawą zaprzyjaźnionych śledzików, bo sam wzgardziłem bytnością tam niczym częstochowianie i ryjek tadeuszem wroną) miał mnóstwo fotek z tzw. swoją "misią" (grr!). chociaż najdziwniejsze, że większa część załączonych jotpegów to jednak jego solopikczersy były. a to robione w stylu felkowym w lustrze, a to na kanapie, podłodze, pod ścianą i sufitem. narcyz większy niż ja. no i jego durne uśmiechy do mnie na korytarzu. ludzie! pracuję na wsi już ponad sześciolecie i po raz pierwszy mogłem sobie pooglądać na korytarzu coś bardziej atrakcyjnego niż lastriko na schodach (z wyjątkiem widoku mnie nalewającego wodę do czajnika w łazience - ot, tam lustro mamy...). po prostu cudowny widoczek. aż nie wytrzymałem i się z panem pożegnałem osobiście. i cholera jasna przytrzymał mi rękę dłużej niż wiejski protokół przewiduje. znaczy nie taki oborowy, bo cycków nie mam i krową (aż taką dosadną) nie jestem, ale jednak. i cholera dwa: tęsknić za nim będę. znaczy za jego widokiem.

czarne frenulum preputii

2009-11-14T19:04:00.021+01:00

w przypadającej dzisiaj kolejne dwudzieste pierwsze urodziny (z osiemnastymi chyba lekka przesada by była) panny barakudy_ka chciałbym tak oto publicznie życzenia rzeczonej złożyć, coby nie poddawała się w walce z myszką. ygh, chyba zabrzmiało to było nieco frywolnie i nieakuratnie. niemniej jednak wszystkiego naj! aż z tej okazji sobie ponczo moje z gładalahary wdziałem. i siedzę sobie przed komputerem, którego parę dni temu szlag trafił i musiałem skasować cały dysk, na którym sześćdziesiąt giga filmów było. i pewnie nie martwiłbym się, że to jakieś przyrodnicze o pszczółkach były, gdyby w temacie żądeł były. ale niestety - to w rzeczy samej klasyka była. i nie żadne harry pottery czy inne klany, ale zasoby z louisem de funesem, seria do dzieła i takie inne z lat starszych niż ja sam jestem. plus stare kino. normalnie czuję się jak gdybym dziewictwo z kobietą stracił. rozbity i nieukontentowany. i co z tego, że pewnie przez najbliższy rok bym ich i tak nie oglądnął, ale zawsze miałbym okazję by to zrobić. po prostu trafia mnie. może pan informatyk coś na to poradzi. teraz tylko trza by było sobie w potylicy wspomnienia przywołać, czy aby rzeczywiście przyrody jakiejś w nich na pewno nie było, bo informatyk groźnie wygląda - żonaty, dzieciaty i łysy.

idę na łyżeczkowanie. nie. nie jestem w ciąży żadnej. zresztą chyba nie narodził się jeszcze taki, któremu bym swoje geny udostępnił, by je połączyć z cudzą materią. nie miałbym po prostu pewności, czy piękna matka (czyli mła) i brzydsza druga matka (czyli lła, znaczy luj, ygh - lui - czyt. on) są na tyle kompatybilni, by dziecię do pierwszej matki podobne było. niestety, dopóki nauka nie dostarczy mi na tyle mocnych dowodów niczym skorupa żółwia, na której stoi atlas podtrzymujący ziemię kręcącą się wokół słońca, nie będę na to w żaden sposób gotów. tak więć łyżeczkowanie dotyczy zgoła innej natury medycznego przypadku. oto bowiem mieć będę dwa pępki. jeśli kiedyś zrobię sobie trzecią dziurę, mogę otworzyć swe prywatne łonowe skrzyżowanie o ruchu sterowanym sygnalizacją świetlną. na razie jednak będę miał mały dwukropek. z tym, że mały, to moje tylko marzenia i życzenia, bo jeśli się aua nie zagoi, to będę miał taki otwór, że będę pierwszym mężem na tej ziemi, który będzie mógł tak zwane to zrobić od przodu. i jeśli tak sobie to zwizualizować, to doktor chirurg nie jest chyba aż taki zły...

ale coby się na duchu znaczniej podnieść wybrałem się na zakupy. i to jeszcze jakie. zakupiłem byłem vozidlo sobie. czyli samochód. swoją drogą czeska nazwa mi bardziej odpowiada, choć co niektórym może się z pewną częścią pewnego znacznie wyposażonego pana skojarzyć, któremu w żaden sposób zdrobnienie tej części by nie odpowiadało. letadla jeszcze sobie nie kupię, bo jeszcze ktoś mi go pod-wędzi i proszkiem posypie. a co wtedy by było, chyba każdy w miarę osłuchany współludź dobrze wie. ale do rzeczy mr. er. tak więć mam autko. czarne. bo co jak co, ale czarne wyszczupla!

maybe not gay. but certainly delightful

2009-11-06T20:47:00.004+01:00

chyba się wypiszę ze świata książki. i to w trybie natychmiastowym. bo otóż się okazało dziś, że pan księgarz, dla którego się zapisałem lat temu parę, porzucił pracę, nie pozostawiając nowego adresu zatrudnienia, a jedynie swego mniej uroczego (czyt. przystojnego) kolegę z okropnym złotym krążkiem na palcu serdecznym (tak się on nazywa?) - czyli jednym słowem kicha. więc dzisiaj w księgarni spędziłem zaledwie kwadrans. pewnie w ogóle by mnie tam nie było, ale upomnienie przyszło do domu, że przegapiłem termin. no i jeśli nie kupię czegoś raz dwa, to mi danielle steele wyślą. no halo - ale taka ciota ze mnie jeszcze nie jest. wolę jackie collins.

poza tym jestem zacofany jak przeciętny wyborca pisu. dopiero ostatnio odkryłem na trójce (tutaj się moja wiekowość odzywa) maszynkę do świergolenia. i jak mnie mój drogi siedemnastoletni kolega z giegie uświadomił - pieśń ta z moich ostatnich dwudziestych lat pochodzi. ale zero przerażenia w oczach (właściwie tylko kochane kontakty, bo tych na giegie coraz mniej). dzisiaj polazłem sobie na koncert wójcickiego. akurat gratis miałem, a że on ci nasz, to więc nie opierałem się zbytnio. za to zrezygnowałem z laskowika dofinansowywanego z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, bo akurat w tym czasie w centrum handlowym krawczyk gratis występuje, więc po co portfel nadwerężać. tym bardziej, że z uwagi na znacząco przekraczające progi dochodowe dochody (no halo! w końcu pedałem jestem, więc alimentów nie płacę i dzieciom podręczników we wrześniu kupować nie musiałem) zaproponowano mi dopłatę dziesięciozłotową. tyle to ja dzisiaj fryzjerce napiwku dałem za jej harce na mojej głowie. ale nie mówmy jej, że to za macanie mnie po głowie. jeszcze by się prostytuancko poczuła, a fajna z niej dzioucha była. a co najważniejsze zasłużyła na ten napiwek. wyglądam prawie bosko. z naciskiem na bosko. to znaczy na swój wiek.

stary dzieciak wyzwał mnie od gnojów i takich tam. wiem. jestem. zgadzam się. ale żeby mi to w twarz rzucać. również mógł mi wsadzić w oczodoły i nosodziurki, że pedałem jestem. no halo po raz drugi! a to tylko temu, że mu powiedziałem, że pizdunia z niego, bo marznie. a ten od razu się sfoszył niczym kotek na kołka i mi sceny na przystanku urządzać zaczął. dobrze, że miałem moje empeczy. szkoda tylko, że bez britney. normalnie wtedy mi ochota przeszła z pedałów na britney właśnie.

because I'm just a mean son of a bitch

2009-10-30T21:28:00.003+01:00

boją się mnie i mówią mi na pan. nie wiem, co straszniejsze - czy to, że straszę, czy że jestem strasznie stary. tak czy inaczej brzydki i stary pedał to masakra. a jak dodamy do tego pan pedał, to powoli staję się niczym ian mckellen. niby wszyscy go uwielbiają, ale i tak każdy chciałby się przespać z hobbitem. swoją drogą jutro się z nim widzę. i to w wigilię chryzantema-day. normalnie china town. bo to chyba tam chryzantemowy tron. choć nie - to japonia. ale chiny tak jakby wdzięczniejsze są. rozwijają się i chłopcy jakby tam ładniejsi. i równie wysocy co mr. ejcz. ale nie o tym przeca mówić i pisać chcę. nie znoszę prima novembris (tak to się mówi? jakoś z prima aprilis mi się skojarzyło było). do klubu fanów tego święta się z całą pewnością nie zapiszę. wystarczy, że w dzień kobiet się urodziłem. jak już po wszystkim będzie, to przynajmniej inni świętować będą właściwie. szczęśliwcy...

wszystko dookoła dymi. czacha też, coby do klasyki kina się odwołać. ale to o znicze się rozchodzi. no i parę z ust gadających członków potencjalnej drużyny familiady, którzy nie widzieli się od ostatniego spędu pod hasłem lastriko-world-tour. jeszcze jakby do tradycji wileńskiej nawiązać i jakieś dziady nad grobami urządzić, toby może cudnie cudownie było. na przykład jakaś śliwowica albo inny specjał. ot taki mały wyskok na cmentarz(u). czemu nie. raz na jakiś czas... ale nie. nie da się. bo to tylko taki cmentarny fashion-week.

mój grandfader - coby użyć słówka, którego użył na ostatniej kartkówce mój chrześniak - stwierdził kiedyś, że chciałby mieć pieniądze, które palą się na cmentarzu. ja chciałbym mieć te, które tam czasem też grają. szczególnie w czasie świąt. ot tak sobie idę po pasterce do fadera, a tu nagle skądś tam słyszę piszczenie, jak w modnych za moich nastoletnich czasów kartkach z pozytywką. ale to tylko był znicz z muzyczką w kształcie jotpedwa. znaczy znicz był w jego kształcie. muzyczka raczej przypominała ósemki i szesnastki. chociaż raczej przewrócone te pierwsze, bo to wtedy tak na wieki wieków symbolistycznie jest. tak więc na nadchodzące święta paru ósemek jeszcze na tym najgorszym z padołów (tylko nie pomieszajcie samogłosek, ok?).

przed nami oto finał rajdu palisz-zapal. znicza ofkors. najgorsze, że teraz to nawet palca w wosku pomoczyć nie można, bo olejowe robią. i to z deklem. aua! a mi się marzy znicz z takim wełnianym knotem w glinianej misce. taki jak robili w spółdzielni inwalidów 'jedność' w żywcu, gdzie moja stryjenka (sic!) do dziś umowę o pracę ma podpisaną. ale może lepiej na głos tego nie mówić, bo jeszcze o gloryfikację prlu oskarżą. tak za ciotkę, bo w latach pięćdziesiątych urodzona, jak i za sentymenty. strach się bać. a to dopiero halloween. straszny jestem. to halloween. stary jestem. to zaduszki. bawmy się i dziadujmy. dominus vobiscum.

the world is full of teenaged boys riding bareback

2009-10-25T18:08:00.004+01:00

podobno marzeniem każdego staruszka jest, by powrócić do wcześniejszych lat. choć na chwilę jeszcze spróbować młodości. niestety świat jest okrutny, a zarazem genialnie wyposażony. tyle tylko nie w to, co każdy gej sobie marzy, ale to, czego mało który gej rozumie. w genialne poczucie humoru i ironii. tak więc wracając do wspomnianego staruszka - każdy z nas, tfu nich, marzy o przeżyciu jeszcze raz tego, co kiedyś było. i przeżywa. raz namiastkę seksu, bo spędza coraz więcej czasu w łóżku. albo cofa się do samych źródeł - pampersy, uśmiech wyrażający się dziąsłami na wybiegu czy wreszcie zniżka na bilet w komunikacji miejskiej. choć u nas w mieście, to za darmo się wtedy jeździ. tyle tylko, że trzeba dowód pokazać. jak kiedyś przy kupnie alkoholu czy wejściu na disco. bo potem to już tylko dancing jest. tak więc i ja zdałem się byłem powrócić ku źródłom. i wszedłem sobie poczatować na lepsze co kawałki. ofkors wyszło mi z tego coś podobnego, jak profity pisu na aferze hazardowej, ale jestem jak pan prezes. nie tylko czyste dobro w doskonałej postaci i mniej doskonałym ciele, ale totalnie niezniszczalny. z małym wyjątkiem - kompletnie nie mam daru do prowadzenia konwersacji, a jeśli już to trafiam na starych znajomych z problemami. tak wiem. cholerny skurwiel ze mnie. i egoista. ale jak dodasz do tego słowo pedał, wszystko się wyjaśnia.

no i siedzę sobie na czaterii (normalnie zwę ją brzydko dodając odpowiedni rym, ale nie znoszę hipokryzji. a na chamskie zachowanie w miejscu publicznym jestem zbyt dobrze wychowany) i nagle zagaduje do mnie ktoś, kto czule pieści me oczy literkami układającymi się w moje imię. mikrob mianowicie. pokłóciły się chłopaki i mają problem. bo jeden drugiego zdradził. znaczy najpierw mały, potem duży małego. choć z tą nomenklaturą może być zgoła odmiennie, jeśli nieco inne kryteria zastosujemy. ale mleko się wylało. czy też podobnie zabarwiona substancja. wraz z nią pewnie coś jeszcze, ale akurat nie o tym. choć różnie może z tym być, biorąc pod uwagę dzisiejszy okrutny świat - pełen ironii i złośliwego poczucia humoru. tak, że nawet house wymięka. tak czy inaczej masakra. ponad trzy lata związku i co dalej? no i rację miał mały, mówiąc, że dalej będą tylko same kłamstwa i zdrady. ale czego się spodziewał chłopak. dorzucić do tego zazdrość i infantylność i mamy wypisz wymaluj streszczenie fellow.pl. i'm lovin' it.

ignoring you because you make me sad

2009-10-23T19:40:00.013+02:00

pamiętam była jesień. była. z naciskiem na była. lubię słowo "była". albo w wersji dla mnie odpowiedniejszej "były". przedwczoraj naprzykład włączyłem przez pomyłkę tefau, a tam ocean strachu. ostatnio na winampie przypałętał się utwór o różowej galęzi czerwonej wiśni, co kwitła w mym ogrodzie, a objęła gałąź wiśni kwitnącej w jego sadzie. aua. nie omieszkałem mu o tym powiedzieć, choć to parę lat temu zdaje się było. lubię słowo "były" w jego kontekście. ot taka mała słabość na literkę em...

ktoś tu kiedyś napisał, że pewnikiem gdzieś indziej w sieci jestem - bo sto blogów za mną. no chyba nie do końca. najpierw był warrior-of-the-light.blog.onet.pl. stamtąd się panie i panowie znamy. potem był ygh-warrior.blogspot.com jak mnie niejaki facetttt zakablował do admina onetowego, że brzydkie fotki zamieszczam. a to tylko pupa męska była. ech... potem mi odbiło na jego punkcie (nie faceta przez iks te, ale eksa właśnie) i się pożegnałem. z blogiem ofkors jasna. ale nie na długo, bo za jego plecami w aswerusie się objawiałem. raz na blogspocie, drugi raz na wordpressie. potem jeszcze coś, czego na dobrą sprawę nie pamiętam... no i mattithyaahu po raz kolejny na wordpress.com. dziś już tylko tutaj. i nigdzie więcej. veni, vidi, pozostałem. und das ist auch gut so, coby klasyka zacytować...

poza tym pracuję. lubię pracować. bo w pracy jest kawa. mój mały narkotyk, bo alkohol mi zaszkodził. a nie voo-doo. ale to się wytnie. po prostu niektórzy chcą być jak łomnicki. chcę i ja.

...

2009-10-17T18:53:00.005+02:00

i'm in pain. auć. chyba ktoś się bawi moją laleczką voo-doo. i to całkiem skutecznie. ale jak już tam kiedyś śpiewał zaucha, chłop to dynamit. tak więc bawmy się póki czas.

no i tak tytułem post mortem ygh scriptum znaczy... powinienem nobla z literatury dostać. ot tak na zachętę. do pisania tego bloga...

maj łerk

2009-10-09T22:21:00.002+02:00

nie mam tu co szukać. ot taka mała konkluzja mojej tutaj obecności. i coby nie było, o bloga nie chodzi. po prostu jakoś wiele spraw do mnie doszło, by nie rzec - dopadło. ale to całkiem przemyślana decyzja. po prostu się do tego nie nadaję. a zakochać się? w końcu mam w kim...

jaane kyun

2009-10-04T21:34:00.003+02:00

bosh. obejrzałem bollywood. i spodobało mi się. tak wiem. pedał jestem. że na 'true blood', to już inna inność. ale jednak. ech, eryku.

dostana

2009-10-02T19:45:00.002+02:00

I' ll Be All Right
Tu Hai To Tedhi Medhi Rahein
Ulti Pulti Baatein, Seedhi Lagti Hai
Tu Hai To Jhoothe Muthe Vaadein
Dushman Ke Iraade, Sacche Lagtein Hain..
Jo Dil Mein Taare Vaare De Jaga, Woh Tu Hi Hai, Tu Hi Hai
Jo Roote Roote De Hasa, Tu Hi Hai Wohi..
Jaane Kyun Jaane Kyun Dil Jaanta Hai.., Tu Hai To, I' ll Be All Right
I' ll Be All Right, I' ll Be All Right
Jaane Kyun Jaane Kyun Dil Jaanta Hai.., Tu Hai To, I' ll Be All Right
I' ll Be All Right, I' ll Be All Right

Die Bundeskanzlerin

2009-09-27T20:01:00.003+02:00

take me or leave me

2009-09-26T21:19:00.003+02:00

wow. chylińska jest sexy. powiedziałbym, że nawet mnie starego pedała wzięła. na amen. wizualnie.
a niewolańska audialnie. i wizualnie. amen. dwa.

na pięć

2009-09-25T19:26:00.003+02:00

podyplomuffka skończona. koniec wstawania o czwartej nad ranem, by zdążyć na busa. tylko nie wiedzieć czemu mi żal. właśnie tych zarwanych sobót. i moich czterdziestek. chcę więcej. może od stycznia :)

naszej klasie tschüss

2009-09-20T20:10:00.002+02:00

naszej klasie podziękował. dorastało to we mnie miesięcy parę. już w parku pod kadete o tym jotowi mówiłem. i oto stało się. uciekłem stamtąd. nawet łezka nie spłynęła po potarganym przez wichry lat ubiegłych policzku. spokojnych i niespokojnych zarazem. mimo że klasę i szkołę zakładałem. ot moja wiekowość jakby toadie rzec chciał.

wczoraj był na bękartach wojnych z kolegą. i coby nie było - z kolegą. bez żadnych cudzych słowiów. nie jestem stworzony do relacji międzyludzkich. gubię się w nich. uciekam od nich. mam je gdzieś. nie nadaję się do nich i tłumaczyć się z nich nie będę. jest jak jest. będzie jak chcę. a może i nie.

PODZIĘKOWAŁ.

2009-09-18T19:39:00.001+02:00

2009-09-11T19:05:00.011+02:00

i'm still standing śpiewał elton dżon. ja zaśpiewam (boziu i emie - wiecie, jak mi to idzie i czym to grozi!): i'm still living (alive?). ale co to za życie... inna inność, że z tego bloga powoli twitter się robi. może to i dobrze. tymczasem wracam do pracy. łudząc się, że mnie ona wyzwoli...

warschau

2009-08-24T22:16:00.010+02:00

byłem w warszawie. i żyję. dzięki czterem kochanym duszom, które tam mi poznać było dane. właściwie trzem, bo jedną poznałem znacznie wcześniej nad morzem, gdzie razem się w plusku fal kochaliśmy. oj ajsi... pamiętasz? tak czy inaczej bosko blogowy weekend z preludium przedłikendowym za mną. w rytmie disco. ygh. bloga znaczy. bo oto pentagram blogowy ze mną w roli głównej. panowie. wszyscy bez wyjątku. cholernie miło mi było. być powitanym przez ema śnieżynkę. ugoszczonym przez martinów cudnych dwóch. i pożegnanym czule przez przystoJniaka. i tak oto bazyliszek opuścił piękne miasto, które odetchnęło było...

irka santorowa

z fotodedykacją dla boskiego ajsa

2009-08-10T21:28:00.002+02:00

ostatnie tygodnie to praca. ta osiem godzin na dobę i ta po ośmiu godzinach następująca. dyplomowa. po prostu orgazm. może tylko mentalny, ale jednak. o! właśnie zabiłem komara. coby mnie nie gryzł drań jeden. a gryzą i to jak. ała. w ogóle jakiś rozdrażniony ostatnio chodzę i wszystko mnie denerwuje. nawet to, co teoretycznie denerwować mnie nie powinno. trójka, która latem pierdoły nadaje niemożliwe. auto, które ostatnio jeździ niemożliwie. pierwszy, który... nie. no pierwszy akuratnie mnie najmniej drażni. bardziej za to bląd asistąs, która przywłaszczyła sobie część mego dorobku na własne kąto. ale ja się nie denerwuję. bo dbam o swoje zmarszczki. celebruję je niczym dziwisz majowe. tudzież sierpniowe. a jest takie? bo ponoć sierpień to miesiąć trzeźwości jest. serio? dowiedziałem się o tym z wysokich obcasów, gdzie przeczytałem niesamowicie boski artykuł o jędrusikowej. genialna kobieta. pamiętam ją z ziemi wyuzdanej. tfu, obiecanej miało być. i o dziwo aktorka ta, która nie bała się rodzicom kotem spod halki w oczy wymiatać, rzewnym oburzeniem reagowała na czarnego daniela olbrychskiego penisa. jeśli ktoś chętny byłby kontektu szerszego, to do najnowszego dodatku do giewu odsyłam. i coby nie było - wolę dziennik. a nawet uwielbiam. tym bardziej, że w ostatniej europie jest krótka i przyjemna rzecz o angeli. den 27. september wird das volk sprechen. we will see...

się dyplomizuję. właściwie podyplomizowuję, by dotejporowych osiągnięc własnych nie dezawuować. w końcu się ma te literki przed imieniem i nazwiskiem, a nawet i jedną pomiędzy. no i mam problem. i to większy niż niedostatki erekcji. a właściwie z płodności ten problem wynika. płodności spod pióra wynikłej. no nie wiem, co mi doskwiera, ale na pewno nie umiem się streszczać. nawet do połowy pracy nie doszedłem (a że czasem trudno mi dojść, to nie tajemnica - tak samo, że czasem zbyt łatwo mi to przychodzi), a jestem osiem stron przed limitem. no skandal wszeteczny toć to. dzisiaj zorientowałem się, że do pierwszego pakietu delorsa nawiązałem, choć z drugiej strony i tak szczęście, że o jana bez ziemi nie zahaczyłem. swoją drogą kolesia chyba z przedszkola pamiętam. jana, nie żaka - coby nie było. na dodatek brakło mi polskich źródeł i jakieś dojcz-publikacje tłumaczyć zacząłem. do pracy dyplomowej! ludzie, weźcie mnie i na pal nabijcie. choć przez nozdrza lepiej. niech z tego jakąś przyjemność mam przynajmniej...

ostatnio śniły mi się osy i jerzy buzek. jak już wielokrotnie mówiłem - najprzystojniejszy premier, jakiego miał ten kraj od czasu margaret thatcher. znaczy margaret naszym premierem nie była, ale potrzebowałem dla celów literackich jakiegoś punktu odniesienia, więc sobie ją wypożyczyłem. zawsze mogłem ukrać andersa fogha rasmussena, ale tym chyba najpiękniejszym politykiem w średnim wieku zbytnio się nie chcę posługiwać, bo mogłoby to skutkować dewaluacją jego urody. a niesłusznie. ten ci pan pod ochroną. i niech mnie rosjanki zbiją - wasz putin się przy nim chowa. jak romulus i remus pod okiem wilczycy. no ale co ten sen może oznaczać? pewnikiem to, że symbolizowany jedynie tylko z dla siebie znanych powodów przez osy ja ze śląska trafię do stołeczności. ot niebawem zawitam orlikowym lotem - niczym właśnie osa - w samo epicentrum warszawskiego centrum. z ziemi śląskiej do polskiej, jak chce ruch autonomii śląska. a ja się kłócić nie lubię. spolegliwy i uległy* jestem. a gwiazdka w tym miejscu ma swoje znaczenie. oj ma. tak więc warszawiacy, przybywam**. i w tym miejscu wyrazy podzięki w stronę pary wermutów z wyższej półki wysłać pragnę. za chęć przygarnięcia sieroty. ot co się sprawdza w pieśniach niezwykłego barda - bo ludzi dobrej woli... w mieście moim, a w nim... jest więcej. a dwie gwiazdki znaczą tyle, co dziewięćdziesiąt pięć procent. choć wolę czterdzieści. ot co!

something's gotten hold of my heart

siedem osiem siedem sześć

2009-08-07T19:07:00.005+02:00

podobno lat temu chrystusowo wiele ślub wzięli moi parentsi. a ja mam boskie trzydzieści na karku bóg dał. a dodajmy, że byłem niczym kain - pierworodny, więc udawało im się blisko trzy lata w radości i uciesze z sobą mieszkać. dziś ich już nie ma lat parę i człowiek jakby przywyknąć umiał. szkoda. że ich nie ma znaczy, a nie że weszło to w powszedniość, bo akurat to chyba raczej in plus się liczyć powinno.

a poza tym cały ten plej to jakaś tradżedi wielka jest. martini napisał esa, że mi xeonitę na karaokę podeśle (no właśnie gdzież mi ona, he?), a es ten doszedł siedem razy - w tym trzy razy między drugą i czwartą. dobry był. ja tak dojść nie umiem. i tyle razy z rzędu. uhlala... potem dżeks mnie zaprosił do się na którąś sobotę sierpnia, bo akurat ma gości z jukejowej branży, więc pewnie przyzwoitki potrzebuje. pewnie pójdę. bo jak miałbym nie iść, skoro zaproszenie przyszło również z siedem razy. a może to nie zaproszenie. może to groźba jakaś. więc tym bardziej pójdę.

muszę kupić auto. muszę. rzecz jasna niemca jakiegoś. nie ma jak zdyscyplinowania chłopcy. i niekoniecznie musi być brunatny. ba, nawet być nie powinien. wystarczy, że mój papi do ślubu w brązowym garniturze był poszedł. ale wybaczmy mu - heteryk z podniesionym heterolibido może się nie wyznawać w kanonach. i może mu umknąć, że brąż postarza. ale od czego ma się takiego syna jak mnie? pewnie bym mu powiedział, gdybym chciał życie od razu stracić. ech, ci rodzice. no kochani byli...

ponoć mam ładny głos. eks tak stwierdził. ech. no czuję się pokićkany w ego własne. i nie tylko w ego. a właśnie że niestety tylko. ygh. a może to wina wina. lub innego trunku. bo nie powiem... rozpieszczam własne struny głosowe. i nie tylko głosowe...

bosh, wspomoż dziewicę!

2009-08-01T21:45:00.008+02:00

wybacz mi narodzie, że nie świętuję dziś z tobą dnia tego. nie żebym odrzucał zryw powstańczy czy też dezawuował tysiące ofiar z chłopców pięknych i młodych, ale po prostu miast rocznicami żyję swymi latami. czy jestem ladaco? a może łobuzem wszetecznym i draniem? może. bo wolałem dzisiaj dwa razy pralkę nastawić. obejrzeć dwa kolejne odcinki the kings. zacząć pracę dyplomową wreszcie płodzić, skoro nic innego raczej mi dane nie będzie. a że dzisiaj godzina wu? bo o tej godzinie nawet, mówiąc do siebie, przekląłem służby 997, 998 i 999, że mi spokój i myślenie zakłócają. taki ze mnie polak (nie obrażając mi znanych spod tego nazwiska rzecz jasna), jak i facet. a fe!

na biurku wala się nieprzeczytany jeszcze wprost, słownik, ostatni katalog świata książki i vigor senior. jest jeszcze śrubokręt i zdjęcia pradziadków, bo akurat omie się upatrzyło, cobym jej jej rodziców nieco taśmą klejącą potraktował. znaczy podkleił, bo potraktował niezbyt miło brzmi. jeśli się tak bliżej zastanowię, to moi prawnukowie (sic!) podobny stosunek (sic kwadrat!) do mnie mieć będą. nie jest to w żadnym razie miłe. wręcz przeciwnie rzec by się chciało. zresztą przeszłość to chyba najstraszliwsza rzecz ze wszystkich rzeczy jest. bo jeszcze nie tak dawno miałem dwadzieścia dziewięć dziewięćdziesiąt dziewięć, a dziś już tanim chwytem marketingowym nikomu niczego nie pościemniam. chociaż jeszcze dni dwa temu pan doktor powiedział mi, że młody jestem. normalnie ukochał go bym był, gdyby nie profesjonalna niwa, na której nam się spotkać dane było. na dwa lata mam spokój. bo goopia doktorka (tamten okulista był, bo pracuję ponad cztery hodiny przed monitorem) uznała, że pewnie wzrok mi się polepszy i jeszcze ją w całej krasie ujrzeć mógł będę. a za dwa lata będzie wciąż było nie było młodsza niż za trzy będzie. shit happens.

ja ponoć zdrowy jestem. na ciele przynajmniej. rzecz jasna, że do połowy boleści się nie przyznałem, ale akurat jeszcze na tyle w cudzym słowie młody jestem, że nie w smak mi się użalanie nad kondycją ustroju własnego. bo nad państwa przez małem pe ustrojem użalam się stale! na szczęście nie badano mi umysłu, bo mógłbym pracy się pozbyć szybciej niż britney spears owłosienia na czaszce swego czasu. inna inność, że sam raczej bym się tam zbadać nie dał. no halo. główka to niezwykle ważna część każdego gejoffskiego ciała. tak więc sio, coby wicepremiera od gospodarki zacytować. poza tym zlikwidowałem dziś dwie z czterech kart kredytowych, bo mi funduszy zdobywanie utrudniały. a auto mi jak nawalało dalej nawala. tak, taka droga pani od poncza (ponczu?), nawala. i to jak! w poniedziałek kolejna wizyta u mechanika, kolejne setki nie moje. a jak będzie nowe, to i tysiące moje nie będą. auć! na razie jednak wiejski mąż pomógł mi był autko trochę gratisowo podreperować. bo okazało się że rzeczony mechanik świec zapomniał sprawdzić, które jak się okazało wyglądały niczym zestaw ołtarzowo-wieńcowy po adwencie. czyli pan mąż spełnił był dobry uczynek w moich oczach i już nie jest takiem potworem, jakim go dotąd widziałem. chociaż widok wiejskiej koszącej i jego spoglądającego na wiejską koszącą nieco gorszący był. ale może on po prostu z tej całej miłości na nią spoglądać uwielbia. nie wiem. nie znam się na facetach... i oto pojawia się kwestia wymarzonego faceta dla faceta: chłop mechanik. za takiego i owego tobym swe dziewictwo dał. i to nawet dwa razy!

gossip girl - heavy cross

mąż to skarb

2009-07-24T10:20:00.003+02:00

jeśli tuwim inspirował się kimkolwiek przy pisaniu swoich wierszy, to weny do lokomotywy musiał mu dać ktoś na obraz i podobieństwo of mi. bo od paru dni spływam potem niczym demis roussos i posłanka wróblina z komisji do spraw przecieków. na domiar złego pierwszemu umyślało się jechać na zawody na szable i szklanki, więc - pal już sześć kolejny łikend w pracy - pewnie będę w dalszym ciągu wystawiony na czynniki powodujące potnienie cielesności. no ale ktoś kiedyś powiedział, że człowiek w pocie czoła będzie musiał znosić dopusty boże i ja w żadnym razie swej humanitarności zaprzeczać nie będę. choć ostatnio raczej węża przypominam - i to wcale nie dlatego, że pojawiam się w tytułowej miejscowości znanej piosenki zbigniewa wodeckiego pod tytułem chałupy, ale dlatego że mi skóra schodzi. i to wcale nie z tego, o czym jak jeden mąż i jedna żona, coby nie pomijać lesbijek, mówiąc o gejach, wszyscy pomyśleli byli, ale z ramion. niestety giewont pozostawił był w mojej jaźni znaczne znaki. po pierwsze teraz już wiem, że nie chcę być pochowany na skale. ani na skałce. choćbym nawet cokolwiek takiego zrobił, że godzien byłbym. po drugie wiem również, że żaden ze mnie pies w poprzednim życiu nie był (a może właśnie był?), ani żaden es/em w tym życiu nie będzie, bo jakoś łańcuchy mnie nie kręcą. prędzej bym się w nie okręcił i w przepaść spadł niechybnie, jako że cielę ze mnie wielkie. a po trzecie wiem i to, że znaki to znaki. a szczególnie te zodiaku. a rybka lubi pływać. nawet na powierzchni.

auto mi się kończy. i nerwy mi się kończą. ba, nawet wypłata na koncie się kończy. i tylko łzy się nie kończą. a świat nie wierzy łzom, więc jak dotąd się jeszcze nie zaczęły. od czasu, gdy w kamiennym kręgu umarła laura prado (matka wirdżinii, oktawii i bruny) nie znoszę płakania na filmach. sam zresztą na nich nie płaczę, a tylko się wzruszam mimowolnie czasem. bo płakanie tylko nad kompem uchodzi, gdy się zacina, zawiesza i posłuszeństwa odmawia. jako i jego pan w rzeczy samej. a mówią, że zwierzęta właśnie do swych właścicieli się upodabniają. jedni mają psa (jako i ja dh. miałem), drudzy koty (jako i ajs miał), a trzeci kota na punkcie quasi-psów. czyli komputerów właśnie z dostępem do sieci. to teraz właśnie mam ja. tak więc wszystkiego w kompie szukam. ostatnio znalazłem tam nieźle dużo kurzu na wentylatorku i w odbudowie całej. aż strach się bać, coby we mnie znaleziono, gdyby mi tak we wnętrze wejdziono - i tu również o askojarzałość usilnie proszę. zresztą to chyba niezbyt dobry temat do żartów, bo ostatnio hemoroidy dżeksa okazały się być onkotematem. ciekawe jak tam mój ganglion...

ale coby ten rozpoczynający się za parę hodin koniec tygodnia roboczego nie zaczynać w takich szaro-burych nastrojach, może pośmiejemy się w okresowo ewelejbelowej kolumnie pt. z życia wiejskiej i jej faworyta. tak więc pani magister (sic!) wiejska ostatnio miała mały wypadek. pewnikiem spowodowane było to brakiem odpowiednich łańcuchów w ichniejszej kuchni. ale może po kolei. otóż w zwyczaju małżonka wiejskiej - niemagistra żeby nie było - jest to, że jak wypłucze (bosh jakie dziwne słówko) kubek po skorzystaniu z jednego napoju, a przed zutylizowaniem kolejnego, strzepuje (emotkę odpowiednią należałoby zastosować, ale na blogiu - w przeciwieństwie do esów i giegie unikam) resztki hadwao na podłogę. ot taka rozpusta w biały dzień. ale akurat ja wody nie oszczędzam - wiadomo: big body ma big potrzeby. tak więc na panelach robi się czasem bajorko, czego nie zauważyła wiejska. znaczy magister wiejska. bo odkąd jest magistrą wiejską, to nosi głowę tak wysoko, że kompletnie nie zważa na mieszkaniowe magistrale ruchu publicznego i prywatnego zarazem. tak więc magister wiejska zaliczyła sprowadzenie na ziemię (i jak nie doceniać tutaj jej szanownego męża pana. nie magistra ofkors podkreślmy) między ich maluczkich (tu mowa o mrówkach i innych żyjątkach podłogowych, które ma się powszechnie w mieszkaniach - bo się ma, prawda...?). no plask. wiejska na podłodze w kuchni. mąż na kanapie w pokoju dwa metry dalej. i pewnie byłoby tak cały czas, gdyby zrządzeniem losu wiejska nie odgryzła sobie szczęśliwie języka, co umożliwiłoby zawołanie jej małża na odsiecz. od mrówiego potopu i tsunami zarazem. nie minął ani kwadrans, jak wiejski mąż pan zjawił się w kuchni na żony swej zawołanie (pewnie mogłaby przy okazji cały szwadron mrówek - i nie tylko mrówek - seksualnie obsłużyć, a on i tak by się nie zorientował - takiego męża ześlij nam panie!). i patrzy na małżowiną na podłodze w szpagat rozłożoną - każdy chłop pewnie by od razu z okazji skorzystał i żonę swą uratował albo chociaż erotycznie zniewolił w pozie takiej, ale mowa tu o wiejskim faworycie, więc za wiele odeń nie wymagajmy. przecież toć to ze spodstołecznej wioski. no i miast jej pomóc, pobiegł (słowo to tutaj pada ironicznie rzecz jasna) na balkon i wnet (to również ironia) powrócił ze szmatą w ręce. no bo najpierw trzeba mrówki od potopu wyzwolić (czyt. podłogę powycierać). bo jak sam to podkreślił: nie chciał, by wiejska podnosząc się z upadku, kolejny raz upadła na mokrej ziemi. ale skoro wiejska bliżej ziemi była, to jej szmatę wręczył, a on mógłby sobie kręgosłup nadwyrężyć. taki mąż to skarb. taki pomysłowy i zaradny. wiejski skarb...

the inertia kiss - i won't say adieu

wędrówki pyzy

2009-07-19T22:28:00.007+02:00

jestem wkurwiony maksymalnie. jakiś równo pojebany dzień mi nastał. nie dość, że kończę urlop, to w dodatku wszystko się jebie. wpadłem na genialny pomysł, coby sobie system przeinstalować. bo mi szwankował. no i zamiast szwankować teraz się pierdoli. no bo okazało się, że mój równo śrubkami zagwożdżony komp nie umie sobie ze sterownikami poradzić. albo też ja taka światłowodowa ciota jestem. i raczej to drugie bym obstawiał. w dodatku opera mi ześwirowała i nie chce dżimejla czytać. więc przerzuciłem się na chroma. ff to paniom i coniektórym panom uskuteczniać radzę - jeśliby wpadli na cudowny koncept, by mi mozillę polecać. ot co o tym myślę. ja tymczasem własny anus chronię. i mózg. bo z tym badziewiem nic wspólnego mieć nie chcę. w dodatku - to tak na marginesie - padł mi defałderom, a drugi dysk przez dwie godziny klastry sobie liczył. więc w ogóle maskarada. na domiar złego samochód zaczął skakać niczym zając poziomka na przednówku, a laptop dzisiaj pierwszy raz w życiu się wyłączył niczym radiowa dwójka dni parę temu. normalnie zaćwierkać mogę. a wszystko to temu, że jakiś czas temu kupiony dysk zewnętrzny niezbyt się z moim pecetem polubił. normalnie mam szczęście jak księżna dajana podczas nocnej przejażdżki po stolicy francji. że niby to jakieś znaki - dam sobie kurna flaki, by dalej brzydko nie przeklinać, łapę obciąć - że pewnie jakieś to są. ja tam w sajny wierzę. jako akima. tym bardziej, że nikt, ale to literalnie nikt, nawet z dobrym słowem nie przyszedł. więc fak ju. popłakałem sobie elołn. to tak na początek, coby jasne było, że jestem wquwiony jak kaczyński po publikacji najnowszych sondaży. albo babka rozalia po kupnie komórki w rodzinie. a to przeca tylko trzysta zeta z groszem było.

jak wspomniałem - byłem na urlopie. niektórzy z niektórych pewnie o tym się dowiedzą. inni nie. no bo choć prosiłem o jakieś literki i cyferki (bez skojarzeń pliz!), które mógłbym wpisać na kartkę, to jednak olany zostałem. a olewany być nie lubię. i na każdym profilu to zaznaczam. a właściwie nie zaznaczam. choć pewnie pissing lepszy od dwóch ef. ale ja się nie znam. i akurat w tej sferze nie mam jakiejś większej wiedzowej potrzeby. zresztą właśnie doda mi się włączyła w empeczy. ot takie fiu bździu na koniec urlopu. a za chwilę demarczyk. no co? eklektyzm muzyczny na lubelski full. aż całe boskie siedem dni. urlopu znaczy. a coby nie stracić tzw. gruchy, wypisałem kartę na dni czternaście. czyli salomonowo - siedem dla siebie, siedem nie dla siebie. fifty fifty. w końcu kryzys mamy, więc trzeba się pracodawcy przymilać i pracy poświęcać. w końcu ma się te kredyty. tym bardziej, że podczas urlopu straciło się mi było komórkę służbową. będzie boleć. ale co tam - to tylko dwieście pięćdzięsiąt zeta. tyle co pod gruszą. więc wlał wylał. plus za karę siedem dni ku chwale ojczyzny. mojej małej ojczyzny. jak ja nienawidzę lokalnego patriotyzmu!

byłem w górach. z o&o. przez tydzień. a może nawet mniej. nawet nie spaliśmy razem, bo pokój był chujowy. i wcale nie chodzi o to, że przepełniony męskimi narządami płciowymi (choć był), ale raczej o to, że tak totalnie beznadziejny. znaczy pokój. łóżka twarde niczym erekcja osiemnastolatka (niestety ja osiemnastolatkiem już nie jestem). góry wielkie niczym rzeczona postać rzeczy u wspomnianego osiemnastolatka. ale udało mi się kilka razy zaszczytować. i to z misterem. ba. byłem dwa razy na kasprowym wierchu (nie - żadnego seksu z kasprem nie miałem - to taka górka), na nosalu, a na koniec na gąsienicowej hali. no i ha! nawet na giewoncie byłem dwa razy. znaczy pierwszy i ostatni, bo może i ktoś lubi klimaty s/m, ale mi jakoś łańcuchy się nie uśmiechają. co najwyżej łabcuszek na szyi mogę nosić. choć chwilowo nie noszę. może zacznę. a może nie. zresztą strzasznie rozchwiany emocjonalnie ostatnio jestem. i tak marudziłem sobie od rana do wieczora niczym pudelek na widok narzeczonej kammela. ale miałem powód. bo te góry (na sam dźwięk słowa tatry pluję niczym parkingowa hojarska na balcerowicza) naprawdę były wielkie. ponoć przeszliśmy w trzy i pół dnia jakichś osiemdziesiąt kilometrów. albo siedemdziesiąt. nie zdziwiłbym się gdbyby okazało się, że tylko sześćdziesiąt. ale szczęśliwi nie liczą godzin i lat. i kilometrów. za to powinni liczyć się z własną sklerozą i jakieś leki przyjmować. jeśli już nie viagrę, to chociaż bilobil albo inne żeńszenie. tudzież marchewkę. albo cokolwiek, co je kozica. bo to one powinny po górach łazić a nie ja. ja tam się nigdy nie pisałem na sequel brokeback mountain. a tym czasem oddam kompa w dobre ręce. bez opery to kupa złomu. jeszcze jakby felek był. a nie ma. przynajmniej do dwudziestego

god help the girl

ryba ma swoje prawa. i wodnik o tym wiedzieć powinien. ot co.

2009-07-09T20:44:00.008+02:00

jakieś wielce szanowne towarzystwo spod znaku pieluch tetrowych i gotowanej flaneli marki always wymyśliło, że przeprowadzi akcję pod hasłem ryby też mają swoje prawa. początkowo nawet ucieszyłem się jak prezes na sondaże tefałenu, że będzie mieć szesnaście mandatów (choć koniec końców miał ich chyba jeden mniej). pamiętam jak swego czasu edmund stoiber z dumą ogłaszał, że unia (cdu i csu zusammen do kupy znaczy) wygrała wybory. a tu klops - gerd został kanclerzem na kolejne cztery lata. a właściwie na trzy, ale to już ewentualnie dla takich miłośników niemieckiej polityki jak ja. no chyba, że ktoś chce jakieś korepetycje. swoją drogą one&only świadczy matematyczne usługi. ofkors na sześć-dziewięć wyłączność mam ja - coby nie było. ale wracając do tematu - już się prawie cieszyłem, że mądra wuwuwu gazeta peel mój najcudowniejszy z cudownych znaków zodiaku zauważyła. wodniki nie są aż takie fajne - znaczy są, ale o tym cisza. jak u turnaua... ale niestety akima nie jest szef-redaktorką tego portalu, więc chodziło tu o te ryby z łuskami. otóż wspaniała nasza double-ble-ble-city environment organizejszyn uznała, że należy zawalczyć o prawa dorszy, sól, halibutów (mniam!) i innych nosicieli wirusa omega trzy. no ale taki to już czas - jednym wali na łeb i chcą koncert madonny kadzidłami za horyzont mórz i oceanów przegonić, innym zaś się ryby przypomniały. co tam, że ostatnia wieczerza, cudowne rozmnożenie i po jeziorze suchą-stopą-chodzenie. straszny jest ten kraj...

straszny jestem ja. włosy mi się na karku kręcą. a one&only niczym józef die brzytwa. znaczy łysy, że aż strach. tak niczym mój pracowy informer. albo vil nawet. o du liebe liebende. ten świat naprawdę jest strejndż. no jakaś reguła chyba jednak nami rządzi, bo jak inaczej wytłumaczyć, że właściwie sypiam tylko z od siebie wyższymi. nawet ajs wyższy był, choć my tylko w morzu seks uprawialiśmy. w górach nie wyszło. bo ubrał szpilki na czantorię i w drodze powrotnej musiałem go na barana znosić. bo oczywiście nie zdążyliśmy na kolejkę w dół. ale to już taki los - warszawiak przybywa w hory. w te hory. chociaż inna inność, że nie powinienem mu dokuczać, bo stracił kota. a ajs bez kota, to jak lech bez jarosława, jan bez nelli, ciotka bez krzysia (klotka ofkors) czy ja bez soczewek i zarostu. po prostu ja naprawdę sobie tego nie umiem wyobrazić. durny jest ten świat. bardzo...

wiejska jutro ma mieć obronę. pod warunkiem, że jej oskarżyciel (czyt. promotor) na polę bitwy przybędzie. bo jakoś od paru dobrych miesięcy nie przybywa. gdyby tylko rzeczona z małżem swym spółkowała, to za ten czas mogłaby biedaczka nawet ciążę donosić. ale nie donosi. no co najwyżej na jego amaskulinizm. bo jakże inaczej określić brak takowej czy innej seksualnej aktywności (bo przeca o pasywności w ich przypadku rozmawiać nie będziemy... choć... brrr... nie. nie będziemy!). znam to zresztą z własnego doświadczenia. autopsji tak zwanej. bo ja i seks, to jak szczypińska, prezes i seks. jak filemon i bonifacy za piecem. jak brooke i ridge. ygh. znaczy - jak to w końcu jest? bo ponoć taylor wróciła... ale coby do wiejskiej wrócić - trzymamy wszyscy hurtem za nią kciuki. tak samo jak za one&only'ego, coby mojej sis chłopa znalazł, by mógł się jej przychylnością cieszyć. a na sam koniec i za mnie. bo ten właśnie o&o mnie na rysy ciągnie. te tatrzańskie. jakby mu te u mnie twarzańskie nie wystarczyły. faceci. ba, gorzej. pedały. ygh. dwa razy ygh...

paolo conte - via con me

radość o poranku

2009-07-07T07:29:00.004+02:00

Mehr Infos zum Brüno Film

no i okazało się. jestem prawie jak platforma o. albo lepiej - psl. właściwie już na krawędzi. kilka procent mniej i musiałbym się one&only'ego pozbyć raz dwa. no bo sorry, ale słupki rządzą tym światem. na nieco ponad pięćdziesiąt procent schwul. znaczy pedał. znaczy schwul to nie pedał, co gej. ale na jedno wychodzi. w jednej bandzie z chłopakiem joli rutowicz (o&o's ukochaną postacią tęczowego firmamentu). wstyd. i hańba. targowica. brrr...

nie ma jak genialnie zacząć dzień pracy. dzień dobry boże krówki. i baranki. mam nadzieję, że tuż po porannej erekcji. jeśli było jej brak, znaczy że wiek was niemiłosiernie dopadł. ewentualnie dzień dobry wszystkim paniom. bez obrazy rzecz jasna. ja na szczęście o poranku nie czuję się jeszcze za zdrzale. tudzież wciąż zauważam własną płciowość bez potrzeby zerkania na literkę w dowodzie osobistym. poza tym od dwóch dni słońce świeci jasno. i to kolejny powód do radości. i co tam, że muszę wydać pół tysiąca na remont samochodu, kolejne sto na przegląd, a trzysta na oce. pieniądze szczęścia nie dają. poranek tak...

plateau - igorek

bi.cykl

2009-07-04T19:53:00.004+02:00

tak przypadkiem. czytając gazetę. ot tak z rana do kawy. w dodatku wczorajszą do dzisiejszej. natrafiłem na recenzję płyty. boskiej redżiny. a ja baranek o tym nie wiedziałem. jeszcze nigdy tak szybko z łóżka nie wyskakiwałem. nawet moja reakcja na księżną lat temu chyba z cztery była znacznie wolniejsza. i nie minęło nawet jedenaście minut, a płyta była moja. wiem, wiem. grzeszę. ale więcej grzechów nie pamiętam. za wszystkie żałuję. i chcę się poprawić. a prawdę mówiąć w wielu kwestiach mógłbym się poprawić. na przykład w byciu na bieżąco z redżiną. jest mi tak wstyd, że hej. i to gromkie hej. ale z drugiej strony cierpiąc z niebytu one&only'ego muszę się jakoś inaczej kontentować. by nie rzec zadowalać. ot taki muzyczny orgazm. a co! wiecznie w ascezie żyć nie mogę...

miałem na rower iść dzisiaj. ale niestety charakter mój słabość wykazał i musiałem zu hause bleiben. i żeby nie było - chciałem bardziej niż bardzo. ale jeszcze bardziej rower chciał chłop andzi pożyczyć, bo jego odmówił posłuszeństwa. a ja odmówić mu nie mogłem. za sympatyczny chłopak. i w dodatku przystojny. więc uległem. i pozbyłem się swojego bicykla. pewnie za dwie godziny go odzyskam. lepiej jeśli go odzyskam, bo przepłaciłem za niego jakieś dwieście zeta. bo wpadłem na pomysł, że wezmę go w sklepie, w którym pracował znajomy gej. od takich znajomości na przyszłość strzeż mnie panie be. bo nie tylko dług pieniężny po nich zostaje, ale i wdzięczności zarazem. ale to już tak dawien dawno było, że w zasadzie próżne i daremne me żale tu w tym miejscu. o tej porze. równie dobrze mógłbym się uskarżać na fatalnie nieprofesjonalne związanie mi pępka...

no i chłopak joli rutowicz okazał się być jednym z nas. ten na górze to ma genialne poczucie humoru. zazdroszczę mu. znaczy temu w niebiesiech. one&only stwierdził, że on się wypisuje z branży, jeśli się okaże że wspomniany jest pedałem. aż dziwne, że nie wypisał się, gdy przekonał się, że i ja nim jestem...

regina spektor - laughing with

zazdroszcząc janowi srogiemu po angielsku

2009-07-03T18:34:00.006+02:00

one&only ponoć na łyso się zrobił. no ciekawe to będzie, bo ja w łysych gustuję równie szeroko, co w cycatych. ale nie wyprzedzajmy faktów. one lada chwila będą. może nawet jeszcze zanim skończę pisać ten oto tekst. ja z kolei jestem totalnie zarośnięty. niestety nie na klacie czy półdupkach, jakbym bardzo chciał, ale na łbie właśnie. i na tak zwanej twarzy. wyglądam co prawda jak pół dupy spoza krzaku (choć nawet ćwierć mojej tak bosko owłosiona nie jest), ale może jakoś to zniosę. szczególnie wobec potliwej pory, która nam nastała była. rzec by się wreszcie chciało. zresztą ostatnio na bohemskiej ziemi będąc, widziałem taki przaśny zespół folkowy. młodzieżowy nawet. który z przytupem wykonywał morawsko-śląskie harce. no i byli tam panowie (znaczy panicze jeszcze), którzy właśnie takim głowaciznowym tatarakiem się szczycić mogli. więc to pewnie taka młodzieżowa moda - jak niegdyś czeski metalizm bodaj był. tak więc na chwilę obecną mam zamiar kontynuować styl kuzyna ita z opowieści o andżelice hjuston i raulu dżulii. ot takie starcze widzimisię. i chęć bycia młodszym. desperate housemałż...

dostałem dzisiaj czapeczkę. taką z daszkiem. od pięknej kobiety z wieńcem z gwiazd dwunastu. na niebieskim tle w dodatku. czapeczka granatowa. taka duża. coby pomieścić moją perukę pod nią. a zarazem z daszkiem, by ukryć moje boskie oczy i nieboski nos. finansowana przez evropską unie. choć wykonana - jak chce jej metka - przez dzieci w chińskich obozach pracy. a tyle się mówi o świadectwach pochodzenia i certyfikatach europejskości. ale z drugiej strony przeca to nic innego, jak realizacja unijnych polityk horyzontalnych. ochrona środowiska jak najbardziej, bo przecież promuje się ciała niebieskie. gwiazdy znaczy. w europie ich tuzin. w chinach siedem mniej. no ale tam tyle ludzi chciało gwiazdkę z nieba, że chyba w końcu jakimś siedmiorgu się w końcu udać musiało. dobrze, że choć na naszej fladze gwiazd żadnych nie ma, bo od razu ktoś by się na nie zasadzić mógł. jak ci dwaj na księży(c). choć swoją drogą jak się dobrze przyjrzeć, to nasz orzełek (nie reszka) dwie gwiazdki w skrzydełkach ma. ot taka ciekawostka dropsa. poza tym i polityka równości się w rzeczonej czapeczce objawia. poniekąd bowiem to taki wstęp do jednolitego umundurowania. zresztą nie miałbym nic przeciw, bo za mundurem panny sznurem. i panowie też. tacy jak ja rzecz jasna. a jak powszechnie panowie w mundurach to tylko palce lizać. i nie tylko palce. a bez munduru jeszcze bardziej...

oto jest (ty)dzień, który dał nam (mi) pan! weselę się więc i raduję się w nim. bo chyba pierwszy raz w tym roku mam właściwie cały weekend free. ani pracy, ani czechów, ani pogrzebów, ani nawet szkoły. tylko ja. bo niestety dżeksy bawią u królowej. znaczy elżbiety, bo księżna jeszcze nie awansowała. choć ja to mam słabość do księżnej. ale tej z kornwalii. chamy. nie dały jej tytułu walijskiego, bo ponoć świeczka na wietrze godniejsza. i wiecznie żywa. ech. zdmuchnąłbym ją. i jeszcze łyżką przytkał, jak kościelny po mszy. ale nie o tym. wspaniałej mej kobiecie z wysep poświęcę pewnie jeszcze nie jeden wiersz znaczy w sensie wers, linijka, zdanie, fragment tekstu. coby nie było, bo poeta ze mnie równie marny, co aktor, piosenkarz, malarz, primabalerina i kochanek. ale wracając do wątku nim w słowotoku tym pęknie nić, to rzecz cała w tym (i podniecenie me zarazem), że oto mam free. tyle tylko, że czasem freedom powoduje gęstnienie znaków zapytania: co zrobic z czasem, który nam pozostał. tym bardziej, że kamraci od picia zajęci albo wyjechani, potencjalni kochankowie odstawieni na bocznicę, a realni w pracy sami. pewnie poplewię w ogródku. albo pralkę wypiorę - by zacytować klasyka. na początek kupiłem sobie kwiatka. bo poprzedni mi cichaczem zszedł. w akcie rozpaczy kupiłem sobie terabajtowy dysk. ot tak sobie kompleksy podleczę. no i mam dwa litry mleka od krowy. takiego prawdziwego. ponoć można być wtedy wielkim - odwieczna walka między być a mieć... chce ktoś?

graziella schazad - look at me

www.bisonbonasus.h2o

2009-06-28T17:10:00.007+02:00

po roboczej sobocie leniwa niedziela. i wypoczynkowo-regenerująca po trudach roboczej soboty. ot takie małe święto pracy ku czci wszystkich wiejskich hasiči przy piwie (niestety pe-jot zobowiązuje i piwo tylko w polu widzenia było), polce i czeszce. poza tym że praca rujnuje moje weekendy, to nic specjalnego się nie stało. jeśli mi się uda, to wydębię za to kilka wolnych godzin, a jeśli nie - to wypiszę delegację bez wyżywienia. i tyle. skończyło się babce sranie. no ale żeby dać ujść wzrastającej we mnie na ów dzień wczorajszy frustracji, w drodze powrotnej udałem się na wieś, gdzie na jednej działce dwa domy stoją, a w każdym z nich gejoffska para. ot takie zawirowanie i koincydent, który sprawił, że oto dżeks nie jest już jedynym only-gejem-in-da-wilydż. no ale żeby z pustymi rękoma nie naruszać domowego miru panów jotów, wziąłem ze sobą dwie butelczyny szemranej kolorowej wódki - palikotową żołądkową i grassovkę. a że na stanie chałupy pod strzechą już żubrówka była, więc mam w plecaku wciąż gorzką (będzie najwyżej na powrót taty - znaczy iksaigreka. oops. przeca on nie pije. no trudno - będzie więcej dla mnie...), co oznacza że obalone zostały morgi łąk z kompinosu. albo białowieży. chociaż nie - w kampinosie to chyba łoś występuje. ale nie ja. coby nie było...

tak więc obaliliśmy litr trawiastej flaszki, podlewając ją jabłczanym zacierem. albo porzeczkowym. znaczy ja brałem apfelsaft, a porzeczki dżeks. i pomyśleć, że prawie trzy już lata temu, gdy dla hecy zamówiłem mu drinka z tym sokiem na jakiejś imprezie, to tylko za sprawą chyba własnego boskiego uśmiechu nie wylał mi go na głowę. jak to ludzie w ciągu niedługiego czasu potrafią się zmienić. pamiętam dni, kiedy potrafiłem z hipkiem trzy albo cztery flaszki w jeden wieczór obalić, a teraz na litrze na dwóch chopa lekkawo wysiadam (dżeksowy mąż zaszczytu współpicia nam nie uczynił - dla uniknięcia wytykania palcami wypił wprawdzie dwa desperadosy, ale ociężale. bo chyba go znowu głowa bolała. albo brzuch). ale to chyba jakiś znak. znaczy moja kondycja. nie aspołeczne zachowanie dżeja-zi. że albo trzeba podciągnąć się w tej dyscyplinie, albo powoli poszukać zawczasu obola. no bo niestety nawet dżeksowa madre stwierdziła, że tym razem jakoś szybciej zgasło światło. i coby nie było - ja mogę uprawiać seks przy świetle, tak więc to ten powód nie był. no i po zalkoholizowaniu się mam siły tylko na przytulanie. a że mam swojego pana od przytulania, to już w przymilaniu się w obcych facetów jakoś upodobania nie znajduję. tak więc usnąłem sam już przed północą, wyłączywszy nokię, by uniknąć bycia słyszanym w bełkocie przez kandydata numer jeden. a jako że moja intuicja nigdy mnie nie zawiodła, w rzeczy samej ów próbował się ze mną skontaktować. no i mogłoby być niezbyt miło, gdyby usłyszał mnie w takim stanie. co jak co, ale na początku jakichkolwiek relacji chyba wszyscy chcemy zrobić dobre wrażenie. chcę i ja...

no i prawie się udało. bo oto od samego rana wszelki kontakt ze mną - egal czy telefoniczny mówiony, czy krótkotekstowy - iksigrek zaczyna od pieszczotliwszego niż kotku, myszko, żabciu zwrotu pijaku. i to wszystko za co? za szczerość? za prawdomówność? za przyznanie się do odrobiny hedonizmu? bo przeca mnie nawet nie słyszał, a sam mu napisałem, że trochę płynów przyjąłem. sam mi przecież powiedział, że muszę więcej pić i trochę zwiększyć dawki przyjmowanych kalorii. a przeca zawsze mogłem zabawić się z kimś innym, z kimiś innymi albo sam na sam. znaczy seksualnie zabawić. a to tylko małe flaszki obciąganie było. no i od razu skandal i szukanie na necie poradni odwykowej. ygh. co tu dużo mówić - moje uczucia religijne zostały w poważnym stopniu urażone. zastanawiam się teraz nad odpowiednimi krokami prawnymi i szukam prawnika. ale moment. przeca iksigrek sam takowym jest. no będzie trzeba u niego rady zaciągnąć, jak tylko się w mych skromnych progach pojawi. oby tylko żaden święty obrazek na niego przypadkowo nie spadł...

miranda lee richards - life boat

ugly er. czyli dedykowane barakudzie*. najboższej quasi-blogerce ziemi. tej ziemi. kropka.

2009-06-26T18:39:00.009+02:00

ponoć ludzi dobrej woli jest więcej. tak śpiewał poeta. wielki. bodaj większy niż zmarły przed kilka godzin temu. niestety nie umiem się smucić śmiercią majkela. nie żebym chłopaka nie lubił. nawet może i tak. ale jakoś nie był facetem, z którym mógłbym umówić się na kawę. albo piwo. choć inna inność, że aktualnie w moim życiu jest takowy pan, z którym na pewno na kawę czy piwo umówić bym się nie mógł. i to z prostego powodu - spotykam się z antykofeinistą i antyalkoholikiem. ak i aa. prawie jak kaczyński i palikot. i to pewnie temu sis i wiejska chwalą go pod niebiosy, jak nigdy nikogo nie chwaliły. nawet mnie. ale miało być o majkelu. swoją drogą marcin i michał to imiona chyba najczęściej spotykane u gejów. znam ich na pęczki. i tylko jednego jarka. i coby nie było - nie chodzi mi tutaj o żadnego bliźniaka. bosh, mam dzisiaj jakieś marginalne zapędy. nie mogę się skupić na jednym temacie, o którym chciałem. umarł król, niech żyje królowa. madonna wciąż żywa, więc było nie było interrexa nie trzeba. tak więc nie ronię łeż po jacksonie - podobnie, jak nie płakałem po księżnej dajanie. ale to chyba zrozumiałe, bo uwielbiam camillę. a po madonnie płakać też nie będę. po prostu będę musiał pocieszać dżeksa...

umarła też farrah fawcett. jak powiedział sędzia - w porównaniu z majkelem jej dorobek wydaje się żaden. pewnie i mój będzie wyglądał z nim w porównaniu podobnie. dlatego też chyba bardziej mi aniołka karolka żal niż wspomnianego w akapicie poprzedzającym. może też i temu, że mi moją mamę przypominała. może i temu, że mi się ryan o'neill podoba. szczególnie jako charakterystyczny ojciec emily deschanel. a może dlatego, że była taka naturalna, zwyczajna i po prostu. a majkel taki nie był. może. tak czy inaczej teraz powinien prezydent jakąś żałobę ogłosić, bo dawno żadnej nie było. tym bardziej, że nie odwołali rostowskiego, a walizki wciąż wymykają się z rąk. no i lato umarło zanim się narodzić zdążyło. w samym centrum gdańska stanęła rzeźba mężczyzny. znaczy stanął wyrzeźbiony mężczyzna. albo raczej wyrzeźbionemu mężczyźnie. tak czy inaczej powodów do żałoby zawsze sporo znaleźć się może. choć tylko narodowej. ja mam jakoś inaczej. nawet wobec faktu, że jutro do pracy iść muszę. przynajmniej poczuję łączność z iksemigrekiem, który również na rzecz elektronicznych zapisów zerojedynkowych na rachunku bankowym pańszczyznę obrabia. ot taka solidarność z facetem...

tak... być facetem. powinienem być. ale mi nie dają. albo to z facetem sypiam, co ofkors się nie godzi. albo pedalskim chodem po moim na dwa be mieście paraduję, jak swego czasu jeden z pewnych panów stwierdzić raczył. a na domiar złego jak i niepan ubieran być raczę. i to wszystko dzięki najcudowniejszej blogerce wszechczasów, której wdzięczności nigdy swej okazać umieć nie będę umiał. bo jakże wynagrodzić tę niespodziankę, radość i boskie filing? szok. tak tylko powiem. cudowny prezent. największa suprajz świata. i to od osoby, której na oczy nawet nie widziałem. a znam ją tylko stąd - ze światłowodów. ale coby szczerym być, muszę przyznać, że swego czasu prawie mi ją dane było poznać. niestety upiła się była na ogródkach działkowych podczas mego pobytu w szczecinie, gdy w amoku szukałem klubu pod nazwą inferno, a pan którego o to spytałem uciekał jak nasi przed cudzymi w każdym meczu w finałach mistrzostw światach w piłce nożnej. że niby chciałem go zgwałcić? pff. nawet zmacać bym go nie mógł. takich staruchów to ja nie ruszam. nawet siebie. no chyba że iksaigreka. ale to już moja słodka tajemnica. tajemnicą natomiast nie może być dostany od boskiej prezent. była ugly betty. jest ugly ja. i boska ona.

____________
* a barakudę poproszę o mejla, co by jej fotki w jej prezencie z tzw. twarzą przesłać... chociaż moment! mam.

kiedy byłem małym chłopcem, dziadek wziął mnie za żelazną bramę

2009-06-21T16:41:00.004+02:00

kilka pomniejszych faktów z żywota człowieka poczciwego. tak by może nieco pominąć błogość, którą pełnym tytułem czytelnicy i idąc tropem posłanki jarugi-nowackiej czytelniczki ostatnimi czasy obdarowywani byli. jest niedziela. święty dzień. choć w zasadzie to zgodnie z pismem święty dzień na dzień wczorajszy przypadał. już sam leszek em. powtarzał, że prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym jak zaczyna, ale po tym jak kończy. więc po kiego świętujemy początek tygodnia? choć może temu, że stało się światło. ot taki mały pstryk. jak w wierszyku dla dzieci. tak czy inaczej postawiłem pytanie. choć inna inność, że powszechnie przeca wiadomo, że na początku był chaos. a w zasadzie słowo. a potem dopiero się zaczęło. od słowa do słowa i wojny, spiski i jedna wielka manipulacja. można powiedzieć i napisać wszystko, a i tak klaskać będą. albo szemrać po kątach. tak się ostatnio zastanawiam, że szaleję z łerkiem, zapominam jak się nazywam, wykorzystuję wciąż zaległy urlaub z dwa tysiące siódmego roku (coby pe-te wyżej wymienionych z liczebnikami porządkowymi nieco zaznajomić), a i tak skończę na drzewie. ot taka dziwna polska tradycja, że jak się umrze, to potem jego (tudzież jej) nazwisko na drzewie wisi. przynajmniej u mnie pod blokiem. kiedyś jeszcze ręcznie pisano. a dzisiaj? a dzisiaj times new roman. niech no się tylko dowiem, że takowej czcionki na mnie użyli, to jak bóg mi świadkiem (a świadkowie świadkami jehowy) będę straszyć po nocach tych, co to napisali. nienawidzę tej czcionki. więc to taki pierwszy mały fakt - na co dzień używam verdany. czasem tahomy.

wiejska też używa. verdany - nie życia. niestety. w tym momencie wszyscy ochoczo pozdrawiają wiejską, która od paru miesięcy to bywa również aktywnie, a nie tylko jako moja muza niczym amanda lear swego czasu dla salvadora dali'ego. i to kolejny fakt. tak na marginesie. z namiętnością odmieniam nazwiska. również w wołaczu. ale miało być o wiejskiej. dostałem od niej dwa dżemiki. jak ta stara babcia w seksmisji. tyle tylko, że zamiast nagich samców, były to dwa słoiki. czereśniowy i truskawkowy. a jeszcze latem dostanę sałatę. no i jak nie kochać tu wiejskiej. to pytanie chyba kiedyś postawię jej małżowi. a zaraz po usłyszeniu odpowiedzi pójdę na pięć lat do paki. albo za zabójstwo w afekcie, albo za zamówienia publiczne. bo już chyba kilka ciekawych rzeczy na swój temat usłyszałem w tym oto kontekście. w ogóle to właśnie jestem w pracy. ot takie dziwne upodobanie w przedmiocie spędzania dnia świętego. mam otwartego worda (z punktu widzenia ustawy prawo zamówień publicznych zwanej dalej upzp winno być - edytor tekstu pozwalający zapisywać dokumenty w formacie *.doc) oraz excela (vide nawias poprzedzający z małym podmienieniem gwiazdki kropki doc na gwiazdkę kropka xls). no i pedeefa. choć używam foxit readera zamiast adobe'a, operę zamiast durnego ff (niektórzy w skrócie tym pewnie zobaczą znaczenie durnej praktyki seksualnej - swoją drogą równie durnej co mozilla) oraz akuku zamiast gei-gei. ot takie partykularne fiu-bździu. tak jak maniera leworęczności. choć nie zawsze - pewnej czynności tą ręką nie wykonuję. teraz tylko pytanie - czy chodzi o masturbację, cięcie nożyczkami i używanie papieru toaletowego. z tym dylematem zostawiam was p.t. panie i panowie na kolejne wpisy i nie tylko.

niemniej łatwo mnie chyba przekonać do nowości. kiedyś myślałem, że raczej konserwa ze mnie tragiczna, a dzisiaj wychodzi na to, że prędzej tetrapak. miękkie to takie i łatwe do zdeformowania. a tu proszę - nie dość, że nienawidzę od pewnego czasu filmów i seriali z lektorem, to powoli skłaniam się ku stosowaniu nowego odtwarzacza multimedialnego. właściwie już porzuciłem niczym kaczyński dorna winampa, a pewnie wkrótce się od subedita odwrócę. choć z tym ostatnim będzie trudno. niestety nie działa mi na niego pilot, którego ostatnio wylicytowałem na allegro i stąd to moje postanowienie poprawy plików z rozszerzeniem exe. o ile na chwilą obecną łatwo mogę przewijać w przód i w tył (co pewnie genialnie będzie się sprawdzać w filmach dla dorosłych gejuff), to jednak nie działa ani stop, ani pause, co w rzeczonych obrazach ma pomniejsze znaczenie - niemniej jednak w filmach tekstylnych jest utylitarnością niezbędną. by nie rzec nieodzowną. i znowu kupiłem na necie niezły shit - jak swego czasu jedną kurtkę, w której wyglądam jak turecki u olgi lipińskiej. a ja na tureckiego się nie nadaję. szczególnie świętego. bo po pierwsze - mam liczne wady (np. wzroku). a po drugie święty turecki chodził jak go pan stworzył. a tego widoku raczej wszyscy chcielibyśmy uniknąć. łącznie ze mną. to też dlatego jak tylko zamierzam sobie w chałupie chałupy urządzić, ściągam wszystko do cna. including soczewki.

m.c. diva - dziewczyna z st. pauli

angela i inne moje ulubione piękne umysły

2009-06-19T19:50:00.002+02:00

kupiłem sobie tran w pigułkach. choć pewnie powinienem był w niebieskie tabletki zainwestować. ale ja wciąż się łudzę. zawsze się łudziłem i chyba już zawsze będę się łudził. zresztą wyszło akurat taniej, a oszczędzać trzeba. a ja marnotrawię wszystko po kolei. wodę. prąd. a nawet gaz. choć ostatnio na gazie nie bywam. no może dzisiaj. bo akuratnie rano wcisnąłem pedał gazu, trzymając pedał sprzęgła. auć. i tu nawet nie o to chodzi, że mogłem tego drugiego spalić, ale o to, że hamulec mógł się poczuć jak piąte koło u wozu. ale taka rola trzeciego pedała, kiedy dwóch innych rozumie się lepiej. ale miało być o rybim tłuszczu. znowu zboczyłem. ale ponoć ja wyuzdany jestem. ja? taka sól ziemi śląskiej? niczym kromka chleba u kutza? normalnie foch taki jak u ajsa. i znowu dida scalia. tak więc rybka zwana warriorem nabiera tłuszczyku. najbardziej w boczkach. inna inność, że jeden boczek tatuaż w kształcie australii przypomina. i to takiej w ultrafiolecie. po prostu chodzik by mi się przydał. znaczy taki balkonik, jaki sobie moja oma sprawiła za całe jedenaście ojro na pchlim targu gdzieś po środku pięknej niczym fryzura angeli bundesrepubliki. i żeby nie było - angela to jedna z najważniejszych kobiet mego życia. zaraz po wiejskiej, sis i ajsie. auć. będzie kolejny foch.

dawno nie pisałem o swej czwartej kobiecie partykularnego żywota - czyli o pracy. właśnie trochę z nią eksperymentować w seksie zacząłem. taki mały opissing. tak na chwilę. choć jak widzę, nie zawsze na dobre mi to wychodzi, bo wredne babsko się większej uwagi dopomina. i zamiast z kandydatem numer jeden czas spędzać, spędzę weekend z wiejską dwa. wiejską robotą ofkors. ale że wieś się dokształca i rozwija (ofkors dzięki peeselowi, a jakże inaczej?), to będzie to internet na wsi. no i protestanckie harce pod błękitem niebios. sacrum i profanum. pro fanum rzecz jasna bardziej wybrednum. a że muzycznie ja uwielbiam się rozwijać i inspirować, to nie mówię nie takiej formie spędzenia szabatu. przynajmniej ominie mnie pranie, odkurzanie i wycieranie kurzów. choć czy nie czasem odkurzanie nie powinno znaczyć tyle co kurzów odkurzanie? dziwny ten polski język jest. podatny na zabawy nim wszelakie. a że ja lubię się nim bawić, to żaden wielki sekret ani tajemnica. w ogóle to ja chyba jak rzeczona angela jestem, której stasi nie mogło zwerbować, bo jak sama stwierdziła - za dużą plotkarą była i wszystko paplała. normalnie jestem jej alter ego. zero tajemnic. czasem tylko pewnie niedopowiedzenia i dwuznaczności. po prostu międzywiersze. i wysoki kontekst. ot cały ja. wielki ja. gabarytowo ofkors.

blogi gejoffskie są chyba najbardziej interesujące, gdy są przepełnione nieszczęściem, tragedią, smutkiem i samotnością. geje uzwiązkowieni jakoś niespecjalnie pałają chęcią i weną, by coś tutaj napisać. a jeśli już, to nie nadaje się to kompletnie do czytania. pamiętam, jak i ja pisałem cudowne elaboraty o siedmiu grzechach głównych, siedmiu krasnoludkach i siedmiu wspaniałych. cudowne lata - rzec by można. i tak w znacznej większości przypadków bywa. mgnienie odkąd cudownie za mąż poszedł stał się czytelniczo całkowicie mniej systematyczny (choć na atrakcyjności ani trochę nie stracił, by nie było wątpliwości). marciny kochają się namiętnie. pod prysznicem, przed telewizorem i po pracy. literowo jeden jest totalnie pasywny, a drugi równie aktywny co ja. no i iksmena wciąż nie ma. ten to pewnie już dawno złote gody obchodzi. ale akurat on ci już w odpowiednim - by nie rzec najwłaściwszym - już wieku na blogozstąpienie był. tylko ja się trzymam niczym jarosław na czele i stanisława ryster w wielkiej grze. choć pewnie administracja netowa i kiedyś tam mnie z wizji zdejmie. przynajmniej za przestępstwa przeciw gwarze polskiej. a jeśli nie to ktoś gdzieś zadzwoni, coby ze mną porządek odpowiednie władze na światłowodach zrobiły. ale nie o tym być miało - po raz kolejny dewiacja literowa (i nie tylko idę o zakład). bo miałem przedstawić własne credo. niczym na wierzę w boga cudnie przez ema zagrane. słyszałem, więc wiem, co mówię. ale na to przyjdzie czas. kiedyś tam. zresztą na wszystko kiedyś tam przychodzi czas. tyle tylko, że na razie nie mam czasu. choć się nim delektuję. i to jak...

rondo alla turca

kontrakt (z terminem wygaśnięcia na dwudziestego)

2009-06-13T17:13:00.004+02:00

no i po bożym ciele. a ja nawet na procesji nie byłem. skandal. tym bardziej, że nowy proboszcz sprawił parafianom nowe nagłośnienie. słyszałem. swoją drogą nowy nabytek św. franciszka wyrwał mnie ze snu porannego. chyba mniej więcej koło wpół do jedenastej było, jak usłyszałem ewangelię i śpiewy chóralne pod drugim ołtarzem na trasie dworcową i dawnej jedności robotniczej. a dzisiaj ponoć sequel miał miejsce. tym razem w warszawie i pod tęczowymi flagami. a wczoraj znów pan be dał znać, że mimo burz i nawałnic potopu nie będzie. bo oto rzeczony regenbogen dumnie prężył swój grzbiet ponad moimi blokami mejd baj gomółka. albo bierut jeszcze. nie pamiętam wiele z młodości mej wszetecznej. ale tak jakoś wtedy miało murowanie mojego em-czy miejsce. ba. ja nawet kiedyś w pedałówie murarzem byłem na gali ku czci pierwszego maja. i kielnią się posługiwałem. więc taką totalną ciotką to ja nie jestem. nawet kurwa umiem powiedzieć. co prawda nie tak uroczo i anaturalnie jak sanszajn, ale jednak...

w ogóle ten sanszajn to jakąś totalną karierę wśród moich znajomych i rodziny robi. sis się spodobał, wiejska się nim zachwyca, a dżeks wypytuje o skłonności seksualne. no wiem - przy mnie to raczej wszelakie skłonności mijają, ale drań i tak się wypytuje. żeby mnie wkurzyć czy jak. no i tutaj zaczyna się wielkie zastanawianie, co też ten iks-igrek we mnie widzi. pewnie jakiś zmarszczkowy fetyszysta albo... nie. po prostu ludziom po trzydziestce inaczej zwoje mózgowe się układają. i to temu. ale ja reklamacji składać nie zamierzam. jak chce, to niech się męczy. zresztą - jak stwierdziła wiejska - na trzydziechę to on nie wygląda, a i ponoć piękny niczym młody bóg. choć pewnie prędzej w zeusa wierzy niż tego, który był, który jest i który przychodzi. inna inność, że sam mógłbym to swoją krwią i nie tylko poświadczyć, ale co wiejska, to wiejska. ona ci jakaś obiektywna i rzeczowa w tym całym burdelu zwanym moim życiem zawsze była. tak więc podpieram się jej opinią. zresztą dzisiaj telefonicznie po raz kolejny dała wyraz swojemu - by za wiele nie rzec - stwardnieniu sutków na wspomnienie bożociałowego spotkania z boskim ciałem. i nieboską duszą. zresztą zgodnie ze słowami obu pań - pan z nieba spadł. bo grama alkoholu nie wypije. no to erciu - porządniejemy na stare latka... ale może panu iks-igrekowi nie będziemy większej promocji tutaj robić, bo jeszcze co niektórzy pod wrażeniem kobiet mego życia wrażeń rzucą się owczym pędem na śluńskie ulice księży katechetów, a temu w egoistycznie pojętym interesie własnym chyba niechcielibyśmy...

poza tym księdza to ja prawie już pierwszego dnia z iks-igrekiem pobytu wzywałem, gdy wybraliśmy się góry zdobywać. że ja sierota obrzygana w sportach jestem, to prawda obiektywna zgodnie z artykułem siódmym kapea jest i dogmat niczym o niepokalanym poczęciu. zresztą babcia i dziadek od zawsze sporty kurzyli i to pewnie temu mnie obrzydłość na ten aspekt życia doczesnego dopada. ale coby nie być gołosłownym - bo gołocielesności unikamy nawet przed iksem-igrekiem - to powiem tylko, że jak mnie bolał od podejrzeń zawałowości bok lewy, tak teraz cierpię niemiłosiernie na bok prawy. bo oto wyrżnąłem się jak pis w ostatnich elekcjach na błocie stoków baraniej góry, dokąd zmierzałem śladami rzeczonego wyżej. i nawet jakiejkolwiek seksowności w tym nie było - co najwyżej tyle co w kąpieli w borowinie czy innym preparacie profesora tołpy, którego jakoś, zdaje się, zapamiętałem z peerelowskiej telewizji. natomiast niespełna kwadrans później iks-igrek doznał na skutek oślizgnięcia się na śliskiej nieco kamiennej posadzce górskiego potoku kąpieli w rzeczonym. niestety nie byłem świadkiem, bo zajęty byłem zmywaniem błota ze swego boczku wędzonego, ale zaraz post factum pospieszyłem z pomocą przy wykręcaniu spodni rzeczonego. taki oto morał tej całej wyprawy - puścić dwóch pedałów w góry, to się jeszcze pozabijają na w miarę płaskiej ziemi. a w lipcu mam ponoć z nim w tatry iść. a czy ja kozica jakaś? chociaż w chińskim zodiaku ponoć. auć! będzie się działo...

radek - tango na głos, orkiestrę i jeszcze jeden głos

14:36 albo pięć godzin później

2009-06-07T16:23:00.006+02:00

no i wylądowałem u lekarza. i żeby nie było - nie chodzi mi ani o kozetkę, ani o żadnego innego usypiacza. podobno mam nerwobóle mające swą proweniencję w złym prowadzeniu się. jak się doktor dowiedział, że ostatni urlop miałem jakieś siedemset dwadzieścia dni temu, to prawie zawału biedak dostał. a to ja do niego z takim podejrzeniem trafiłem. swoją drogą kretyn nawet mnie na ekagie nie skierował, a jak podejrzewam mogłyby całkiem ciekawe rezultaty wyjść na jaw. niestety mojego prajwat-medyka nie było, więc chcąc nie chcąc musiałem na zastępstwo trafić. no i obserwuję swoje reakcje przez najbliższych parę dni, faszerując się jakimiś specyfikami rozkurczowo-ziołowymi i zastanawiając się już nie czy to game-over. tylko kiedy. ale tak to już jest - w pewnym wieku ma się swoich prywatnych specjalistów. lekarz i pielęgniarka środowiskowa wybrani. teraz tylko spowiednika czas zacząć szukać...

no i swoją polityką pracoholizmu podtuningowaną alkoholizmem doigrałem się pewnych symptomów, które jak nic zdradzają moją trzydziestoletnią metrykę. niektórzy to mają szczęście - nie dość, że na trzydziestkę nie wyglądają, to na dodatek jakby nawet jej nie czują. a ja ostatnio w każdym żebrze. i to po lewej stronie. ot jakieś golfsztromy mnie przechodzą. aż strach pomyśleć, co będzie dalej. tak więc spędzam weekend w otoczeniu zagadnień z farmakologii - jakieś perseny, mydocalmy i inne diclaki. do tego magnez z potasem i vigor senior (dość aptekarskiego wstydu - dżekś kupował ostatnio maść na hemoroidy, by dowiedzieć się w rezultacie, że to nie są hemoroidy, więc i ja mogę trochę obciachu przeżyć przed panią magister). jakbym jeszcze sobie szklaneczkę z corega tabs przy łóżku postawił, to autentycznie mógłbym się poczuć jak moja oma. jest tylko jeden szczegół - po cholerę mojej babci niebieskie tabletki...

ale sam jestem sobie winien. kiedyś gdzieś tam napisałem, że przydałby się ktoś, kto nie dość, że mógłby poskromić moje żądze, to rozprostowałby mi zwoje mózgowe, a obie komory serca zelektryfikował tak, że rzeczone ekagie zmieniłoby się w sejsmograf przed kolejnym tsunami... no i takie tsunami właśnie chyba przechodzi przez moje życie skromnego pracownika winnicy gminnej. oby tylko mi winogron nie pourywało, bo mogłoby się to dziwnie skończyć. ale chyba dopiero się zaczyna. i będzie się działo. bo oto cały nadchodzący tydzień spędzę poza wiejskimi pejzażami zza szyb sołeckiej zagrody. chyba dorosłem do tego, by móc stwierdzić, że wychodzi ze mnie powoli pani od przetargów - mam gdzieś worda i excela. chcę też powerpointa. albo photoshopa. bo że słońce to chłopaczek jak z photoshopa, to nie muszę mówić. znaczy pełnym tytułem czytelniczkom i czytelnikom niniejszego bloga muszę. bo nie widzieli. a ja widziałem. i słyszałem. bo jestem w końcu na trzecie tomasz. audio video. w palu i dolby. ja to mam szczęście. ale to już chyba fizyka i chemia. prawo i matematyka...

ktoś rozsypał stokrotki pod drzwiami

2009-06-04T21:16:00.007+02:00

coś mi strzykło (strzyknęło?) w lewym barku. znaczy barek mam po prawej, ale tym razem o bark mi chodzi. barek pozamykałem jakoś ostatnio na cztery spusty. jakoś przelałem swoje życiowe akcenty. na mleko właśnie. chociaż niektórzy niezrozumiale dla mnie nie lubią tego boskiego eliksiru dawanego przez krowy. choć nierzadko trzymają ich podobizny na lodówce. ja na lodówce mam arsenał herbaty - równie skrupulatnie gromadzony, co rezerwy walutowe na kontach w banku skrzypka. no ale ostatnio wpadłem na pomysł, jak te rezerwy zużyć. znaczy herbaciane - nie walutowe. ja wypłaty w walucie jeszcze nie dostaję. a przydałoby się jakieś pół setki. euro znaczy. niczego innego. choć jeszcze moment i pół setki mieć już będę. a jak się pomnoży przez dwa, to i sześćdziesiąt. czyli kopa. tak się zastanawiam, że na kopy jajka się kiedyś sprzedawało. albo liczyło. choć niektórzy jakoś na pary wolą rozmieniać. ja naparów nie lubię. inna inność, że jeszcze parę kartek z kalendarza i ziółka staną się rzeczywistością. choć co niektórzy mieli poważne wątpliwości, czy ja aby zioła jakiegoś nie uskuteczniam...

miałem wczoraj plan. aby posprzątać całe mieszkanie. szczególnie po tym, jak oma wyjechała. i coby nie było - oma nie bałagani. oma wyręcza mnie w utrzymywaniu jako takiego ogardiaszu. a gdy jej nie ma cały ten biznes spada na mnie. ale jako że uwielbiam nieład artystyczny, niezbyt dobrze wypadają w tym aspekcie moje akcje. zresztą ponownie niezrozumiale dla mnie dla niektórych przybytek ten postpartyjny wygląda całkiem zrozumiale. zresztą ja w cyferkach nigdy orłem nie byłem. co najwyżej takim koliberkiem, który dzióbnie tam i tu. no chyba że akurat mu nie wyjdzie. ale to takie stresliwe ptaszki są. ale wracając do myśli przewodniej, niestety nic z tych planów nie wyszło. nie żebym się skarżył. co to to nie. wręcz a contrario, jak to prawnicy zwykli są mówić. w zasadzie chyba pierwszy raz się ucieszyłem, że z planów nic nie wyszło. tak samo jak wiejska, gdy jej faworyt zapewniał jej matkę w prawie, a jego w metryce, że w rok po cywilnym będzie kościelny, a potem chrzciny. ale jutro też jest dzień. pojutrze też. ważne, że wczoraj był...

zjawił się ni stąd, ni zowąd. tak nagle. niepostrzeżenie. w górach wziął mnie za rękę. potem na cmentarzu. i prowadził. a ja się czułem jak w niebie. bo góry jakoś ze sklepieniem bliższe relacje mają niż doliny (moja mama opowiadała, jak za jej młodych lat adwentyści też w góry szli, bo świat się skończyć miał). bo cmentarz też jakoś z niebem się kojarzy. gdybym był doktorem faustem, pewnikiem jakiś czarny szatan by mą duszę ze sobą w czeluści zabrał, bo włączyłbym repeat. ma piękne oczy. i umysł. i dłonie. nie szatan. on. zjawił się ni stąd ni zowąd. i zostawił szczoteczkę. tak. o wyższości dwóch szczoteczek w kubku nad jedną pisać nie będę. kiedyś pisałem. ale o jego wyższości nade mną pisać mogę i chcę. szczególnie, gdy muszę lekko unosić głowę, by go pocałować. no cóż. mam w brzuchu pasiekę motylich larw. przez niego przez wielkie en. a właściwie de.

o wyższości kamitzerplatte nad klimczokiem

2009-05-28T21:23:00.010+02:00

piję wodę mineralną. tak dzisiaj nad ranem wzgardzoną. że niby będzie na zaś. ot takie przenośne górskie źródełko. po kuchennym parapecie tarzają się jeszcze ziarna słonecznika i zgnieciona folia po źółtym serze. niedopity sok bananowy i trochę ziołowego keczupu na talerzu. i jakoś na razie nie mam nawet ochoty, by nieład ten artystyczny posprzątać. swoją drogą najchętniej uciekłbym w zarośla. może być nawet przedzieranie się przez haszcze na szyndzielnię. bo akurat się drogę zgubiło. a raczej się jej odpowiednio nie zaplanowało. ot taka mała nieuwaga, coby na manowce na chwilę zejść. a zamiast tego piękny kamieniołom i dwa odrzutowce. znaczy szybowce, ale za mało w nich sylab i niezbyt mi do konwencji tutaj pasowało. chociaż pewnie tegoroczny maturzysta rzeczoną by z konferencją tudzież inną łabędzią piersią pomylił. ku powszechnej uciesze. choćby przypadkowych ludzi w parku. może być nawet ta w żółtym. choć wybieram tę w czerwonym. jako odwieczny miłośnik małpek.

gdzieś przed oczyma gollum mi przeleciał. chyląc się dziwnym spojrzeniom dzieci na szczycie wzniesienia. nie to nie ten. to ja. akurat ujrzałem się w błękicie spojrzenia. wiek zrobił swoje. zastanawiające tylko, że bywają i tacy, którym czas łaskę okazał. i to nawet o całe znaki zodiaku. ale nie znam zazdrości. wolę podziw i uznanie. cokolwiek się pod tym kryć może. a ja chętnie się ukryję. i tylko ukradkiem spozierać w górę będę. i to czasem nawet o dwa centymetry. inna inność, że w gejoffskim świecie nawet jeden centymetr może być być albo nie być. albo nie być. ale co zrobić - przeca to opus dei. i nie mnie z jego wolą dyskutować. zresztą w dyskusję wolę się nie wdawać, bo jeszcze mogę na idiotę wyjść. choćby gogola. chociaż może najpierw trza by gugola wykorzystać, by się na mądrego inaczej nie robić. wystarczy, że jestem piękny inaczej. a najpiękniejszy po ciemku. gdyby tylko nie ten głos. oddałbym swoje er za inne er. takie z akcentem, a nie nadgarstkiem. poproszę nawet dwie szramy równoległe. i wcale nie mówię o pielgrzymce na jasną górę...

wiejska napisała. jakby szczęśliwa mimo że nieszczęśliwa. wystarczyło, że to i owo szepnąłem jej do ucha, a ona jakby mi już od słońc słodzi. a ja raczej od słodzenia tyję. ile cukru w cukrze, tyle zwałków w wałku. i to po bokach. niestety gdyby mnie kiedyś rzeźnikowi na rzeź wydali, wisiałbym niczym janosik na haku. i na pewno nie w sekcji mięska z kością, ale boczków wędzonych. ale czasem ponoć zdarzają się jakowyś amatorzy i przerośniętej podgardliny. na przykład dziadek mój erwin. ale szczerze mówiąc o mnie za mnie niech to będzie edward. taki jeden w anglii był nawet królem. edward drugi. nawet może mieć tak na drugie. a póki co piję. wodę. ponoć ma zero kalorii. ot taka wartość dodana minionych dni. a ja lubię dodawać. więc może i warto pomyśleć nad tą wodą w kolejnych dniach. bez zdrobnień. ich się nie lubi. a ja lubię wodę. eufemistycznie rzecz biorąc. więc za powrót króla! i pięknych trzydziestoletnich.

moja pieśń

o wyższości wtorku nad każdym innym dniem tygodnia

2009-05-23T19:44:00.003+02:00

wiejska baba pod stolicą. wiejskie baby na prowincji. natura nie znosi żadnych przerw w naturze. tu nie ma miejsca na spacje. wlał wylał. tak więc kompensacja full wypas. no i spędza modelka lutowej bodaj superlinii czas u mężowej matki. chociaż em lepiej na wu zamienić i będzie wyraziściej. żeby jechać dzień później niż miała jechać, by nie musiała się męczyć za długo z irką (wszelkie podobieństwa do naszej nadwornej wróżki przypadkowe i niezamierzone - bo wróżka to wróżka, a teściowa - wiedźma), spreparowaliśmy dokument podpisany przez główną księgową, że w związku z kontrolą skarbówki, która trwa i potrwa, prosi się o skrócenie urlopu o jeden dzień. no i faworytowi przedstawiliśmy (znaczy za pośrednictwem wiejskiej) owo memorandum. bo jakbym się ja pod tym podpisał, toby było co najmniej podejrzane. a tak podpisałem jako wiejska zyta. i wiejska baba miała sprawę załatwioną. co się nie robi dla przyjaciół i nieprzyjaciół swoich...

jestem mega pociągający. zresztą każdy, kto mnie widział, wie. znaczy dzisiaj. prycham, kicham i... nie. na razie nie chrumkam. więc może jeszcze nie spotkam się z nocą. szczególnie, że dni coraz cieplej i piękniej się zapowiadają. a ja lubię ciepło i piękło. tfu. piękno. ale na jedno wyjdzie w życiu po chrumkaniu. generalnie dobrze, że oma przywiozła cały zapas chusteczek higienicznych z ziem prawie odzyskanych, bo tutaj w krymtatarii kompletnie ci ich brak. pewnie papieru toaletowego musiałbym użyć. jak jedna pani w filmie wiaderka zamiast reklamówki, bo w polsce taka bieda. tym bardziej, że będąc dnia któregoś z ostatnich w stolicy mojego boskiego województwa, przechadzałem się po rynku (tylko bez głupich uśmiechów - ten blog jest czytany przez ludzi miasto to zamieszkujących) i tuż naprzeciw katowickich kwiaciarek starsza pani sprzedawała innym starszym paniom reklamówki. i to nie byle jakie. z nadrukiem armaniego bodaj. a mówią że kryzys. a tu piękna kompensacja podaży i popytu zarazem. chociaż to pewnie temu, że w hipermarketach teraz dobro to lekko limitowane. i w czym teraz ludzie będą krewnych w szpitalach odwiedzać??

elisabeth taylor. ta kobieta niejednego mężczyznę zdradziła. i mimo swego wieku jeszcze jednego się jej udało. mnie. aż mnie zatkało. przez jakieś tapety. na trzeciej podstronie. normalnie szok. większy niż w piosence ace of base. tak czy inaczej totalny teatr. a raczej schody. mogą być te do teatru prowadzące. dotąd tylko głowę sobie programem plagiat trapiłem, by teraz przełączyć się na program szpieg-z-krainy-deszczowców.pl. ale sam sobie jestem winien. daremne żale. próżny trud. bezsilne złorzeczenia. byle do wtorku.

prońkowa rządzi

o wyższości osla nad oslem

2009-05-17T17:32:00.005+02:00

powinienem wziąć się za pisanie pracy dyplomowej. powinienem być też mniej pić i więcej czytać. ale zamiast tego nie otworzyłem nawet mejla od promotora, piję więcej i oglądam coraz więcej seriali. no i eurowizję zarazem. wczoraj. z dżeksami. przy winie, kobietach i śpiewie. no dobra - tylko przy winie. zagłosowaliśmy nawet na panią z portugalii, bo urzekła nas jej historia. wygrana na gitarze przez pana o mleczno-kawowym odcieniu skóry. niestety wbrew naszym woodooo praktykom okazało się, że nagrodę zebrał rybak z białorusi na co dzień łowiący w norwegii, zostawiając daleko w tyle małego księcia z bih, greckiego komarenkę czy w kwiecim wieku lesbijki z izraela. swoją drogą najbardziej mi żal rosjanki, która czując już syberyjskie klimaty, w trakcie konkursu pożegnała się z rodziną wprost z ekranu, nie szczędząc przy tym łez. w końcu you do wanna put in bracia moskale. i siostry zarazem - nigdy nie zrozumiem, kto wpadł na ten genialny pomysł, by uczynić zeń chodzącego po padole ziemskim boga. przeca wiadomo powszechnie, że hefajstos ukochał sobie nieco bardzie wulkaniczne azyle...

tak czy inaczej eurowizja za rok będzie w oslu. albo w ośle. no bo jeśli okno - oknu - oknie, to chyba oslo - oslu - ośle. to tak na marginesie. tak czy inaczej eurowizja wymogła na mnie wczoraj czwórpodzielność uwagi. przede wszystkim komentowanie tego, co widzimy z dżeksem, a czego widzieć nie powinniśmy byli i wyzłośliwianie się, tudzież żałowanie pani z anglii, która oberwała smyczkiem między biust. biedna. równocześnie wypadało się skoncentrować na nalewaniu wina i opróżnianiu kieliszka w tempie zadawalającym pijące strony. a to miało niebagatelne znaczenie w odbiorze całości dzieła. niemniej jednak płakać się zachciało, gdy podczas głosowania nie padły piękne słowa: malta ę pła. molta łan pojnt. ech. tęskno mi do tego się stało jak do makowej panienki. zarazem musiałem dotrzymywać kroku w opróżnianiu czipsów. gwiazdą wieczoru okazały się lejsy o smaku mizerii z ogórków. kto nie próbował, ten nie wie. a kto spróbuje, ten niech nie ma do mnie pretensji. ja po prostu mam taki durny gust. no i czwarta strona uwagi to komórka i esy floresy z młodym. i na moją poropozycję coby może oslu się przyglądnąć, stwierdził, że pewnie urlopu nie dostanie. jak ja nie znoszę marnotrawić krótkich wiadomości tekstowych...

ja to mam szczęście. nie tylko do panów, którzy czasem są nawet bardziej niezdecydowani niż moja skromna bytność (sic!), ale i do temperatury. szczególnie w maju. chociaż zapijanie aspiryny, gripeksu i rutofenu bodaj alkoholem jest nawet całkiem przyjemne. to reminiscencje dnia wczorajszego. coby nie było. dzisiaj grzecznie mam soczek i mineralkę. cokolwiek perlivą, ale może być. doprawiłem się na maksa. przy wycince drzew. trzy godziny na deszczu. i po co? na marne. miała przyjechać państwowa straż pożarna słynąca ze wspaniałych hełmów, a przyjechała wiejska oespe słynąca z tępych toporków. może nawet był i jeden fajny kask, ale raczej w stylu wierki serduczki niż pana z filmów dla dorosłych gejów. no i mam za swoje. kicham, prycham i mi zimno, że najchętniej wybrałbym się do seattle grace hospital. no a skoro słowo się rzekło, musiałem słowa sobie dotrzymać. i obejrzałem finał grejsów. boski. aż mnie do fotela wcisło. i nawet nie temu, że bailey się rozwodzi, yang powiedziała wiekopomne ILY, a mcdreamy nie poślubił koniec końców najstarszej rezydentki świata... mam tylko nadzieję, że przypadkiem jednoczesna śmierć izzy i o'malleya... nie, no przeca nie napiszę, że tak się kończy piąty sezon...

heavenly peach banquet

o wyższości h1n1 nad h5n1

2009-05-07T19:35:00.006+02:00

trzeciego maja. była może godzina tuż po aniele pańskim. tuż po powrocie z pracy i przed pójściem doń znów. dzwonek do drzwi. czyżby moja randka? ale przecież nie umawiałem się na randkę. nie dziś. w święto? nie ma opcji. krótkie spojrzenie via krótkowzroczność przez judasza. dwóch mega handsome-panów. obaj po czarnemu. mój ulubiony kolor. jeden misiowaty blondyn, drugi szczupły brunet. wpuszczę i nie wypuszczę - pierwsza myśl w głowie mi zakołatała. ale chwila. ale moment. co to za odblask na ich boskich klatach? taki żółty z napisem 'policja'. pierwsza myśl - ciąg dalszy afery pirate bay w szwecji. przyszli po mnie. za ugly betty, bones i grey's anatomy. koniec tak pięknie zaczynającej się kariery w budżetówce i skandal na wsi po ujawnieniu na twardym kilku megabajtów seriali z cyklu discovery anatomy. otworzyć czy nie otworzyć? ale co mi tam. niech mi zrobią osobistą tu i teraz. przynajmniej długi weekend miałby jakieś miłe akcenty. poza tym cywilnej odwagi mi nie brakuje. tak więc otwieram, a panowie niesamowicie mili. czyżby dlatego, że akurat właśnie spod prysznica wyszedłem... nie wiem. okazało się, że sąsiadowi alusy ukradli i ma auto na cegłach. i czy czasem czegoś nie słyszałem. ja? w moim wieku? ale odpowiedziałem, że wróciłem późno z wiejskich uroczystości ku chwale wsi i padłem jak niektórzy bohaterowie wspomnianych filmów dokumentalnych (tyle tylko, że z całkiem innych powodów niestety). blondi dziwnie się uśmiechnął. a brunecik milcząco spozierał spod krzaczasto-sajlarowych brwi. panowie policjanci. jeśli kiedyś przyjdziecie po mnie za downloading, bądźcie to wy!

właśnie się kapnąłem, że ten temat opisywałem w ostatniej notce. no nic. nie będę tego przepisywał, bo nie mam weny na nic innego. bo o czym tu pisać? o pomidorach na gałązce? o jutrzejszych urodzinach księżniczki? o grillu u maryś? zresztą o grillu u maryś napiszę po powrocie z krakowa. znowu dziouchy mnie upiją i będą adorować. a niech adorują. tyle mają, co sobie po adorują. tyle mam, co mnie poadorują. ot takie one brzozy. a ja huba. bo nawet nie jemioła. no kissing...

od słowa do słowa, od zdania do zdania, ode mnie do wiejskiej i już wszystko wiem. nie dość, że mam problem z procentami, to okazuje się, że mam problem z rozładowanie stresu i negatywnych emocji plus początki depresji. wreszcie się czuję jak pedał. nigdy w życiu nie miałem doła, któryby się utrzymywał dłużej niż trzy godziny, a tu proszę - doły trają po trzy i pół. z przerwami na hop szklankę piwa. no dobra - wina. białego. na ziołach hodowanego. tak czy inaczej pora wróżkę na szrinka zamienić. i coraz bardziej do tego dojrzewam. wykończony bladym świtem, zmęczony pełnią, nowiem i kwadrą. a do tego bez jakiejkolwiek iskry w oku, lędźwiach czy w sercu. zero. zero jakichkolwiek emocji. ani negatywnych, ani pozytywnych. egalite. zero pasji, zero namiętności, zero chęci na pasje i namiętności. ot takie przemyślenia środkowowiosenne na własny temat. chyba sobie pójdę czegoś posłuchać...

paper planes

o wyższości trzeciego nad pierwszym. chociaż i tak pierwszy rulez...

2009-05-03T23:07:00.005+02:00

a dzisiaj tak się zdarzyło, że brałem aktywny udział w obchodach dnia najkrócej bodaj obowiązującej ustawy zasadniczej nowoczesnej europy. pod pomnikami i wśród dźwięków werbla, wcześniej auto zaparkowawszy na parkingu przed super-wilydż-marketem. to ważny szczegół, bowiem pod koniec akapitu okaże się dlaczego ważny. kilka przemówień, wśród których jedno wyszło spod mojej ręki. ba. nawet premii się spodziewam. no może nie spodziewam się, ale byłoby mi miło, gdyby niespodzianie takowa się na moim rachunku bankowy zjawiła. tym bardziej, że już niedługo będę musiał wykazać w corocznej konfesji majątku zdobytego kredyt na ćwierć kwintala polskich złociszczów. niemniej znając moje szczęście i moją wrodzoną skromność i pasywność życiową (nie seksualną, plizzz!) nawet się o rzeczoną nie upomnę. ale jednak satysfakcję swoją miałem, bo wiem, że mógłbym pisać takie brednie zawodowo. zresztą na załączonym tekście widać, że strzelam klawiaturze niezłe palcówki... no i już prawie myślałem, że propozycję tego typu rozrywki otrzymałem na mej ukochanej wsi spokojnej i wesołej, kiedy to odbierałem z parkingu, o którym mowa wcześniej, samochód swój ukochany. otóż bowiem za wycieraczką jakaś tekturka była wciśnięta. na pierwszy rzut oka i myśli swojej stwierdziłem, że w wawie może już mają kolorowe ksero, a na prowincji tuż pod granicą przyjaciół o śmiesznym języku wciąż się maszyną gutenberga posługują i to temu. miałem co prawda przekląć bóstwa greckie i inkaskie, że tirówki opanowały ten zakątek na tej ziemi, ale próżne me nerwy i żale me również. bo oto wiejska, która zdybała moje autko po drodze nie omieszkała zostawić notki, która serce me ruszyła niczym taran zbójcerzy bramy mirmiłowa. wystarczyło, że napisała kilka tak zarąbiście pięknych słów, że moje hercklekoty stały się pulsem dzwonu zygmunta. żaden facet do tej pory tak mnie emocjonalnie (pozytywnie rzecz jasna) nie rozwalił, jak właśnie ona. i co tu kryć - gdyby nie to, że mam erekcję na widok erekcji i zarośniętej buźki nad ranem, to na pewno odbiłbym temu patałachowi wiejską. po prostu. bo to cudowna kobieta jest. i jeśli czyta to jakiś heteryk, to powiem tak - faworyt ma już swoje lata i wiejska wdową być może lada moment...

dnia dzisiejszego moja czcigodna sis obchodzi imieniny. prawie jej maryś na imię dali, ale nie dali. dali miał wąsa. ona nie ma. no ale całe życie jej wmawiam, że ma. ot taka mała braterska złośliwość. zresztą ponadpierwszy stwierdził, że jest co najmniej pięć lat ode mnie młodsza i nie może być, że ma tylko rok mniej niż ja. jeśliby tylko ponadpierwszy nie miał tylu lat, co ma i tyle sympatyczności, co ma, tobym mu pokazał, gdzie eskimosi wakacje spędzają. przeca to dogmat, że ukochana moja schwesterherz, mimo że czternaście miesięcy po mnie z tej samej macicy wyszła, to nieco starzej ode mnie wygląda. no dobra. nie aż tak młodziej. coby nie było. ale nie o to mi chodziło - otóż w związku z faktem, że moja pyrculka (jak dziadek erwin zwykł ją był nazywać) zdecydowała się spędzić cwój dzień z recydywistą, to ja spędziłem go na recydywie. czyli po części w pracy, w domu jako w przerwie na reklamę i boski odcinek dwudziesty pierwszy grey's anatomy oraz znowu w pracy. tyle że między pracą i pracą drzwi do domu mi się kołacą. i to za nową klamkę. patrzę przez judasza, a tam dwóch boskich młodzieńców po czarnemu. już prawie mokro miałem w moich niebieskich boksach, że oto się szczęście do mnie uśmiechnęło, kiedy to skonstatowałem, że to dwóch panów policjantów. wtedy mi się dopiero mokro zrobiło. i to nie od mundurów, ale prawie od zurynowacenia swoich oszołomowskich majtek z prasowanką w marchewki. pewnie przyszli po mnie w ramach akcji 'zaiks rulez'. czyli koniec niekaralności i marzeń o kredycie. koniec kariery i pracy. ot taki mały skat w kartotece, cokolwiek by to znaczyć nie miało. ale że jednak mam w sobie więcej cywilnej odwagi niż przeciętny bohater telenoweli i umiem przyznać się do błędów wszelakich, a tym samym z podniesionym czołem ponieść wszelkie konsekwencje (tak więc panowie to zaleta - możecie liczyć na alimenta!) otworzyłem im dźwierza, coby pozostać przy dziadkowym języku. jakie było me miękkich nóg utwardzenie, gdy okazało się, że sąsiadowi w nocy z kół czterech cztery ukradli. boski dla mej sister prezent imieninowy. bo akuratnie to jej pan kierownik był. ot szczęśliwe przedłużonego weekendu w pracy zakończenie...

a jutro znów na wieś jechać trzeba. po drodze po siostrzeńca, który rumień zakaźny dostał. a ja jako hipochondryk w wersji lajt już się cały drapię. bo mi się akurat z nim na zjeżdżalnie iść zachciało. w dodatku dałem mu sześć zeta na małe wydatki. plus piątkę na dziesięć minut zabawy. i oto kolejna ma wado-zaleta się objawia - kompletne nieliczenie się z wydatkami. z kolei drugi siostrzeniec zdał egzamin trzecioklasisty na pięć. bez jakiegokolwiek marnotrawienia czasu na zbędną naukę. sponton. ale to nie było szczęście. po prostu dziedziczna inteligencja. po chrzestnym. no ale akurat na tym polu nigdy nie miałem kompleksów podobnych jak w kwestii przyrodzenia. było nie było cholernie inteligentny jestem. a co. a że w boksach miast marchewki pietruszka, to już inna inność...

daniel

o wyższości tyłka owłosionego nad nieowłosionym

2009-05-01T18:51:00.003+02:00

nawet nie wiedziałem, że tak dobrze biegam. parking, ulica, zebra, most, dworzec, alejka, przystanek, flagi państwowe, łancuch między słupkami i drobne pijaczki. city lights nocą są naprawdę ciepłe. mimo że księżyć jakiś niewidzialny był. a wszystko zaczęło się od wyjazdu służbowego z eks-bląd-asistąs to stolicy. urzędniczka była nawet miła, ale jak się przyznała, głupawkę miała. i sobie do mnie przez ty leciała. cudowna blondyna. i piękna zarazem. urzędnik też miły był. ale ślamazara i mało wzwód wywołujący. ot taki prezenter z tvp info. za to droga zapchana niczym ubikacja pedał-budy po sobotniej imprezie. no i opuszczaliśmy silesię chyba godzinę. w trakcie tej godziny właśnie - ot tak się nudziliśmy - asistąs urobiła mnie na wspólne wyjście z nią i pozostałą reszty pracowej paczki do strejt-klubu. normalnie atrakcja równie wspaniała, jak park miniatur w inwałdzie. niestety moja asertywność - a raczej jej brak - mimo posiadania podręcznika, jak ją posiąść (asertywność, nie asistąs!) otrzymanego od prestona - a może właśnie temu - przyczyniła się do tego, że nie mogłem powiedzieć nie. tak więc spędziłem cudowny czas pośród zboczeńców - tfu! heteryków znaczy - pląsając w rytm kompletnie nieznanych sobie przebojów. chyba będę musiał zacząć vivę oglądać, a nie tylko trójki słuchać, cobym next tajm się znów nie zbłaźnił. ech, gdzie te czasy, gdy w dicho się greka zorbę tańczyło. chociaż moment. to chyba na dansingu ostatnio było...

kryminalista wystawił do wiatru moją sis. normalnie chyba za moment ja się kryminalistą stanę. jeśli tylko przyjdą po mnie z nakazem w związku z nielegalnym pobieraniem plików audio-wizualnych ze światowej sieci zwanej pedwape. tak czy inaczej sis niezbyt z tego powodu szczęśliwa. nie będę jej ofkors nic mówić, ale cała sytuacja raduje me serce. i bynajmniej nie dlatego, że życzę jej podzielania ze mną dokońcażyciowego kawaleryzmu, ale tego, że kompletnie nie podzielałem jej zachwytów owym mężczyzną. zawsze zresztą twierdziłem, że ma fatalny gust co do facetów. nie sposób było się z nią nie zgodzić. widać genetyczne podobieństwo jest bardziej daleko idące niż tylko kolor włosów, oczu i ten zniewalający uśmiech. ofkors jestem nieco ładniejszy, ale to już inna inność. poza tym sis stwierdziła, że chyba jest zamkniętą w szafie lesbijką, bo ostatnio tknięta rozprzestrzeniającą się z impetem świńskiej grypy chujowszczyzną mózgową samców zaczęła sobie się wyobrażać w łożku z kobietą. na moje pytanie jednak, czy widzi się ze swoją głową pomiędzy udami i warstwami innej pani, wróciła do perwersji bycia hetero. na szczęście po tej lepszej ze stron - czyli rozanielenia się na widok szczeciny na pośladkach. chociaż swoją drogą nie dałbym sobie ręki uciąć czy aby takowej moja wiejska zyta nie ma...

hipek zhipciał do reszty. normalnie przy nim wojciech mann stał się super ciachem. chociaż muzycznie chrupiącym kawałkiem to on niewątpliwie jest. hipek mniej. kiedyś słyszałem kogoś, kto gorzej od niego śpiewa. że to byłem ja, to może pomińmy to milczeniem. wpadł do mnie w poniedziałek do ofisa i go normalnie nie poznałem. ani sofija. więc to nie było tylko złudzenie optyczne wywołane przeterminowaną soczewką, która sprawiała, że przez parę tygodni miałem oczy jak mój świętej pamięci chomik albinos. miałem już na końcu języka dogadanie mu czegoś na temat jego korpulencji i bycia muzą dla lubującego się w męskich ciałach ucznia rubensa, ale jednak pohamowałem się. raz wobec faktu, że potrzebuję go jako prywatnego adwizora w związku z poszukiwaniami unochodu. a po drugie sam wiem, że choć moje ciało stanowi projekt wręcz genialny, to zarazem jest jego marną realizacją...

not fair

o wyższości chomika nad świnką morską

2009-04-27T21:33:00.005+02:00

nie ma już tvn24. jest schwein24. oto mamy meksykańską wieprzowinkę zaprawioną na ostro justyną pochanke, anitą werner i łukaszem grasem. a dodatkowo ciastkowym piotrem jaconiem. karczek, żeberka i golonko. dodać kapustę kiszoną i mieć będziemy kremówkę a la benedetto szesnaście. a jak wiadomo kremuffka plus golonka opalana nad gazem ze szczeciny to jedno wielkie vomit. swoją drogą jedną z oznak starości, które u się dostrzegam to jedna wielka hipochondria. nie policzę ile razy - pewnie wiejska radę da - miałem hiv, aids, miesiączkę, tężca, heine-medina, raka piersi, pośladka i stopy, zapalenie oskrzeli, płuc i przysadki mózgowej. dodajmy do tego ślepotę (którą nota bene mam, ale tak dla potrzeb literackich wspomnieć mi się zachciało), głuchotę (no niestety słuchu też nie mam) i zaburzenia równowagi (szczególnie po jednym głębszym... no dobra po dwóch). dzisiaj przez moment wydawało mi się, że świnkę miałem. ale tylko mi się wydawało. bo pewnie mnie schweingrippe dopadnie. i zdziwię się, jeśli nie. tym bardziej, że w przeciągu dwunastu godzin trzy czarne koty mi drogę przebiegły. i nie były to żadne nagie niezadbane kobiety. ale najprawdziwsze cats w stylu pisemka mojego padre (blee) i barbry streisand (wow!). a ponoć zielonoświątkowcy mieli je wytępić. a ponoć miały pod cieszynem wyzdychać. oj próżne żale, próżne...

ponoć wymarniałem. ech. miód na serce. jak jeszcze bardziej wymarnieję, będzie to biovital. albo defibrylator. inna inność, że jakoś tego nie czuję. niby spodnie z dupy spadają i z rozmiaru W32L34 zrobił się W31/30 [???] (sorry, na długości nie tracę - i chwała bogu. prezerwatyw typu eS jeszcze nikt chyba nie wymyślił)... jeszcze trochę i będę wu jedenaście. albo wu-ce. no właśnie. w bielskim labiryncie jest męski wychodek. a nad wychodkiem ani pół lustra nie ma, coby włosy nad czołem ułożyć, by się w paragrafy nie zawijały. za to nad pisuarem owszem. i co tam, że mogę swoje mini-afro poprawić, skoro mój trąbalski w nim jako benjamin blümchen się jawi. i dziw się teraz człowieku, że wymarniałeś...

preston napisał. wow. normalnie zszedłem prawie. po półtora miesiąca - choć według innych wyliczeń prawie dziesięć minęło. normalnie jak pół ciąży słonia. zachciało mu się. bądź zdrów. niver be the same again. nigdy rjeka tą samą nie będzie. i glorija i alleluja zarazem. odpisałem mu, że mam roboty na nie mniej niż kolejną kadencję europarlamentu i jak się tylko z nią uporam, to się odezwę. pff. coś się we mnie stało. coś się we mnie pękło się. albo pęknęło. sciągło czy ściągnęło. tak czy inaczej stanęło. o! a nie stało. pewnie biedak nie wyrwał kogoś ciekawszego, więc na mnie padnęło. o! o dwa! ale jakem er znad gór i spod wyregulowanej ... rzeki (nie brwi drodzy bracia geje!) nie ze mną te numery. choć i ja żem brunet. chociaż lepiej nie. lat temu parę - czyli dwa - spotkałem się z niejakim brunetem. miej mnie panie w opiece przed nudziarzami. miej mnie panie w opiece przed sobą samym...

shoes

oma rulez

2009-04-25T18:52:00.002+02:00

piwo na czczo to chyba nie jest zbyt dobry pomysł. i choćby niewiadomo w jakim towarzystwie. a że towarzystwo było pierwsza klasa, nie muszę chyba dodawać. i coby nie było - piwa nigdy nie piję sam. zawsze z kimś. alkoholową masturbację tylko z martinim uprawiam. ot taka mała dida scalia. poza tym dzisiaj mój poziom testosteronu przerósł wszelkie me oczekiwania. otóż sam na własną rękę wymieniłem klamkę i zamek u drzwi. i nie dlatego, żeby jakiś z moich eksów mi do domu nie weszli, bo każdy klucze zdał. czasem wystarczy tak niewiele, by poczuć się prawdziwym mężczyzną. i po mękach piekielnych z trafieniem śrubką w otworek (z racji oczywistych niech to nikogo nie dziwi) udało się. mam nową klamkę. co tam, że musiałem po pierwszej próbie cały mechanizm na nowo rozebrać, bo źle założyłem łącznik i tylko z jednej strony klamka działała, a z drugiej wymagałaby viagry jakiejś. niemniej jednak udało się. a wszystkiemu - tzn. mojemu stresowi, rzucaniu mięsem i śrubokrętem oraz zainteresowaniu sąsiadów - winna jest oma, która zasponsorowała nowe utylitaria domowe. i było nie było trza było coś wreszcie dla domostwa zrobić. ale hanka już taka jest. wielka reformatorka. powinna się w rządzie znaleźć, toby od razu żyło się lepiej. wszystkim. bo oto przyjechała na polską ziemię zza niemieckiej granicy i od razu wczuła się w rolę kapo. zrób to, zrób tamto. ostatnio zabiła mnie prośbą, bym pomógł jej chodnik koło bloku wyplewić. dobrze, że akurat rzeczone martini było pod ręką, bo moja reakcja mogłaby nieco się różnić od poczynionej...

kocham panią z okienka numer jeden na naszym boskim zabytkowym dworcu pekape z freskami na ścianach. i pana w tramwaju numer dziesięć, który odchodził ostatnio kilka minut po dziewiętnastej z placu westerplatte w krakowie. podchodzę do kasy - i analogicznie do motorniczego kilkanaście godzin później - i mówię, że bilet chcę. a pani - i pan następnie - czy normalny chcę, czy ulgowy. ech. miód na serce - alkohol na wątrobę. cudownie być odbieranym jako ewentualny student. bo chyba... bo chyba... nie mieli na myśli biletu dla emerytów i rencistów, he...?

a pod oknem mam łąkę z mleczami. dzisiaj przyuważyłem, wstając i podciągając roletę. co tam, że sypiam nago - niech owczarkowa widzi. chociaż w jej wieku może mieć problemy. inna inność, że żeby coś zobaczyć w rzeczy samej trzeba się wspomagaczmi wzroku posługiwać. ale miało być o mleczach, nie o cumelkach. tak więc mam pod oknem łany niczym rzepaku. same mniszki lekarskie, które swoją żółcienią radują me oczy wspomagane hydrożelem miesięcznym z możliwością przedłużenia do kwartału (autopsyjnie przebadane!). wpadłem na pomysł, że mógłbym komuś nawet wianek zrobić. ale akuratnie na to to trzeba sobie zasłużyć. cnotą i wstrzemięźliwością. a wśród moich znajomych to chyba tylko moi siostrzeńcy tacy są. chociaż ten starszy już pewnie niedługo. faceci teraz coraz szybciej zaczynają. tak czy inaczej znając moje szczęście w poniedziałek adeem kosiarkę przyśle i tyle po radości życia. a facet jak się nie napatrzy, to nieszczęśliwy. a ja jestem wzrokowiec v. 4,50 minus. no ale obciążony genetycznie przyciąganiem pecha. bo tylko ja trafiam za każdym razem na koniec kega...

no letting go

parada karzełków

2009-04-21T17:32:00.004+02:00

a mnie się barcelona podobała. ba! cristina też. chociaż vicky bardziej. ale najbardziej boska penelopa. i nauczyciel języka. ten, co miał broń. po prostu boski film. może momentami za mało absurdalny, ale genialnie gorzki. bo najlepsza jest właśnie gorzka czekolada. nie wiem dlaczego, ale zazwyczaj mało jaki pan robi na mnie wrażenie na filmie - za to panie jak najbardziej. przecież wiadomo że grey's anatomy oglądam tylko dla cristiny (cóż za zbieg okoliczności!) i dla kaliope (cóż za brak zbiegu okoliczności!). no i ich głosy. uwielbiam kobiece głosy. i chociaż wrzaski maryji jeleny były tylko nieco cichsze niż krzyki zofiji (mojej głównej księgowej dla przypomnienia), to rebecca hall poraziła moje mózgowej zwoje, które odpowiadają za wrażenia audialne. więcej takich obrazów. i więcej muzyki. aż chce się wyjechać na wakacje...

tym bardziej się chce, że dzisiaj do pracy wróciła moja była szefina. szkoda, że bliźniaków nie urodziła, bo miałaby więcej wolnego, a ja spokoju. ale że ostatnie czasy niezbyt mnie rozpieszczają - zresztą jakoś nikt nigdy mnie nie rozpieszczał, więc nie będę się skarżył jak rokitowa na rokitę w fakcie - to się nawet zbytnio nie dziwię. poza tym może to całkiem dobrze nawet, że nie ma bliźniąt, bo to jak dla mnie jakiś durny znak. prawie w ogóle nie mam spod niego znajomych - tak samo zresztą jak wodników. jeszcze kilka bym ich znalazł, ale po co? skoro i tak wiadomo, że ryby są najcudowniejsze. choć to cholernie podwójny znak. jak rzeczone bliźniaki i wagi. i z całym szacunkiem dla mej kądzieli, ale podwójne znaki, to naprawdę jedna wielka masakra, zagadka i niezrozumiałość. z wyjątkiem ryb ofkors. bo choć podwójne, to i tak są najcudowniejsze. ale chyba z tym to się akurat powtarzam...

ale coby się nie powtarzać, to z całkiem innego worka. nienawidzę być wystawiany do wiatru i olewany. jeszcze niedawno kompletnie było mi to multilotek, bo nigdy tego nie praktykowałem. ani nigdy nie byłem przedmiotem praktykowania (ot taka subtelna różnica między byciem aktywnym, a dawaniem dupy). aż do minionego weekendu. bo oto poznałem smak pasywnego odwołania spotkania na pięć minut po umówionym terminie. i siedem po ostatnim środku transportu publicznego. ech. niech no tylko wyciągnę podręcznik asertywności dostany niegdyś od jednego lekarza, a skończy się wtedy polityka miłości i zrozumienia. i nie będzie się żyć lepiej... kolesiom.

life is wonderful

mopwoman wanted. 4 my life

2009-04-14T21:01:00.002+02:00

chyba powinienem się zapisać na terapię do jakiegoś doktora słodko, bo nawet najmniejsza rzecz jest mnie w stanie zirytować. właśnie prawie wybuchnąłem płaczem, bo mi mały głośniczek na biurku przestał muzykę zapodawać. najchętniej w takim momencie wywaliłbym całe tak zwane domowe kino przez okno, a kabel przeżułbym niczym prezydent evo morales liście koki w swym strajku głodowym. i z całego tego rozkołatania nerwowo-intelektualno-emocjonalnego zacząłem snuć parę dni temu kasandryczne wizje. siedząc sobie w barze ze znajomym w niedzielne święto, zażartowałem, że dawno nie mieliśmy żałoby narodowej. raczej już nie powinienem żartować. szczególnie mając na uwadze, że kiedyś w przypływie złości powiedziałem wiejskiej, coby pani kadrowa sobie zaciążyła i poszła na macierzyńskie, bo jej już mam serdecznie dość. i za osiem miesięcy już jej nie było. i coby nie było - ja tylko powiedziałem. uczynić w tym kierunku nic nie uczyniłem...

dżeks wybiera się do proktologa. bo mu hemoroidy dokuczają. wiejska ma zatrzymanie moczu, bo tydzień z zapalenie tychże dróg chodziła. oj źle się dzieje w najbliższym mym otoczeniu, czego wyraz dałem zamieszczając stosowny opis na naszej klasie i tak zwanym komunikatorze głosowo-literowym. endrju poprosił mnie, bym mu przypomniał, by nigdy nie zwierzał mi się ze swoich problemów zdrowotnych. dziwny jakiś. bo to z troski. gdyby nie fakt, że podzieliłem się ze światem bólem wiejskiej, toby moja ex bląd asistąs w życiu nie dała tak wartościowych rad rzeczonej wilydż-łumen. bo na problemy z siusianiem najlepsza jest woda z sokiem z cytryny albo żurawiną. i kuracja antybiotykami do końca. ja bym dodał jeszcze, że najlepszym środkiem zapobiegawczym jest spostrzegawczy i kochający mąż, bo to dno, które tkwi przy wiejskiej po prostu tylko się prosi, cobym na nim winnenden dwa zrobił. albo przynajmniej amstetten. by nie użyć innych niemieckich nazw miejscowości na polskiej ziemi...

wciąż ociągam się ze złożeniem pitu-pitu. krążę wokół tego tematu, jak mój samochód wokół dziury, która stała się na ulicy klonowej, a za którą zostałem wyzwany od nieudaczników, przez których nie ma w polsce autostrad. ale po mnie spłynęło to jak po kaczce. znaczy kaczorze (z uwagi na wielki kuper). w końcu i tak jestem mordercą kotów, dla którego żąda się dziesięciu lat pozbawienia wolności i ciężkich robót, a czym ochoczo zajmuje się pani prokurator. swoją drogą można by podpowiedzieć prezesowi pissu, że jest tu na południu naszego kraju warrior taki jeden, który chętnie na siebie w zastępstwie przyjmie wszelkie ataki, bo naród się dawno znudził biciem łopatką w rudą łysinę tuska. a wracająć do deklaracji podatkowej - było nie było zapłacić minimalne wynagrodzenie na rzecz fiskusa, co pewnikiem uczynię, płacząc jak wierzba nad fryderykiem, bo i oświadczenie o majątku trzeba wypisać. tak się tylko zastanawiam, czy zepsuty głośniczek tam wpisać, czy nie. z tych wszystkich moich gorzkich żali aż dla podreperowania swojego ego pojechałem do fryzjera, bo zacząłem wyglądać jak wczesny zbigniew wodecki. z głosem zdzisławy sośnickiej...

lucky

veselé velikonoce!

2009-04-10T20:35:00.003+02:00

kolem skáče zajíček,
nese pytel vajíček.
vzal je lišce z nory,
přeskákal troje hory,
přinesl je k nám,
já mu za ně pusu dám...

grzeje mi znów. słonko!

2009-04-06T19:43:00.004+02:00

kwiecień plecień. nie lubię kwietnia. i to nie dlatego, że się urodził i umarł adolf ha. ale dlatego że choć już w kwietniu słonko grzeje, nieraz pole śnieg zawieje. a ja mam już opony na letnie wymienione. a nie chciałoby mi się ich nazad zmieniać. bo chyba bym się zapłakał, a deszcze częste w kwietniu wróżą, że owoców będzie dużo. i co? i zaś się upiję. niech no tylko zakwitną jabłonię. a raczej obrodzą. bo jak przygrzeje słonko, przejdzie kwiecień łąką. niczym baca z owcami halą. a jak to dzisiaj pan redaktor kamil mówił na tefauenie - baca ponoć ma być zawodem. jak wróżka. jeszcze chwila, a za pisanie bloga będą mi kazali składkę płacić. a jak się jeszcze dowiedzą, że to blog pedalski, to pewnie już w ogóle będzie odlot. bo suchy kwiecień, mokry maj, będzie żyto jako gay...

moje czterdziestki to klawe babki są. miłe, kochane i całuśne. normalnie jakbym nie był gejem, tobym sobie jedną czy drugą taką czterdziestkę za małżę wziął. już się wyobrażam oczyma wyobraźni niczym mąż maryjki jeden albo dwa. chociaż może tej dwa nie, bo jej madre kupiła sobie pościel z wielbłąda za siedem tysięcy polskich nowych i maryś musi to teraz spłacać, a ja mam dość swoich długów. ostatnio nawet lukas bank odmówił mi zdolności kredytowej, bo jak stwierdziła pani jolanta ha na infolinii, popadłem w zwłokę z ostatnią płatnością raty za tak zwane kino domowe. raczej iluzjon bym rzekł, ale to tak na marginesie. trochę się zdziwiła, gdy powiedziałem jej, że w zwłokę to może niebawem popadnę, ale raczej mieć to będzie trochę wspólnego raczej z wiekiem (i to niestety nie dwudziestym pierwszym), a nie z horrendalnie wysoką ratą na osiemdziesiąt trzy i siedemdziesiąt jeden setnych w opcji dziesięć rat na zero procent. pani niestety nie miała poczucia humoru. no cóż - ja w pracy też nie miewam takowego, a rozmawiałem z nią właśnie w pracy kochani podatnicy...

poza tym, że popadłem w zwłokę, popadłem takowoż w stan ulizanego owłosienia na wysokości jeden osiemdziesiąt trzy. bo mi się akurat specyfiku bujnej fryzury u hobbita zdarzyć zapomniało. znaczy zapomnieć zdarzyło - choć akurat ta pierwsza wersja tak jakby bardziej śpiewna i wesoła. tak więc musiałem dzisiaj ratować się hadwao i przywdziać imaż służącego jana z filmów z serii w starym kinie, których na dysku pe jak pierdoły mam z siedem giga, jeśli nie więcej. całe szczęście, że mi się bambino dwa kiedyś tam zepsuło, bo pewnie bym winylkami posuwał jak co najmniej marusha jakaś. zresztą pamiętam, jak za winylki dwa razy od mijo padre w garbowanie dostałem - raz, bo jak złamała się igła w adapterze, to domowym sposobem szpilkę wbić spróbowałem i się cały czesio en porysował. drugi raz jak przy okazji przeprowadzki zostawiłem oryginalną płytę bitelsów na tylniej szybie malczaka, że się z niej oryginalny amerykański czijo-czips zrobił. i gdzie wtedy ten tusek był, he?

a mirror without

kur... ka

2009-03-31T19:48:00.002+02:00

szukam siarczystego przekleństwa. takiego, od którego zadrży ziemia, a i niebo nie pozostanie na dotychczasowej długości i szerokości kosmicznej. słowo na ka i ceha nie robi już i tak na nikim wrażenia, choć pamiętam czasy, gdy powiedziałem kumplowi z piętra niżej, że jest świnią i to podłą. w zamian za ten epitet musiałem jego bratu zaoferować naklejki z herbami miast, które mi papi przywiózł z ówczesnego województwa tarnowskiego bodaj bóg. gdybym nie uległ szantażowi, toby papi dopiero mnie na cztery świata strony rozniósł za brzydkich słów używanie. bo co jak co, ale krótko trzymani byliśmy. ja i moja sis ofkors. i gdyby nie nagłe taty odejście, to moja siostra pewnie w wieku piętnastu lat dziewictwa by nie straciła, co przenikliwie w jej pamiętniku wyczytałem. ale co tam - naklejki tak beznadziejne były. wodne...

zainstalowałem sobie na lapitopi w pracy program do pitów. bo mi się kalkulator nieco zbiesił i zamiast liczyć, udaje że liczy. to prawie jak wiejska - zamiast pracować, udaje, że pracuje. znaczy inaczej - zamiast współżyć z małżonkiem, udaje że współżyje. lecz oto ostatnio ponoć po roku z okładem małżeństwo zostało zrekonsumowane. cieszyłbym się, gdyby w rzeczy samej związek ów wrócił na boże tory, ale raczej chyba ktoś ukradł trakcję. ale żeby oddać wiejskiej honor, to trza powiedzieć, że dzioucha się nie oszczędza i leci z robotą jak moja sis z grypsami. tak w ogóle to zastanawiam się, jak się ten jej wielki prizon-brejk skończy. czy aby mister serducho na wolności nieco dłużej wytrzyma. bo po siedmiu latach różnie to być może...

a jeśli nie on, to ja. trafię za kraty za zbrodnię doskonałą. przynajmniej w doskonałym celu i z doskonałych pobudek popełnioną. na mojej kadrowej i płacowej. za minionego roku dwanaście miesięcy. co za kretynki rozliczają mnie jak małżonka małżonki na bezrobociu. dzięki ich polityce rodzinnej i domniemaniu korzystania z dobrodziejstw wspólnego się rozliczania, korzystania z ulgi na dzieci i odpisów z tytułu ulgi budowlanej (pff!) udało im się doprowadzić do pierwszego w życiu wypełnienia w moim picie rubryki zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych. i to zrazu od wielkiego dzwona. jeden koma jeden w tysiącach polskich złotych. i to biorąc pod uwagę ulgę internetową. normalnie coraz bardziej dochodzę do przekonania, że przyszło mi pracować z kretynami. a może to ja debil jestem? ożeniłbym się, zrobił rikitikitak i miał w de cały ten biznes. znaczy może nie do końca w de - tak metaforycznie. bo materialnie to jakby teraz najlepsze kondiciones by były. bredzę. po prawdzie bredzę...

fragment pewnego artykułu o marku hłasce

er, willst du was essen?

2009-03-28T17:46:00.002+01:00

wróciłem. po dwóch tysiącach przebytych kilometrów na słowackich, czeskich, austriackich i niemieckich autostradach. plus ofkors polskie drogi. to taki serial z mojej niegdysiejszej młodości był. no może nie mojej, ale czasem można poprzesadzać. nie wiem dlaczego, ale w moim przypadku największe problemy sprawia pakowanie i rozpakowywanie. o ile jeszcze pakowanie skutków bezpośrednich zbyt wielkich nie rodzi, to rozpakowywanie a jakże. pewnie od dziś przez najbliższych kilka dni w przedpokoju czaić się będą na mnie masakryczne graty - torby, reklamówki i innego dziwne pokrowce na garnitur czy koszule. a szczoteczki do zębów, pasty i żelu pod prysznic pewnie będę w panice szukać, gdy nadejdzie ten czas. no niestety przy całej palecie mych niewątpliwie wątpliwych zalet, jestem megabałaganiarzem popodróżniczym...

tak czy inaczej dzięki minionym dniom nie tylko poszerzyłem mapę mych służbowych wycieczek, zarobiłem z diet na dżipiesa, ale i na nowo pokochałem jazdę samochodem. co prawda nie widzę się za kółkiem w tirze z racji braku autopopytu na tirówki oraz niezbyt kuszący obrazek pana z wąsami i brzuchem z sibirejdioł w ręce, ale jednak - autostrada do nieba to coś, dla czego mógłbym się poświęcić na amen. no i coby przedłużyć sobie czas w podróży, wpadłem na pomysł, aby wpaść do omy po drugiej strony odry. ofkors przy okazji przytyłem z tysiąc kilo oraz na kolejną dekadę posiadłem info na temat współczesnych gwiazd muzyki jjjolllouli oraz seriali nadawanych przez ard, zdf i mdr, ale za to dostałem na długą drogę do domu trzy zgrzewki piwa incl. w pszenicznym wydaniu. obrzydliwość...

pora najwyższa, by zastanowić się, co zrobimy z prawie trzema miesiącami urlopu, który esemesowo został postawiony do porządku dziennego przez kadrową. ja mogę wziąć urlop już zaraz. ba nawet dzisiaj. do końca lata. ale, że pewnie przytyłbym ze sto kilo - a ten tysiąc po pobycie u omy ciężko będzie stracić, tym bardziej, że kość ogonowa wciąż niezdatna do użycia po ostatnich wyczynach (swoją drogą po przeprawie z całą gwardią szwajcarską pewnie by mniej sfatygowana była niż po spotkaniu z wykładziną w vier-sterne-hotel). wpadłęm na genialny pomysł - krynica morska. w tym roku chyba będę obchodził ćwierćwiecze mojej tam nieobecności i obecności zarazem - zależy jak liczyć: in plus czy in minus. a potem może jakieś egzotyki. w zeszłym roku miałem zaliczyć tanzanię z prestonem, więc tym razem może jakąś kretę z hobbitem. jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się mieć będzie miało. chociaż chyba gramatycznie niezbyt to chyba poprawnie...

dziewczyna na moście

strach ma wielkie ramiona. jak pan z wami...

2009-03-24T21:00:00.003+01:00

leżę sobie właśnie nago na łóżku w czterogwiadzkowym hotelu w centrum styrii z poodzieranym tyłkiem. nie, nie... nie poderwałem żadnego gorącego chłoptasia z dziwnym hochdojcza akcentem. po prostu zachciało mi się trochę poćwiczyć i nieopatrznie nie założyłem po prysznicu boksów. trzeba oszczędzać - tym bardziej, że wziąłem ze sobą wyliczoną cyfrę moich bikini. nie ma jak wrodzona tendencja do oszczędności miejsca, czasu i kilogramów. tych ostatnich w bagażu ofkors, bo cieleśnie tobym przynajmniej ćwiczyć nie musiał. niestety pieniędzy oszczędzać jakoś z mlekiem mojej matki wyssać nie wyssałem - to wszystko pewnikiem wina mojej siostrzyczki ukochanej, która w czternaście miesięcy po mnie na świat przyszła i cycka mi odbiła. i jak jeszcze mi ktoś kiedyś zada pytanie, dlaczego jestem gejem, to autentycznie... odeślę do tego akapitu...

kocham swoje autko. wiem, że nie można zapeszać zbytnio zbytecznie, ale po doświadczeniach tych kilkuset kilometrów muszę stwierdzić, że mój opelek to coś najcudowniejszego we wszechświecie (autentiko - odszczekam swe słowa, gdy w ciągu następnych tysiąca paruset kilometrów okaże się zgoła :P coś innego). nie dość, że mknie jak burza po czeskich i słowackich autostradach, austriackich autobahnach i polskich szosach, to na dodatek spala na trasie mniej niż siedem na setkę. po prostu bajka. a do tego gada. bo kupiłem mu za całą dietę zagraniczną system nawigacji niejako satelitarnej. mniejsza z tym, że w tunelach się gubi i muszę nadrabiać potem cztery kilometry siedemset metrów, to mimo wszystko mam przynajmniej na podróż gadający partner jak się znalazł. jakby się jeszcze kochanek taki znalazł. wiem dyć sam wiem - nakazałbym go ściąć...

czterogwiazdkowe hotele to jedna wielka tragedia - wchodzę do pokoju po dziesięciu prawie godzinach niebytności, a tu proszę - posprzątane. i to nie tylko śmieci w chromowanym pojemniku czy ręczniki na łazienkowej podłodze, ale poukładane w kosteczkę koszulki i koszule. normalnie poczułem się jak żonaty chłop. taki żebrowski tak jakby. nic nie chcę mówić, ale heterycyzm chyba by mnie zniszczył na cacy. pan be w niebiesiech chyba wiedział, że ma ze mnie pedała większego niż henryk walezy zrobić. tak jakoś chyba dzisiaj pierwszy raz za to wdzięczność doń poczułem. inna inność, że i dysonans poznawczy również. ech... gdybym nie był pedałem, mógłbym być heterykiem. najlepiej żonatym...

the fear

siedemset kilometrów i z powrotem

2009-03-22T19:16:00.002+01:00

jednego nie znoszę - mianowicie komplementów. co prawda prawić takowe umiem, ale kompletnie na własny temat ich odbierać nie potrafię. tym bardziej dostaję gęsiej skórki, gdy przychodzi mi się w nie wsłuchiwać tudzież wczytywać. a wczytywanie się chyba znacznie jest gorsze. bo słowo ulotne niczym cera niemowlęcia, a literki wyrzynają się na papierze niczym zmarszczki na czole. na szczęście jeszcze przed tym etapem jestem - najpierw u mnie oczy oberwały z promienia wszelakiego. słonko peru się kryje - bo mam dwa. słonka ofkors. a mówiąc o słonkach, to chyba preston jednak tylko feerią się być jawił. zresztą chyba zgasł we mnie ten płomień wcześniej, niż mi się wydawało, że się w ogóle mógł. szkoda, nie szkoda. fakt. ale przekonałem się, że jest mi całkiem fajnie, jak mi jest. zero obowiązków i zobowiązań. ech życie...

oto stoję przed wycieczką na zachód evropy. ofkors służbową - przeca nie będę marnotrawił sześćdziesięciu zaległych dni urlopu z lat ubiegłych w zimie. może mam nie ten tego w głowie, ale nie aż tak. na domiar złego przyszło mi się wybrać do karyntii własnym samochodem. czuję po kościach, że ta wycieczka nie zakończy się pomyślnie. bo dwaj zgryźliwi metrykalni tetrycy - ja i mój car - to chyba niezbyt idealny duet...tak czy inaczej zaopatrzon w nawigację ruszam oto w podróż marzeń. mamma mio!

prawie podjąłem decyzję. odnośnie wymiany auta. coś czuję, że czynienie tego w przeddzień półtora-tysiąc-kilometrowej podróży swoim oplem w nieznane, to chyba zbyt wielkie kuszenie losu. to jakby powiedzieć żonie, że po powrocie z hawajów wymienię ją na inną - pewnie bym z tych hawajów nie wrócił. ale co tam. ryzyk fizyk. niech poczuję się wbrew wszystkiemu mężczyzną. no i coby co niektórych tutaj zaskoczyć - nie będzie żadnego jeepa, żadnego suva, żadnego fiu bździu. będzie opel. na domiar złego vectra. w końcu niech wyjdzie ze mnie pedał - jeśli wymienia się bruneta, to tylko na młodszego. ale z literką em w dowodzie osobistym. niech no tylko wygodny dla czterech liter będzie...

dead like me

an honest mistake

2009-03-16T20:24:00.003+01:00

i oto ponownie zjawił się w moim życiu. mniej lub bardziej na moje własne życzenie. preston. ot głupi, nieprzemyślany es. tak po prostu. bez okazji, a niby w jej ramach. kilka spotkań - mniej lub bardziej udanych. ale mimo wszystko spory deficyt. deficyt fajerwerków. jeszcze nie tak dawno epicentrum drgań było w klatce piersiowej. teraz w głowie. jak najprędzej się stamtąd zmyć. jak najszybciej uciec, gdzie pieprz rośnie. ale może to najwłaściwsza z lekcji, jaką dostałem. eksi to już tylko eksi. i es nigdy więcej się na przedzie nie zjawi. inna inność, że jestem raczej nastawiony na multiplikację wrażeń, przeżyć i doświadczeń, a nie ich delimityzację. tak czy inaczej dziwna dziwność się stała. we will see...

panie i panowie oficjalnie nie jestem już piękny i młody. a jedynie piękny. choć jeśli miałbym być obiektywniejszy, to powiedziałbym, że raczej młodość winna być zaakcentowaną. jak się co niektórzy domyśleli (co za durne słowo!), skończyłem trzydziesty rok życia. i zacząłem zarazem trzydziesty pierwszy. podobno życie zaczyna się po trzydziestce, więc oto jestem pomarszczonym [sic!] różowym oseskiem. no chyba że weźmiemy pod uwagę naukę społeczną kościoła - wtedy będę plemnikiem. główka i witka jakoś jednak do mnie zbytnio nie przemawiają (wolę żabi skrzek niż kijanki), więc może bądźmy bardziej cesarscy niż boscy...

a poza tym nie jest źle. jak zawsze prawie na nic nie mam czasu. w dodatku jeszcze do neutralnej do womitu szwajcarii służbowo mnie wysyłają. tragedia. nie wiem czemu, ale szwajcaria jeśli chodzi o pedalstwo, to mi się z didżejem bobo kojarzy, choć raczej z wilhelmem te winna. niemniej nie ma tego złego, coby na dobre nie wyszło. przynajmniej wypoczne i urlopu zaoszczędzę. zresztą już od dobrych dwóch lat ani dnia nie wykorzystałem. zresztą ja mało co wykorzystuję. a przynajmniej mało kogo. znaczy nikogo. inna inność, że to tylko fizycznie rzecz biorąc. psychicznie nie tylko wykorzystuję, ale wręcz wyjaławiam. do cna. a jak jeszcze ktoś mi podpadnie, to koniec. że niby seksualnie sfrustrowany jestem? nie tylko seksualnie. believe me!

ass2ass

sto kompletnie niepotrzebnych wiadomości odnośnie mojej skromnej (ale niestety nie w pasie) osoby (7)

2009-03-12T22:02:00.002+01:00

30. no bez jaj. plizzz...

29. jako małe dziecię - tak mniej więcej ćwierć wieku temu - hasałem sobie niczym łączna nifma po polance tuż pod laskiem. z flaszką w ręku. pod okiem opalającej się w zaroślach cioci be z listkiem na nosie. gdzieś tam na horyzoncie widać było kombajn i dorastającą pod firnament błękitny zieloną kukurydzę, na którą lat parę później na złodziejkę chadzać będę. ale w tym akapicie głowną rolę odgrywać miała rzeczona butelka, która jak nic wskazywać miała na moje przyszłe z jej zawartością kurtuazje. a właściwie jej zawartość, która nie do końca wiele wspólnego z obecnie zainteresowującą mnie zawartością niezbyt wiele ma. otóż w tamtym czasie nie miałem w butelczynie ani statku, ani na morzu, na którym łódka pływa. po prostu kilka listków trawy, na której kilka minut wcześniej jankiel grał, wewnątrz szkiełka było. a na takowych boże krówki. a i na łące - boże! - krówki były. i ich talerze...

28. jeśli już w wiejskiej tematyce akapit spędziliśmy, to na wsi jednak wiele życia swego spędziłem. i spędzam. tak. dumny ze mnie wieśniak uzurpator. może jeszcze kiedyś koniunkturalnie do peeselu wstąpię. na pewno moja konkubina nigdy na łamach prasy się nie pokaże. ba! nawet żaden żurnalista nigdy jej nie wytropi. ale to tak tylko na didaskaliach. pamiętam, gdy jako chłopak już nieco starszy niż w akapicie powyżej, uwielbiałem kąpać się w dzikich strumieniach i zastanych stawach. wśród żabiego skrzeku, rzęsy niczym nenufary barbary czy otoczaków i pijawek. i jak każde dziecię nauki z dzieciństwa na czas starszeństwa wyciągłem. nigdy, ale to nigdy nie powinno się wyszedłszy z wody skakać do siana!

27. moje kawowe uzależnienie najbardziej daje się we znaki na wszelkiego rodzaju konferencjach, szkoleniach i nasiadówkach kół gospodyń wiejskich. na przykład dzisiaj będąc z ex-bląd-asistąs w stolicy śląska, w przeciągu wypiłem chyba sześć kaw. w ciągu jakichś trzech godzin. mam nadzieję, że mnie nie zawiało. chociaż pewnie lepiej narazić się na zapalenie płuc niźli na hercklekoty. albo na odwrót. ja poszedłem na całość. wash&go.

26. mój pierwszy rowerek miał kolor zielony. trójkołowiec z czechosłowackiej republiki socjalistycznej. i nie żadne plastikowe niewiadomoco - to był cudowny metalik. i nie żaden pedałowiec na przednie koło, ale łańcuchowy tylnokołowiec. potem była taka żabka jakaś - czerwona, by wnet zostać zastąpiona przez białego pelikana, na których już bez bocznych kółek sunąłem wśród kurzych kup na podwórku babci i dziadka. z uwagi na niezbyt wysoki status majątkowy mojej familiady z pelikana przesiadłem się na ojcowskiego flaminga, który pamiętał chyba czasy młodości ireny santor, na którym przejeździłem parę ładnych lat. aż oto wreszcie papi kupił mi kolarzówkę. cudowna była. zgrabna taka. a ja wyglądałem na niej jak ryszard kalisz na jolancie szczypińskiej. czy słupek peo na słupki pisu. ale to i tak nic jak mój pierwszy góral montana - w ciapki. normalnie lora szafran w ciuchach ugly betty...

sto kompletnie niepotrzebnych wiadomości odnośnie mojej skromnej (ale niestety nie w pasie) osoby (6)

2009-03-08T19:06:00.000+01:00

40. nie znoszę ziarenek ze słonecznika. pamiętam, jaki to był hicior w warzywniaku - prawie taki sam jak oranżada w proszku. albo nawet lepiej - w woreczku. pamiętam jak kaśka trzymała wielką jak koło do tira tarczę słonecznika, wydłubywała ziarenko po zairenku i spluwała słonecznikowymi osłonkami na pięć metrów. zresztą wakacje z kaśką to było to. biliśmy się, opluwaliśmy i rozrywaliśmy na strzępy sobie ubrania, kłócąc się, kto wygrał w tysiąca. zresztą dziadek nieco mnie do hazardu zachęcał. nie powiem, że babcia też. tak więc uwielbiam grać w karty...

39. największym moim rozczarowaniem jak dotąd (no może poza garstką pedałów) są banany (i bynajmniej nie chodzi tutaj o pedałów). mając może siedem lat, pierwszy raz w życiu miałem banana w ustach (bez żadnych tutaj - banana w sensie owocowym) i jakże przeżyłem wielki dizapojtment. od tamtej chwili wolę pomarańcze. a banany? tylko w wersji soczystej. uzupełnione sokiem z żurawiny. od biedy z czerwonej porzeczki. tylko o dziwo sok ten mi się z księżną kojarzy...

38. raz w życiu chodziłem na tańce. z wiejską. niestety skończyło się złamaniem przez nią nogi i moja kariera jako drugiego we wsi maseraka legła tym samym w gruzach. wiejska twierdziła, że owo złamanie było tylko przypadkowym, ale ja wiem swoje. jej małżonek to wszystko sobie starannie zaplanował. najpierw nie chciał na te tańce, hulanki, swawole z żoną swoją chodzić. potem dla wszelkiego spokoju zachęcał ją, by poszła ze mną. a na koniec z zazdrości i złośliwości sprawił, że miała nogę w gipsie. ale i tak najlepsze było to, że gdy pojechali na owego gipsu ściągnięcie, w drodze powrotnej oddał prowadzenie auta wiejskiej (zresztą wiejska lubi prowadzić - i to nie tylko samochód), bo przecież ma już nogę zdrową. i co niektórzy dziwią się, że singluję...

37. jako małe dziecko byłem wybitnym amatorem surowego ciasta. już takie gotowe i upieczone niezbyt mnie jakoś kręciło. ale takie wlane do foremki i podstępem kradzione spomiędzy kręcących się nóżek robota kuchennego (zwanego u nas mikserem) - boskość sama w sobie. albo posypka (zwana u nas kruszonką). i też surowa. zresztą może nawet nie tylko. kiedyś oberwałem od omy (nie tej od wiejskich mądrości coby nie było), bo z pięknie upieczonego sernika wydłubałem (masakra - co za słowo. a jaki kontekst!) całą rzeczoną kruszonkę. niemniej jedno się zmieniło - jako dziecko nie znosiłem krajki. jako dorosły ja - lubię najbardziej...

36. w moich stronach nie ma dworu. jest pole. jak jestem z wizytą poza prowincją używam bezpieczniejszego określenie - zewnątrz. ale i tak słoma mi z butów nieraz wychodzi. zresztą lubię pole. jest przaśniejsze i bardziej swojskie. tak w ogóle uważam za niesamowite szczęście, że całe swe życie spędziłem na śląsku cieszyńskim, gdzie nader silne są wpływy śląska i galicji. a tak poza tym to chleb u nas ma piętki i skórkę, na obiad jemy siekanki (zwane przez moją wiejską babcię również nie wiedzieć czemu karbinadlami), a w nosie mamy kozy. chociaż akurat te ostatnie chyna nie są zbyt smaczne. ale o to akurat musiałbym piotrka z przedszkola zapytać - był ich niesamowitym amatorem...

35. moim ulubionym serialem swego czasu było w kamiennym kręgu. i pamiętam, że chyba ten fakt wzbudził u mojego padre pewne wątpliwości co do mojego maskulinizmu. była niedziela. mroźna jak cholera, więc papi wziął mnie i moją sis na łyżwy na zamarznięte jezioro (w dzisiejszych czasach pewnie by mu nas odebrali za narażanie na niebezpieczeństwo i okrucieństwo). ale er ofkors zrobił dziką awanturę, że musi być na piętnastą dwadzieścia bodaj zu hause, bo leci herta, laura i doktor daniel. nie muszę mówić, że miałem raczej sznela-sznela na tafli lodu, a nie na ekranie. i jak dzisiaj tak się nad tym zastanawiam, to gdybym mieszkał w hameryce, pewnie miałbym już kilka sesji u psychologa...

34. a skoro mowa a moim ojcu - był operatorem sprzętu ciężkiego. wow. to było coś. jako pięcioletni szkut jeździłem wielką ładowarką, spędzałem popołudnia na rozścielaczu, jeździłem na mecze oraz baraszkowałem w kanałach z erwinem mechanikiem. i wszystko na nic. prawo jazdy zrobiłem, gdy moja sis sobie zrobiła (pewnie ojciec zza światów mnie ostro zdopingował), na mechanice samochodowej się znam nie gorzej niż fizyce kwantowej, a piłkę nożną... nie no może nie będę się aż tak publicznie wyzbywał własnej męskości. niemniej jednak po ojcu mam zamiłowanie do gazet. tyle tylko, że tato czytał sport i tempo, a ja co najwyżej panią domu. no dobra - aż tak źle ze mną nie jest. chodziło mi o tinę...

33. jak na pedała, to jest ze mnie totalne beztalencie. muzyczne i plastyczne. ale bardziej muzyczne. niestety nie znam ani jednej pieśni madonny na pamięć. nie wiem ile wzrostu ma kajli minołg (której swoją drogą nad madonną wyższość wyznaję - auć!). kompletnie nie mam daru pamiętania tekstów żadnej piosenki (tutaj mała gwiazdka i przypis - znam słowa hymnu erpe. i to wszystkich zwrotek). odkąd sięgam pamięcią nie umiem rysować ani malować. niestety moja wychowawczyni nie mogła tego pojąć, że ktoś nie umie tak trzymać w rękach pędzla jak ja. i nie mogła zarazem zrozumieć, że mogłem jej powiedzieć, że ja mistralem nie jestem. ot takie moje małe potwierdzenie, że od dziecka lubiłem seriale. tylko manhattan. ech, kto nie widział, ten nie wie...

32. jestem leworęczny. jak bill clinton. jak mój padre i moja sis. jak jeden z samurajów. jak pół mojej rodziny po mieczu od miecza. niestety nie miałem w rodzinie żadnego geja. niestety szanowny ruchu lgbt (teraz ponoć plus q). w taki oto sposób pada mit genetyczności homoseksualizmu...

31. miałem kiedyś unochód. najcudowniejsza zabawka pod słońcem. prosto ze związku radzieckiego. i mimo że od zawsze miałem (i mam) z lekka prawicowe poglądy, złego słowa o zsrr nie dam powiedzieć. właśnie za unochód.

owoce dojrzewają we wrześniu - nie w marcu

2009-03-06T19:30:00.003+01:00

czas nie będzie wiecznie czekał. śpiewała kolejna gwiazda z mojego miasta. chociaż ta akurat nawet mniej obciachowa jest niż tra inna. gosia andrzejewicz. pamiętam moją quasi-fascynację jej osobą. lekko zironizowanym przedstawieniem własnego ja. tylko dlaczego tak mało osób dostrzega we mnie ironię? to jest chyba jedna z bardziej trapiących mnie pytań. generalnie rzecz biorąc, jeśli chodzi o mnie, to jestem niczym innym jak chodzącym niedopowiedzeniem, trzykropkiem, międzywierszem i znakiem zapytania. i to w dodatku takim z języka hiszpańskiego, gdzie znak ten występuje jak maupa fiku-miku. i to zaraz na początku zdania.

ostatnie dni mojego żywota to jeden wielki schemat - pitna activia, sok jednodniowy z jabłek (albo z buraków w wersji dla wiejskiej), kawa tchobio exclusive, praca, praca, praca, praca, odcinek bołns i chwila snu, praca, praca, praca i praca... i znów sen. jednym słowem nader ciekawe życie człowieka poczciwego. ale co tam. przynajmniej będę miał nowy fotel. at work ofkors. bo ktos mi jeden podprowadził. super. cieszę się jak dziecię. w przededniu dnia, o którym wszędzie pełno. a właściwie w przede-przedeniu-dnia... tak jest. już za moment, za dni parę wezmę plecak swój i gitarę... na szczęście wtedy pracuję...

a poza tym? a poza tym całkiem całkiem. studia, praca, samochód i praca. no może z przerwą na powrót do przeszłości. ale to dopiero przyszłość. we will see...

that's how people grow up

sto kompletnie niepotrzebnych wiadomości odnośnie mojej skromnej (ale niestety nie w pasie) osoby (5)

2009-03-01T18:07:00.008+01:00

50. uwielbiam muzykę, której nie uwielbia nikt. albo mało kto. genialne teksty. ciekawe melodie. a przede wszystkim taką, której nikt nigdy nie słyszał w radiu zet czy na eremefie. kocham trójkę. mógłbym tego radia słuchać i słuchać. i jeszcze raz słuchać. właściwie smutno mi się zrobiło, gdy odwołali skowrońskiego. a jeszcze bardziej smutno, gdy wojciech mann stwierdził, że nie wie, czy będzie dalej ze mną w piątkowe poranki. normalnie aż mnie zmroziło. jak to go nie będzie? słynnego pięć-dziesięć-piętnaściowego głosu? odkąd tylko sięgam pamięcią, manna słyszałem wszędzie. i chyba temu aż tak kocham stępniakową-wilkową. a może stępniakównę-wilkównę. choć nie dałbym sobie ręki uciąć, czy nie czasem stępniakównę-wilkową...

49. uwielbiam gruszki. i to nie temu, że dwóch moich kuzynów (jeśli nie więcej) ma tak na nazwisko. jak tylko jestem w oszołomie, to do wózka pakuję gruszkowy granini. w lecie kilogramami spożywam (bosh! ktoś poza mną używa takiego badziewnego słownictwa?) tegoż rodzaju (patrz nawias poprzedzający) owoce. to chyba ma coś wspólnego z minionymi laty (patrz nawias podwójnie poprzedzający), kiedy to chodziliśmy na złodziejkę na dworcowe drzewo. tak się tylko zastanawiam, skąd słodycz tej gruszki pochodziła - czy to dzięki bezpośredniej bliskości cmentarza, czy może wychodka przy stacji... a próbował ktoś kiedyś gruszkowej palinki?

48. moje ulubione święto to boże ciało. raz że przypada zawsze w środku tygodnia. dwa, że zawsze to czwartek. trzy - zawsze w czerwcu. no dobra - czasem w maju. ale rzadziej. ale bardziej niż boże ciało, mam rad (nie będę przywoływał kolejny raz nawiasu ileś tam razy wcześniej użytego) boże ciało według papieży awiniońskich. choć wytłumaczenie tego i owego chyba pod numerkiem sześćdziesiątym dziewiątym. ciekawe tylko czy rzeczona procesja była w języku belgijskim. swoją drogą kumpel musiał się zdziwić, gdy pani w buchhandlerii nie znalazła tych rozmówek... i tu mi się przypomina chyba pierwsze kogoś w coś wrobienie - dawidek i jego pytanie o gumowe gwoździe. albo reklamówki na wagę. cholera. nie przypomina mi się. nie wiem, co było pierwsze. ale wiem - jestem złym człowiekiem. bardzo złym...

47. gdy byłem małym chłopcem... chociaż nie. nigdy nie byłem małym chłopcem. w szóstej klasie ważyłem chyba pięćdziesiąt kilo, więc to chyba lekka przesada. a więc jeszcze raz. gdy byłem w młodszym wieku, chciałem zostać maszynistą. albo kierowcą autobusu. tyle było tam guzików. można było ponaciskać. dzisiaj za żadne skarby żadnych guzików naciskać bym nie chciał. wolę dźwignie. ale nie o tym przeca. potem mi przeszło i chciałem zostać księdzem. nawet msze jakieś odprawiałem i w kielichu miałem guziki (znowu te guziki - pomyśleć, że do dzisiaj jako dzwonek mam ustawioną pieśń push the button), którymi karmiłem babcię (spokojnie - babcia wciąż żyje i ma się nieźle). niestety - wyrosłem na pedała, nie na ciotkę, więc sukienek mi się nosić odechciało.

46. nie wierzę w duchy. nie boję się cmentarzy. nawet uwielbiam chodzić tam nocą. jako poniekąd-realista wychodzę z założenia, że prędzej oberwę zniczem w łeb od żywego niż jakaś zjawa mi się na oczy pokaże. ale za to wierzę w halny, podczas którego ludzie się zazwyczaj wieszają. zawsze zadaję sobie pytanie, czy i mnie kiedyś takie myśli najdą. ale chyba raczej nie grozi. w tej kwestii akurat chyba jestem zbyt wielkim tchórzem. nie miałbym jaj, by popełnić samobójstwo. i oto cała moja męskość...

45. bardzo późno zrobiłem prawo jazdy. właściwie po ukończeniu dwudziestego szóstego roku życia. przez długi czas twierdziłem, że nie jest mi ono do niczego potrzebne. że genialnie umiem się poruszać pieszo i środkami komunikacji publicznej. dzisiaj już wiem, że bardzo trudno mi jest się poruszać pieszo i środkami komunikacji publicznej, skoro mogę wozić swe cztery wielce szanowne litery na wygodnym siedzeniu, ukazując swoje krocze trzem ciekawskim pedałom. to smutne, acz prawdziwe. naprawdę dziwię się, jak mogłem kiedyś wytrzymać bez kluczyków, corocznych przeglądów i copółrocznych opłat z tytułu oce. nie miała ciota kłopotu, kupiła sobie samochód. najsmutniejsze w tym to, że nikogo nań nie wyhaczyła. jeszcze...

44. a moje imię to... nie. nie czterdzieści i cztery. miałem mieć na imię wojciech, ale ojciec jako chodzący wzór antykomunisty stwierdził, że żadnego jaruzelskiego w domu nie chce. generalnie żałuję tych jego dziwnych zapatrywań, bo oto pozbawiły mnie one między innymi jednego z najpiękniejszych imion w naszym języku. dzięki papie nie znam też rosyjskiego alfabetu, bo gdy chciałem się zapisać na rosyjski, dostałem kilkugodzinne kazanie, dlaczego powinienem panu w niebiesiech dziękować za to, że tego języka uczyć się nie muszę. a że chciałem? a akuratnie to u mojego ojca żadnej roli nie grało...

43. należę do tej części gejostwa wszelakiego, która wyznaje prymat bokserek nad slipkami. ba. nawet braku bielizny nad nimi. co prawda mam jedne tego typu majtki, ale spełniają one rolę szufladowego odstraszacza. taka mała forma zabawowa przy wybieraniu repertuaru pory porannej. zresztą kupowanie bokserek to chyba kolejne hobby zaraz po krawatach i koszulach. tak sobie myślę, że uprzedzenie do slipek wywodzi się od złotych czasów peerelu, kiedy to jedynymi dostępnymi majtkami były takie totalnie aseksualne egzemplarze z wielkim rozporkiem. straszna sprawa. zawsze mi babcia ten rozporek zaszywała, a co? nieśmiały byłem. zresztą dalej jestem...

42. nie mam żadnej piżamy. niestety. pewnie jak będę musiał iść do szpitala, to w pierwszym odruchu świadomości, zacznę ten fakt przeklinać. nie znoszę spać w tkaninach. poszwa wystarczy. no może z wyjątkiem zimy, kiedy noszę bluzę z tygrysem z nju jorkera. a co. w łóżku lubię odgrywać rolę drapieżnika. samiec alpha. a co. tyle sobie pomarzyć można. natomiast w lecie jestem lepszy niż adam. ani listka jednego. zjednoczenie z poszwą i prześcieradłem. całe szczęście, że sypiam bez świadków, bo jeszcze by mnie o naruszenie norm estetyki powszechnej oskarżyli...

41. pierwszy film, na którym byłem w kinie, to gremliny. tak - przyznaję się bez bicia. mój pierwszy raz był z owłosionymi małymi stworkami, które koniec końców robiły się oślizgłe i lepkie. myślicie, że dlatego jestem pedałem?

sto kompletnie niepotrzebnych wiadomości odnośnie mojej skromnej (ale niestety nie w pasie) osoby (4)

2009-02-23T19:44:00.002+01:00

60. generalnie całkiem sprawnie poczyniam sobie językiem cierpień młodego werthera. choć miałem niegdyś okazję, mogłem dodać do tego i dzielnego wojaka szwejka. ale nie. wybrałem romantyczniejszego janosika. zresztą słowacy jacyś fajniejsi niż bracia czesi. natomiast z bratankami rozumiem się tylko i wyłącznie przy szklaneczce. najlepiej jakiejś niezłej palinki. może być nawet domowej roboty. niemniej za cholerę nie znam się nic a nic na holenderskich serach. mimo że uwielbiam sery. wole już smażeny tenże. no i korbaticzki. ale i tak nie ma jak golonka i piwo. jedni chodzili na kremuffki, inni na oktoberfest...

59. i pomyślałby kto, ale prenumeruję. nie dość, że świat książki (ale tam ja muszę przybyć), to i komputer niezbędnik (tu on ci do mnie przybywa). kiedyś miałem wykupioną prenumeratę wydawnictwa astrologicznego deagostini oraz filmu. zresztą potrafię utknąć na godziny w empiku (lub tescowym kolporterze). umiem się zanurzyć w polską i niepolską (tu prezes pisu mnie pewnie ostro przeklnie) prasę. niepolską niekoniecznie znaczy, że obcojęzyczną (tu prezes pisu czule mnie głaszcze). ale jednak. gdy nie miałem internetu byłem na maksa urzeczony kioskami ruchu. dzisiaj raczej śledzę prędkość ruchu na światłowodach. pamiętam, że swego czasu kupowałem sukces, politykę, wprost, przekrój, wyborczą, życie, twój weekend. ba. nawet nowego mena zdarzyło mi się kupić pod siedzibą wukau. nie wiem tylko czy bardziej zawstydzona była pani z kiosku, czy ja. ale mogę mówić za siebie - czaiłem się ponad dwie godziny przed okienkiem kioskarki zanim zdołałem się poprosić o pedalską pornografię. auć. never ever again...

58. w życiu nie miałem klocków lego. znaczy chciałem kiedyś wzorem swego kuzyna babcię z rajchu poprosić, ale mój padre wyraził srogie swe oburzenie na takie postawienie sprawy. no i niestety ma teraz za swoje. dzięki miłosierno-samarytańskiemu wychowaniu sączonemu dzień w dzień przez moich parentsów mam dzisiaj co mam. przepraszam, że komuś zająłem miejsce parkingowe. przepraszam, że zająłem miejsce w autobusie licealiście. przepraszam, że w kościele nie śpiewam (no ale cholera nie umiem trafić w tony!). mam miękkie serce i robić ze mną biznesy to sama słodycz. zero asertywności. gdybym mógł, dołożyłbym z własnej pensji za cudze lenistwo. szkoda tylko, że rodzice nie wpoili mi umiejętności rozpoznawania takich umiejętności wykorzystywania innych u innych. szkoda. ale i tak nic a nic nie żałuję. dupa, bo dupa. ale dupa. i to niezła dupa. genetycznie mogę być tylko kontent...

57. gdybym miał się przyrównać do jakiegoś zwierzątka (sorry, mentalist...), to pewnie byłby to chomik. potrafię zrobić niezły bajzel w trocinach i nic a nic mi to nie przeszkadza. najchętniej przespałbym życie i przeżyłbym śmierć. wypchałbym kąty niepotrzebnymi rzeczami, choć od kilku miesięcy z powodzeniem trenuję porzucanie sentymentalizmu materialności. a poza tym to pierwsze moje zwierzątko. moja sis dostała barbie z pewexu, a ja hamstera z zoologicznego. cudowne proporcje. ale pewnie gdybym był ojcem, również preferowałbym córkę. chociaż z drugiej strony to ja beczałem, jak kuba stał się fallusem i wiem do dzisiaj, gdzie jest zakopany. a czy moja brzydsza rodzeństwowa połowa wie, na którym wysypisku przez kolejnych czterysta lat będzie rozkładać się jej lalunia? wątpię.

56. mam okrutny lęk wysokości. najgorszym moim przeżyciem było wyjście na cieszyńską basztę. tragedia. to był bodaj dzewiećdziesiąty piąty. wybraliśmy się z naszą wychowawczynią - właścicielką chatki na kurzej stopce (pewnie jakby wybyła na kilka dni dalej niż trzydzieści kilometrów, to domek mógłby jej spieprzyć do ciepłych krajów. tak sobie tłumaczę fakt, że za całe cztery lata byliśmy tylko raz na trzydniowej wycieczce. to dla mojego psychicznego dobrostanu) - do miasta nad olzą. i wyszliśmy na same szczyty lokalnej krzywej wieży. po cudownym naziemięzstąpieniu ucałowałem grunt niczym jotpedwa, wysiadając z alitalii. nie muszę mówić, jaką miałem kolejne lata ksywę...

55. moim wielkim marzeniem jest noc w operze. jak u braci marks. i ten, kto mnie tam kiedyś zaprosi (nie przeczytawszy tego ofkors) może być pewien, że powiem mu aj du aj du aj du. i że nie opuszczę go aż do śmierci. nieważne czyjej. ważne, że to powiem...

54. bardziej brzydzę się muchami niż pająkami. pająka mogę zabić na śmierć i nic. ba. powyrywam mu wszystkie stawonogi i włożę je między gazetami. muchy zabić nie mogę. jak sobie tylko wyobrażę, że jest taka mięsista, to aż mnie na pobecheruffkowy szok zbiera. dlatego skutecznie wyganiam je poza swoje widnowsy, stosując pajęcze grobowce. i oto nowego znaczenia nabiera stwierdzenie, że ani muchy nie skrzywdzi...

53. nie znoszę brać kąpieli. no chyba, że z kimś interesującym po drugiej stronie wanny. zresztą jak wyżej wspomniana ofiara losu zazwyczaj dobrowolnie wybierałem oparcie o kran. chociaż dzięki temu pseudomasochistycznemu poświęceniu mogłem skutecznie kontrolować dostarczenie wody i pożądanej temperatury. raz mi się bodaj zdarzyło popijanie w tym miejscu szampana. znaczy wina musującego marki ze średniej półki. kilka razy słuchanie dziwnej muzyki. niestety w przeważającej mierze były to jakieś babskie smęty i garbydż. ale czego nie robi się dla wyższych celów. znacznie wyższych niż poziom tafli wody. ech. szumi, szumi woda. i nie tylko ona...

52. raz za żywota strzelałem z broni palnej. na zajęciach z tak zwanego pe-o. dzisiaj pewnie w ramach tychże lekcji strzelano by do kaczek. za moich czasów pe-o koncentrowało się raczej na tarczach. ofkors jako typowa ciota nie trafiłem. bo wstydziłem się założyć na nos okulary. to była zmora pierwszej i drugiej klasy liceum. kompletnie nic nie widziałem na tablicę, ale przez dwadzieścia cztery miesiące grałem większego maczo niż był nim kiedykolwiek rysio z klanu. ale miałem swoją grażynkę przy boku. kasię ze sznytloka. a co to jest sznytlok? nieważne. przynajmniej w tym miejscu. w końcu trzeba mieć w życiu jakieś tajemnice...

51. kompletnie beznadziejnie wychodzę na fotografiach. na prawie jazdy wyglądam jak pitka grochowa. w paszporcie jak przejechany walcem kartofel. w indeksie różnie. w jednym jak spuchnięta świnka morska, w drugim jak cielę marynowane. za to na felku. ech. marzenie. dziękuję wam twórcy photoshopa!

sto kompletnie niepotrzebnych wiadomości odnośnie mojej skromnej (ale niestety nie w pasie) osoby (3)

2009-02-22T19:26:00.003+01:00

70. w dziewięćdziesiątym bodaj trzecim roku wygrałem płytę, rozwiązując krzyżówkę w bravo. chyba zrobiłem to tylko dlatego, że nie miałem szans zaistnieć na równie szerokim forum. ot na przykład w gablocie przy wejściu do kościoła, gdzie zapowiedzi wieszają. ofkors zawsze naprzeciwko może o mnie będzie. tam gdzie rośnie staru buk. ale tam klepsydry wieszają. u mnie będzie co najwyżej pogrążona w skutku rodzina bez podziału na żonę, dzieci i wnuki. choć właściwie lada dzień już w odpowiednim wieku będę, by takowy zapis tam zaistniał...

69. nie umiem wymienić oleju w samochodzie. w głowie pewnie też już go niewiele zostało. ale ryzyk fizyk - najwyżej zatrę zwoje. kiedyś wymianę gratis miałem u eksa swojej sis, ale odkąd przerzucił się na gastronomię, to co najwyżej mógłbym liczyć na kujawski. z pierwszego wytrysku, jak kiedyś moja sis poprosiła w jakimś sklepie. ale ona zawsze bardziej zboczona była. bo jak inaczej określić kogoś w tym kraju, kto woli panów niźli panie... a tak na marginesie to coby nie było - wiem, gdzie się uzupełnia płyn do spryskiwaczy. i wiem, że lepiej wypsikać letni przed nadejściem mrozów. już wiem.

68. nigdy nie dostałem mandatu za przekroczenie prędkości. podróżując do silesii, wiem gdzie są fotoradary i wiem, gdzie może czaić się policja. na drodze do mojej wioski ta bywa tylko pierwszego listopada i w boże ciało. chociaż wtedy kontroluje się tylko na tym, by procesyje zbyt prędko do ołtarza numer trzy nie doszły. bo akurat jeszcze może dywan nie został odpowiednio na płocie rozpięty. ale żeby nie było, żem taki doskonały mistrz ręcznego, to dostałem mandat za brak świateł zewnętrznych o trzeciej nad ranem tuż pod dworcem w katowicach. niestety pan władza niezbyt miło popatrzył na moją pochwałę ichniejszego prezydenta, że miasto tak doskonale nocą oświetlone, że mój pierwszy się kryje. dopiero, gdy powiedziałem, że jako że jestem świadkiem jehowy nigdy alkoholu nie spróbowałem, zaniechał wystawienia mandatu za nadwymiarową osobę na tylnim siedzeniu. nie ma jak dobrodziejstwa political corectness. szczególnie, że akurat opuściliśmy hanyską pedał-budę. nie wiem czemu, ale bycie częścią mniejszości narodowo-etniczno-seksualnej sprawia, że życie jest łatwiejsze. spytajcie obamę.

67. raz w życiu zwracałem alkohol. do dziś mam ten vanish. raz w życiu (i to w tym samym dniu, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym) biegałem po centrum mej dzielnicy w butach zimowych. bo to listopad akuratnie był mniej więcej. swoją drogą jako gej wykazałem się niesamowitym zmysłem doboru dodatków. miałem genialną bieliznę. dolną ofkors. całe szczęście, że miałem. bo biorąc pod uwagę porę roku, mógłbym liścia nie znaleźć. a mimo mych pewnych kompleksów i braków, igła napotkanego po drodze iglaka mogłaby nie spełnić swojego zadania. i w tym uśmiechu nie wiedzieć czemu się uśmiecham. może temu, że mam w przede dniu dnia mojego big bangu co wspominać?

66. nie jadam śniadań. tylko w niedzielę. bo akurat nic ciekawego się nie zapowiada. w pracy wypijam butelkę świeżo wyciskanego soku (nie oleju! i nie z wytrysku!) jabłkowego. czasem zamiennie z pitną activią. swoją drogą uwielbiam activię o smaku suszonej śliwki. może temu, że ciągnie. znaczy swego do swego. bez skojarzeń panowie geje i niewyżyte panie...

65. nie umiem zasnąć przed północą. choćby nie wiem co, nie potrafię. często staram się leżeć w moim bezbaldachimowym łożu z ikei o jedenastej wieczorem, ale zawsze coś mnie rozkojarza. albo jakiś ambitny film na srebrnym ekranie. albo muzyka w uszach. albo książka. bo wbrew powszechnym opiniom na mój temat zdarza mi się czytać. i to nie tylko wytyczne odnośnie kwalifikowalności środków i luki finansowej. czasem jednak trafię na coś, co przegapiłem. naprzykład na śmieszny zapis, że koszty promocji nie mogą przekroczyć dziesięciu procent wartości projektu. i o dziwo nikt mi tego nie wyłapał. chyba jednak w tej administracji publicznej same duraki pracują. jako i ja.

64. mam poważny problem. nie umiem się przekonać od dziesięciu lat do innego płynu do naczyń, jak tylko morning fresh. i to cytrynowy. najbardziej pasuje mi do wystroju zlewozmywaka. chyba bym się popłakał z nieszczęścia, gdyby zaprzestali jego produkcji. i co najlepsze przez tych dziesięć (ba! już nawet jedenaście w tym roku będzie) lat starokawalerzenia w mieszkaniu nie miałem żadnego innego płynu. rzecz jasna pasty do zębów, wuce-kaczki i perfumy zmieniam jak coniektórzy facetów, ale temu wyrobowi firmy cussons (chyba. tu nie jestem pewien) jestem wierny niczym moja ciocia superstacji, a babcia hipka telewizji trwam. ot cała trajemnica mojego strasznego ja - bywam wierny.

63. w przedszkolu byłem przebrany jako zorro. miałem pelerynę uszytą z sukienki żałobnej mojej babci, maskę podszytą fliseliną i szpadę z kiosku ruchu. swoją drogą była to szabla któregoś z czterech muszkieterów, ale ktoby tak w przedszkolu się na tym poznał. mama chciała mi jeszcze wąsa kredką do oczu dorysować, ale nie dałem sobie. teraz jednak dochodzę do wniosku, że jednak zarost to jest to, co erki lubią najbardziej. ofkors może nie bralczykowski czy na modłę wczesnego saddama (bo późny się w bralczykowski styl bezwzględnie wpisywał), ale taki szorstki meszek na twarzy. i nie tylko musi to być własny...

62. potrafię wmówić coponiektórym wiele. naprzykład dżeksowi, że spóźniłem się do pracy, bo akurat procesja bożego ciała szła (drugi raz dzisiaj o procesji piszę. pewnie kolejna, w któej będę uczestniczył to ostatnie odprowadzenie). na jego wątpliwości, że przeca kwiecień mamy, odpowiedziałem, że to wyznania rzymskiego w wersji papieży awiniońskich. bo akurat pierścień rybaka czytałem. uwierzył. ofkors jego znajomość religijności jest taka, jak moja cyklu kobiety, więc to było nader łatwe. i o to właśnie w tym wszystkim chodzi - chcąc komuś coś wmówić, trzeba wiedzieć, w co na pewno nie uwierzy. albo jak vilowi wcisnąłem kit, że spajs gerls zaśpiewają benkowi. łącznie z katie holmes. ale to i tak pestka wobec tego, co potrafię wmówić sobie...

61. mam spore pokłady ku temu, by być hipochondrykiem. niestety z uwagi na fakt, że część moich podejrzeń mogłaby się spełnić, unikam przychodni lekarskiej jak tylko można. poza tym kiedyś tam zakwalifikowano mnie jako pacjenta ze szczególną podatnością na choroby nowotworowe, więc wybrałem sobie lekarza, o którym wiem, że nie lubi się w swej pracy przemęczać. przychodzę do niego i wyciągam na światło dzienne najbardziej durne teorie, o tym, co mogłem złapać. a on ofkors umniejsza ich znaczenie. gorzej gdybym trafił na tego własnego rodzinnego, który o mnie wie więcej niż ja sam. już reaz chciał mnie wysłać na jakieś dziwne badania. ale po co wiedzieć? na coś przeca trzeba umrzeć. na razie wmawiam sobie, że na trzydziestkę nikt jeszcze nie zszedł. no może przed lub po. ale to już inna inność...

sto kompletnie niepotrzebnych wiadomości odnośnie mojej skromnej (ale niestety nie w pasie) osoby (2)

2009-02-21T19:22:00.002+01:00

80. zastanawiam się, czy potrafiłbym przeżyć jeden tydzień bez jakiegoś serialu. uwielbiam średnią córkę patricii arquette, która rozwala mnie za każdym razem, jak tylko pojawi się na ekranie. kocham głos weroniki z prison brejka, który przestałem oglądać, gdy ją poćwiartowali. ale oto odkryłem ją w mentaliście. kolejny z moich pokręconych seriali. biorąc pod uwagę żniwiarza, psajka, gordonównę czy apparitions. a do tego mógłbym jeszcze moją kochaną americę ferrerę zaliczyć, która zwolniła ze służby hirołsów jako sygnał esa. kocham też brennan, scotty'ego wandella, sandrę oh, bree oraz skinsów. no i boską addison. a zresztą co mi tak. jonathan rhys meyers też jest boski. ba. nawet seksowny...

79. chyba nie umiem zajmować się istotami żywymi. nie wyszło mi z eksami. nie wyszło mi z dharmą. nie wychodzi mi z roślinkami. ciekawe jakbym dawał sobie radę, gdybym sam był roślinką. umarł mi bonzai. fikus benjamin umiera. i na dodatek nie mogę usunąć z mieszkania choinki. właściwie rozebrałem ją zboczeniec, ale nie mogę jakoś się jej pozbyć. ja chyba naprawdę jestem jakimś socjopatą...

78. zakochałem się. w tuńczyku. w pomidorach. od paru tygodni jem sałatkę z serem i sosem curry plus puszką tuńczyka w pomidorach. pochłaniając hektolitry napojów sprzedawanych za okazaniem dowodu osobistego. niestety mało kto mnie już o niego prosi. normalnie skandal!

77. od parunastu miesięcy nie oglądam wiadomości. unikam tefauenu dwadzieścia i cztery. a nawet superstracji i polsat njuz. czytam sporo gazet. kronikę beskidzką, dziennik niebieski i wprost. czasem newsweek i politykę. no i kocham krzyżówki w przekroju. nie wiem czemu, ale jeśli je tam rozwiążę, mam mentalny orgazm...

76. swego czasu chciałem się zapisać do zuchów. ale jak tylko mój padre o tym usłyszał, to zrobił minę niczym poseł górski, mularczyk i pięta zarazem. że niby chcę do komunistycznej drużyny dołączyć. podobnie z rosyjskim było. tak się zastanawiam, że gdyby mój ojciec nieco dłużej został ze mną na ziemi, byłbym takim hetero, że nawet wszechpolak by się nie powstydził. ale i tak chyba mi go zabrakło. przez to, że go nie było, zrobiłem prawo jazdy mająć ćwierć wieku. kompletnie nie znam się na mechanice pojazdowej, a podłączenie lampy do kostki w suficie wydało mi się mega sukcesem...

75. moja facjata pokazała się kilkakrotnie w lokalnej prasie. poniekąd jestem osobą publicznie lokalną. nie lubię tego. nigdy nie lubiłem. ale niestety stało się kiedyś tam. unikałem jak mogłem. bo co jak co jestem mega skromny. i tutaj nie robię żadnego pijaru. co więcej moja skromność przeistacza się czasem w mega-nieśmiałość. nigdy w życiu nikogo nie zagadałem. nigdy w życiu nikogo nie poderwałem. taki totalny passive aggressive ze mnie. dupa nie warrior.

74. moim pierwszym wprowadzaczem w świat erotyki był dziadek, którego imię na swoje drugie imię noszę. co więcej sądzę, że mam jego charakter. jestem wybuchowy, nerwowy, mam skłonność do tycia, mam genialne poczucie humoru i ciągotki do alkoholu. dziadek był rewelacyjny. może za młodu go zbyt nie darzyłem większymi uczuciami, ale byłem jego ulubionym wnukiem. takie rzeczy wracają. całe szczęście, że nie jestem heterykiem, bo pewnie moja żona musiałaby nocować w szopce na sianie. taki byl mój dziadek jako mąż i ojciec. jako dziadek to nic innego jak wspaniały człowiek. to on pierwszy poczęstował mnie piwem. no ofkors nie licząc, gdy spijałem z kieliszków po gościach moich rodziców.

73. uwielbiam pisać. mejle, listy, kartki. na każdej gazecie skreślę mega mnóstwo słów. żaden skrawek papieru nie obędzie się bez moich bazgrołów. pewnie za parenaście lat będzie to warte miliony rubli. dlatego wciąż piszę tego bloga. mnóstwo z nas skończyło pisanie kiedyś tam. mnóstwo z nas kiedyś pisało. i to pisało bardziej niż rewelacyjnie. dzisiaj tylko kilkoro z nas jest tutaj aktywnych, coby się trzymać pedalskiego słownika. tęsknię za tamtymi czasy. bardziej niż tęsknię. staję się coraz bardziej nostalgiczny nie tylko pod ojczyźnianym względem. to widzialny znak mego wieku. bardziej niż widzialny.

72. nie znoszę sprzątać swojego samochodu. jak kiedyś stwierdził hipek - samochód jest od jeżdżenia, nie od sprzątania. coś w tym jest. moje auto to jedno wielkie siedlisko roztoczy, pośniegowej wody i okopanych błotem przez samurajów tylnych części przednich siedzeń. kocham swoje auto. jeśli kryzys nie pokrzyżuje moich planów, jeszcze w tym roku je zmienię. ale coby nie było - nie psprzedam go za żadne skarby. przekażę niczym sztafertową pałeczkę mojej sis. całe szczęście, że sis to kobieta, bo mogłoby to zabrzmieć, jak fellowowa praktyka wymieniania się panami. ale ja i moja sis mamy nieco inne podejście do pałeczek. lajf.

71. chciałem ostatnio pierwszy raz od trzech lat chyba pojechać do preacy pekaesem. nie udało się. jak na złość przybrał mnie z przystanku prestonowy imiennik swoją alfa romeo. cudowne auto. pewnie warte tyle co moje wtórne dziewictwo, ale przy okazji równie ciasne. cha z tym. chcę wielkie auto. ot taka lokalna kuracja własnych kompleksów.

sto kompletnie niepotrzebnych wiadomości odnośnie mojej skromnej (ale niestety nie w pasie) osoby (1)

2009-02-20T20:49:00.002+01:00

100. nie znoszę otwartych drzwi. mam na tym punkcie niezłe schizo. jedynie w pracy czasem. ale i niezbyt często. bo cenię sobie prywatność. może to temu, że jestem pedałem i poniekąd wciąż w szafie siedzię. drzwi do szafu także zamknięte. chociaż tylko tam, gdzie bywają ludzie. w drugim pokoju wyziera zewsząd mega mnóstwo krawatów i koszul. a kolekcja wciąż się rozrasta. to żywy dowód na to, że się starzeję. wracam nawykami do lat minionych. o dziwo nigdy w życiu nie uprawiałem seksu w krawacie. ale co normalniejsze - również z krawatem...

99. od lat (kiedy to sobie wmówiłem, że mam łupież) używam head&shoulders. chociaż niegdyś zdarzyło mi się korzystać z vidal sasoon (matko tak to to się pisze?). nie wiem czemu, ale ten szampon kojarzy mi się z prehistorią równą pterodaktylowi i annie patrycy...

98. unikam spania w hotelach i u osób, u których nie mam swojej szczoteczki do zębów. moim dyżurnym motywem wymownym w temacie zostania na noc jest akuratny brak pojemniczka i płynu na soczewki. kocham swoje łóżko spłacane krwawicą do ikei, które jest tak nie siadywalne, że goście uciekają w popłochu po godzinie lekcyjnej. i chyba to jeden z powodów, dla których powinienem się jeszcze zastranowić nad rozwojem mojego własnego ja. er fakir? no może fuckir :P

97. w wieku może ośmiu lat zdarzyło mi się ukraść krówkę mordoklejkę z wózka pilnowanego przeze mnie dziecka. miał na imię łukasz. zrobiłem to za namową kumpla, któremu z kolei na chrzcie dali rafał. jemu się upiekło - mnie nie. w piątej klasie ściągałem z fizyki, siedząc na kartce rozmiaru a-trzy i ku wielkiemu zdziwieniu własnemu zostałem przyłapany. za pierwszym razem musiałem się w pierwszej spowiedzi do złamania siódmego przykazania przyznać. za drugim nie pojechałem do belgii tytułem najlepszych wyników w nauce. te dwa zdarzenia wpłynęły było nie było na moją uczciwość. cholera. no nie umiem kłamać. chyba że idzie o wymówki. w nich jestem mistrzem.

96. jestem papierowym burdelarzem. autentiko - nie umiem zachować porządku w dokumentach. biorąc pod uwagę moje wykształcenie i wykonywany zawód, to naprawdę masakra. to prawie tak, jak gdyby małysz miał lęk wysokości, a jan rokita nie znosił niemców. chociaż moment - skoro krzyczał, że niemcy go biją, to nelly chyba musi być herod-babą. czyżby jan zupę notorycznie przesalał (po raz kolejny - czy ja dobrze aby używam polskiej mowy?)

95. nie znoszę totolotka. nie temu, że wściekam się, że nie wygrywam, ale dlatego, że wkurzyłaby mnie sytuacja, w której bym coś wygrał i musiał dopełniać pewnych procedur. temu też nie znoszę wizyt u lekarza (z wyjątkiem ofkors sytuacji oczywistych) czy całej ubezpieczeniowej szopki. dlatego też wolałem z własnej kieszeni wyłożyć osiem stów na remont auta niż dochodzić odszkodowania od niezbyt chętnej do płacenia stłuczkowczyni małgorzaty en zamieszkałej przy ulicy jedlina bodaj siedemnaście...

94. mam słonia. jest on bordowy. dostałem go, mając trzy lata. od cioci be (pseudonim dla niej pochodzi od mego ojca, który inspirował się chyba lucky lukiem - inna inność, że niezbyt ją żywił jakąsikej tam estymą). do dzisiaj jest przy mnie. nawet teraz. w zasięgu ręki. bordowy (czyt. ciemno różowy poniekąd) słoń z trąbą do góry pewnikiem uczynił ze mnie pedała. dla uściślenia cioca be jest panną. i nie tylko z zodiaku. i coby nie było - nie że starą. ale z ugruntowanymi zasadami :P

93. staram się nie uśmiechać na zdjęciach. głupio wtedy wyglądam. robią mi się wokół oczy kurze łapki. choć ponoć, gdy te się pojawiają, to uśmiech jest szczery. nie wiem czemu, ale chyba jestem szczerszy niż prawdziwe złoto, bo nie umiem się uśmiechać bez tych zmarszczek wokółocznych. dlatego rzadko się uśmiecham.

92. nie znoszę ludzi, którzy mają przerośnięte ego. wolę ludzi, którzy mają przerośnięte tyłki i podgradliny. sam jestem jednym z nich. nie imponuje mi ani czyjaś wpływowość, ani rozmiar penisa. a może to dlatego, że mam jakieś tam kompleksy własne. pewnie, że mam. jedna ważna dla mnie osoba kiedyś stwierdziła, że brak kompleksów to właściwie dowód na niezłe psychiczne zwichrowanie. i choć może być obiektywnie inaczej, to akurat w tym względzie jestem a-psychiczny...

91. lubię spać na płasko. mam starą poduszkę i kołdrę, która pamięta wszystkich moich kochanków. i kochanki. lubię spać na brzuchu, bo przynajmniej go nie widzę. i oto zdradziłem coś, o czym mowa w punkcie 92.

90. mam małe problemy z prasowaniem. ot taka sobie teoria spiskowa wyjęta żywcem z final destination. albo i lepiej być nie może. ciągle bowiem mam wrażenie, że nie wyłączyłem żelazka. potrafię zgasić samochód i wrócić się do mieszkania, by stwierdzić, że żelazko zostało wyłączone. choć przy jego odłączeniu z kontaktu powtarzam sobie na głos - 'wyłączyłem żelazko'. nie pomaga. czyżby to była jakaś prowincjonalna nerwica natręctw?

89. publiczne toalety wywołują u mnie jakieś tam konwulsje. nie potrafię zrobić siku w asyście osób trzecich. potrafię stać nad pisuarem i pół godziny (ba! niech patrzą. w końcu i tak mi nic nie ubędzie. ani przybędzie niestety) i nic. dopiero gdy w polu widzenia pojawią się tylko kafelki i lustra mogę ulżyć pęcherzowi. ot taki mały defekt. ale, kto mnie przez te cztery lata uważnie czytał, wie, że jedyne do czego jestem zdatny to reklamacja...

88. jadąc samochodem, mówię do siebie. generalnie jakiś taki bezsensowny stuff, ale jednak. na szczęście w dzisiejszych czasach zestawy głosnomówiące to normalka, więc nie narażam się zbytnio na politowanie kierowców z samochodów pędzących z drugiej strony. zresztą najbardziej kocham piątki. i manna. wojciecha manna. na trójce. zawsze z nim rozmawiam.

87. piszę piórem. parkerem. ciemnoniebieskim atramentem. odkąd pamiętam piszę piórem. czasem długopisem. ale nie znoszę. na oficjalnych listach zawszę kreślę odręcznie dopisek z wyrazami szacunku i nadpisek szanowna pani/szanowny panie. lubię indywidualizować swą korespondencję. dlatego właściciwie nie zdarza mi się wysyłać tej samej wiadomości do dwóch osób. a jeśli już to i tak z pewnymi różnicami. po prostu nie daję się każdemu tak samo...

86. jestem prawie pracoholikiem. przedkładam work nad własne potrzeby i interesy. i tak dzisiaj miałem urlop, który w połowie spędziłem w pracy. i nawet pisząc te słowa, siedzę nad papierami niebędącymi integralną częścią tego bloga. ale nie skarżę się. nie płaczę. płacę. zarobkami za luksusy...

85. mam schizo na punkcie opery. nie. no nie jestem jakimś frikiem traviatty czy wesela figara. od blisko pięciu lat używam zamiast explorera właśnie tej przeglądarki. no i nie znoszę fajerfoksa. opera rulez. zresztą ponadnagłówek tego bloga wprost mnie określa. prędzej bym się wyrzekł własnego pedalstwa niż opery...

84. uwielbiam smerfy. krecika i sąsiadów. wróbla ćwirka i pampaliniego. jako dziecko nie znosiłem przygód tobiasza i bajki o trzech miśkach, które miały nosy jak fajki. za to rozkoszowałem się szuwarkiem, pająkiem chwatem wszystkich bratem i węgierskim smokiem. no właśnie. jak nazywała się ta węgierska bajka??

83. żółty ser. właściwie nie jadłem go już ładnych parę tygodni. odkąd doszło do mnie, że powinienem nieco zrzucić własnej osoby. niemniej jednak potrafiłbym go jeść kilogramami - i tak nienawidzę sera w plasterkach. muszę go mieć w kawałku. uwielbiam poczuć go w ręce i w ustach. inaczej to tylko jakaś taka pitkowatość...

82. kocham wermuty. najbardziej cin&cin lemon. nie pogardze martinim (sorry xeonku!) ani ciociosanem. ale jak ktoś mnie jeszcze kiedyś istrą poczęstuje, to zabiję...

81. ostatnim gorącym posiłkiem, jaki zjadłem był barszcz winiary. w proszku. znaczy zalany wodą. przedostatnim winiarowy rosół. przedprzedostatnim... no dobra. ostatnim gorącym posiłkiem, jaki zjadłem był wigilijny karp. lajf.

grey's anatomy season #2, czy q jak...?

2009-02-19T19:22:00.004+01:00

dla niektórych trzynasty to najgorszy dzień w miesiącu. dla mnie osiemnasty. przynajmniej w lutym. i to tego roku. cały miniony wczoraj dzień to jedna wielka pomyłka. jedna wielka masakra. jedna wielka sałata. i to w dodatku jeden posiłek na dzień. ale akuratnie to ostatnie to tylko błogosławieństwo. przynajmniej na moje parę wypływających spoza paska kilogramów (tudzież centymetrów - i chodzi mi raczej o obwód w pasie, a nie w penisie) całkiem ten dzień był, całkiem. ale dla mojej metryki to conajmniej jeden rok krócej. i rok do przodu zeszpakowienia. chociaż swoją drogą w kolorze ala wczesny buzek byłoby mi nawet nawet... ale to tylko na marginesie, bo i tak cały dzień to jedna wielka beznadzieja. nie dość, że zostałem oskarżony o mentalną defraudację i okazałem się być najwredniejszym szefem na świecie, to na dodastek wypiłem kawę z fusami. bosh. to jest lepsze niż procenty. nie piłem takiej kawy chyba od roku. może pokusiłbym się nawet o oświadczenie, że było to lepsze niż seks. tyle tylko, że... no właśnie. że ja już nawet nie pamiętam, co to seks.

w pracy sama słodycz, miód i dziegć. jak się nagle nie okaże, że brakuje mi trzy czwarte miliona, to zaraz okazuje się, że jeszcze trza do tego dodać depeha. potem ni stąd ni zowąd jakiś siedemdziesięcioletni staruch nie wyskoczy z jakąś dziwną intelektualną erekcją. inna inność, że pewnie nie miał na nią nawet viagrowego certyfikatu wiarygodności, ale i tak cała reszta przecierała oczy po jego wytrysku. najgrosze, że to tylko jego ślina. niech no by tylko szczęką kiedyś splunął. że złośliwy i rozgoryczony jestem? a czemu nie? jeszcze parę dni i będę miał usprawiedliwienie. co mi szkodzi trochę czytelnictwa do tego poprzyzwyczajać. wiejska wytrzymuje, wytrzymasz i ty. chociaż wiejska to skarb, jakich mało. szkoda tylko, że faworyt tego nie dostrzega. bo mógłby mieć to, co i ja mam. plus seks. a akurat tego ja nie mam. i nie tylko z wiejską...

a mnie jednak rzeczona czwórka spokoju dać nie daje. kiedyś już hen temu o tym pisałem. bo miesiące świetlne temu przepowiedziała mi, że ja i preston. no właśnie. bo akurat na walentynki mi na myśl przyszedł. i o dziwo coś mu napisałem. i o dziwo - odpisał. i już któryś dzień z kolei coś mi pisze. nie. nie. nie. chociaż nie do końca nie. bo oto nadarza się chyba jakaś genialna okazja. bo koniec końców formalnie wciąż jesteśmy tugeder. żaden z nas nigdy nie powiedział schluss aus und vorbei. a wiadomo, że bez końca każdy początek nie będzie początkiem...

a moje bonzai padło...

four is the only number in the english language for which the number of letters in its name is equal to the number itself

2009-02-17T18:38:00.003+01:00

irena przewidziała czwórkę. kiedyś tam. teraz tylko pytanie, co ta czwórka mogła oznaczać. miesiąc, bo cztery tygodnie? rok, bo cztery pory roku? świat, bo jego cztery strony? kota, bo jego cztery łapy? albo psa kudłatego, bo takowoż cztery ma... prima aprilis albo ultima. albo apokalipsę, bo i ona swoich czterech jeźdźców miała...

ogień wszystko wyczyści. każdą zarazę i w popiół zmieni. powietrze wszystko przeniknie. wszystko prześwietli. no chyba, że mieszka się na śląsku. ale za żadne skarby nic bym w tym nie zmienił. póki co ofkors. ziemia i tak wszystko pochłonie. chociaż mówi się, że tylko kamienie na wierzch się wydostaną. no i woda. choć gdybym jednak ja miał wybór - napisałbym tutaj ten wyraz przez o z kreską...

wyczytałem też, że swego czasu za cztery nauki wyzwolone uznawano astronomię, geometrię, muzykę i arytmetykę. ale miałbym z tym niemały problem. co prawda lubię gwiazdy i astro nie są mi obce. ale jednak wolę sufix -logia niźli -nomia... geometryczny to może jestem. ale kształtualnie. obły w sylwetce i kwadratowy w umyśle. no i lubię metry sześcienne. a właściwie decymetry... muzyka. jasne. spytajcie kogoś, przy kim śpiewałem. o choćby sąsiadkę. kiedyś siedzieliśmy w jednej ławce w kościele... a arytmetyka? jedyne, co liczę (choć z różnym efektem) to kalorie i kilogramy...

głoszono niegdyś, że człowiek posiada cztery atrybuty - umysł, wiedzę, osąd i rozsądek. ale jeśli miałbym wdawać się w szczegóły, to okazałoby się jeszcze, że człowiekiem nie jestem. w ogóle to czwórkę ponoć symbolizuje kwadrat, o którym można powiedzieć iż jest wzorem stałości i realizmu. jasne. a ja jestem tego przedstawicielem do kwadreatu. coś pościemniała ta irena. chyba, że chodziło jej o cztery koła... no nic. durne to były walentynki. oj durne...

haha thats hilarious

tajlandia ade

2009-02-14T20:15:00.003+01:00

a dzisiaj urodziny mojej omy. niestety wszyscy w mojej familiadzie właściwie rodzimy się w takie dni, które w kalendarzu mają jeszcze dodatkowy opis. madre w anioła stróża. no i odeszła również w niebowzięcie. ot taki mały koincydent. chrześniak w dzień zwycięstwa, a ja z kolei jak wiadomo w najgoopszy dzień w roku. tak więc dzisiaj świętujemy nie walentego, ale siedemdziesiąte ósme urodziny babci. nie będzie też żadnego indyka, a poprzestaniemy li tylko na lizaku od village first lady i kartce wiejskiej baby, którą perfidnie mi podrzuciła do euro-skrzynki. a ja lizaka z kolei oddałem sekretarce pierwszego. nie ma jak genialne wsiowe intrygi. ech. a dzisiejszy dzień? prost! wasz prost ofkors...

napisałem valentajn-esa prestonowi. masakra. dochodzę do wniosku, że wobec faktu, iż nie zakończyłem tej sprawy, nie mogę zacząć jakiejkolwiek innej. w końcu formalnie wciąż z nim jestem. materialnie wciąż coś do niego czuję. i to coś chyba nie do końca jest takim niby nic. bodaj z boże narodzenie zdałem sobie sprawę, że spieprzyłem sprawę. moja wina i tylko moja. mea culpa. i maxima to chyba jednak przy tym tylko jakiś eufemizm. najśmieszniejsze, że mój studiowy promotor prawie wygląda jak doktorek. przynajmniej z nosa. a skoro widzę takie szczegóły, to chyba naprawdę ze mną cosik nie tak. bo jak wytłumaczyć sobie, że śnię o wspólnych kanapkach ze śledziem nad wisły brzegiem. że wracam do leśnych spacerów. że dzisiaj znalazłem w łazience płyn do kąpieli, który kiedyś tam mi preston podarował. nie mówiąc o gumowej kaczce i bokserkach, które posiadam w depozycie. czy o białym rumie, który piliśmy razem, a który dokańczam w dziś dzień. masakra. fak. pierdolić dumę i poczucie własnej wartości. czyli odwieczna wojna serca i mózgu, w której w moim przypadku to drugie powinno zostać przedmiotem transplantacji. zrzekam się go natychmiast. i pomyśleć, że na uczelni miałem ksywę mega-mózg. choć ponoć w branży lepiej być określanym mianem mega-cha...

a dzisiejszy dzien był nawet nawet. mimo łerk. mimo porannego zrywu spod baldachimu. no dobra nie mam alkowy z baldachimem. ale zawsze można pomarzyć, że jest się henrykiem ósmym w wykonaniu jonathana rhysa-meyersa. gorzej by było, gdybym był taki henrykiem w stylu holobka albo nie daj bóg jego samego. dwieście kilo wagi i szesnasty wiek. o ile tonaż może byłby nawet zbliżony, to wiek z całą pewnością nie. i to conajmniej dwa razy zaniżony. ale nie o tym. w ogóle dzisiaj jedna pani (i to wcale nie stara) stwierdziła, żem młody i przystojny. gdybym nie był w oficjalnej sytuacji, gdzie garniak i krawat o moim imydżu decydowały, może przeżyłbym najcudowniejszą w tym roku erekcję, ale trzeba było trzymać fason. i opłaciło się, bo przy okazji wysłuchałem cudownego recitalu magicznej kobiety, którą swego czasu uwielbiał eksiu. hmm... bosh - skojarzyło mi się to z reksiem. ale ponoć ma mieć w moim mieście pomnik. ja pewnie też kiedyś będę miał. a znając moją siostrę i jej ekonomiczność pewnikiem z lastrika... a co do rzeczonej artystki - w linkach ci ona.

takie krakowskie... piękne:)!

laurentia, liebe laurentia mein

2009-02-13T19:27:00.003+01:00

no to chyba sobie będę musiał kupić deprim. innego wyjścia nie widzę. szczególnie dzisiaj. piątek trzynastego - uwielbiam takie fatumowe dziwy. ranek prawie zakopany w śniegu. na dodatek z zakonnicą na przejściu. całe szczęście, że wiader żadnych nie miała, bo autentiko zatrzymałbym się przed światłami i zwrócił. ale to i tak niby nic, a jednak czasem. ale jednak tymczasem nie. bo nie ma jak dowiedzieć się trzy minuty po zakończeniu dnia pracy, że jutro rano trza się stawić w pełnym rynsztunku. i znowu garnik, znowu windsor. najlepiej podwójny. znowu zero dnia wolnego. kolejna sobota wypełniona najprawdziwszym dniem pracy ku chwale naszej małej ojczyzny. ale co tam. uwielbiam swoją łerk. jak powiedziała dzisiaj nora holden walker - to moja ślubna...

ojejku. biedny minister sprawiedliwości. znaczy nie biedny, bo trochę kasy mu przybyło. znaczy formalnie, bo kilka miesięcy temu zrezygnował. pewnie jak ja. z tego, co pamiętam chyba już dwa razy wręczałem wypowiedzenie, ale ani razu moja dymisja nie została przyjęta. czyli zero szans na trafienie na stronę tytułową miesięcznika jestem. a taką miałem nadzieję. zresztą dzisiaj moja ex-bląd-asistąs stwierdziła w moim kierunku, że w przeciągu piętnastu minut wiele może się wydarzyć. na co jej odpowiedziałem, że w rzeczy samej. ale potem to ona będzie miała przez dziewięć miesięcy problem z rozstępami. co jak co, ale pewnikiem za parę miesięcy skończę jako oskarżony na ławie oskarżonych z oskarżenia o molestowanie seksualne. masakra. to byłby naprawdę dziwny ironizm losu. ale nie ma się czym ironizować...

ludzie ratujcie! amerykanie nas biją. walentynkami. jutro święto zakochanych. wow. chociaż u nas w familiadzie czternasty luty to urodziny omy. z uwagi na fakt, że rzeczona w niemczech przebywa, pozostanie mi tylko calling to her. nie zaryzykuję podróży samolotem, bo mogę przez nieuwagę mieć na sobie stosunkowo modny płaszczyk, który mógłby spowodować katastrofę w ruchu powietrznym latających maszyn, w których czasem wspaniali mężczyźni bywają. no i oto powstaje pytanie - co będę robić w to wyjątkowe święto dziękczynienia dwa zero beta. generalnie pewnikiem to samo, co całe swoje życie z wyjątkiem jednego razu, kiedy to akurat przez dwie godziny udało mi się je spędzić zgodnie z jego literą i duchem. i to wszystko sprawia, że muszę jasno i wprost sobie powiedzieć - nie jestem stworzony do czułych esemesów, wyrażania uczuć, zdrobnień i tego typu podobnych czułostek. wręcz przeciwnie. nie lubię tego. a ostatnio nawet nie czuję jakiejkolwiek potrzeby. chęci. czy nawet tęsknoty. bo to nie ja. prost!

this song is the best song ever released!

pretty fly for a white guy

2009-02-09T19:08:00.003+01:00

właśnie wyczytałem we wprost, że coby być dzisiaj gwiazdą wystarczy pisać bloga. i tak sobie pomyślałem, że dlaczegoby nie. jestem już na takim etapie swego życia, że coraz większą radośc dają człowiekowi nie kolejne orgazmy, ale przypinane do piersi medale i wieszane na ścianach dyplomy i wyróżnienia. człowiek bowiem w swoim życiu potrzebuje emocji, adrenaliny i przysłowiowego połechtania w podniebienie. kobiety raczej podniebienia na połechtaniu - ale nie byłbym w tym temacie aż taki pewien, więc nie będę się wymądrzał. w końcu odkąd opuściłem platformę, jestem bezpartyjny i nie muszę się znać na wszystkim. wracając jednak do sedna, muszę z żałością skonstatować, że do gwiazdy mi jeszcze sporo brakuje. przynajmniej trzech ramion w wydaniu wschodnim i czterech w wydaniu top trendy. a swoją drogą to ostatnio odkryłem we śnie, że moje pedalstwo to wina czarnobylu. bo miałem akurat wtedy świnkę i mi się na jądra rzuciło. ot takie małe résumé minionej nocy...

wpadłem dziś o szóstej nad ranem na małe zakupy. nie wiem, co się ze mną dzieje, ale chyba z nostalgii za miniomymi czasami wracam się do lat minionych. pamiętam jak kiedyś kolekcjonowałem krawaty - z uporem maniaka kupowałem coraz to nowe egzemplarze. po czternaście zeta, po dwadzieścia, a nawet osiemdziesiąt. i oto chyba wracam do szalonych lat... no właśnie. shit happens. jak nazwać lata obecne? zerowe? durny dwudziesty pierwszy wiek. ale nie o tym. otóż w ostatnich tygodniach moja kolekcja wzbogaciła się o kolejnych pięć egzemplarzy. plus dwa dzisiaj. i to za całe osiem zeta sztuka. normalnie czułem na plecach to swoje podniecenie. ech gdyby się tylko jakiś sędzia znowu zjawił... ale hola! bo to inna ostatnio-tygodniowa konstatacja. no more men. nie mam czasu, nie mam ochoty, nie mam kasy. man muss prioritäten setzen. a te są od pewnego czasu zupełnie insze jako rzekała moja babcia. choć rzekać w mojej mowie to nic innego jak się modlić...

bonsai mi schodzi. jako i benjamin. tylko dracena sie trzyma. a mówią, że płeć damska to słaba płeć. kłamcy i krętacze. pewnikiem na usugach są - jak tefauen na pasku platformy. chociaż może o pasku nic nie mówmy, bo pan premier uznał, że bicie dzieci to przestępstwo. i pomyśleć, że mój padre czasem się czynów kryminalnych dopuszczał. ech. to całkowicie inaczej każe mi spojrzeć na jego sylwetkę. prawie tak samo, jak wtedy, gdy się dowiedziałem, że miał romans za kawalerskich czasów z jakąś rozwódką, a madre, że miała wyjść za mąż za innego pana, którego jednak w międzyczasie do więzienia za coś tam coś tam (czyli jazdę po pijanemu bodaj) w lochy wsadzili. pytanie tylko dlaczego takich ciekawych historyjek człowiek się po śmierci ich głównych bohaterów dowiaduje. i kolejne pytanie wobec tego - jakich historii o mnie by usłyszano, gdyby się zdarzyło, że by się zdarzyło... no właśnie jakich? nawet mimo wszelkich znaków na niebie i ziemi na romans z księdzem się nie zdecydowałem. ech. nudziarz er jesteś. i kropka.

lets just hope it doesnt get big enough for anyone to notice lol

alexis meade

2009-02-06T22:29:00.003+01:00

boli mnie ręka. nie. nie od masturbacji. zresztą nawet nie wiem, co to takiego. rozdałem dzisiaj bodaj tysiąc autografów, które pewnie nigdy na allegro nie trafią. poza tym wypisało mi się pióro i musiałem użyć długopisu, czego nienawidę bardziej niż aksamitu. a aksamitu nienawidzę bardziej niż dżwięku paznokci posuwanych po styropianie, więc mój ból duszy w rzeczy samej musiał być megamasakryczny. ale mentalne wzruszenia nie powinny interesować świata - co najwyżej zaświaty, w które wierzę bardziej niż w to, że ajzis dżi urodziła się mężczyzną. bo jak wytłumaczyć to, że sniło mi się dwa dni temu, że prowadzę autobus, a dzisiaj pomykałem przez śląsk szefowym dżipem. masakra. czy ja mówiłem, że chcę podleczyć swoje tego tamtego kompleksy wielki autem. bo jeśli nie, to mówię teraz - chcę. qwa chcę!

wczoraj pisałem, że nie wiedzieć czemu, ale ludzie mnie lubią. dzisiaj napiszę, że moi podwładni lubią mnie również. z większością jestem po imieniu, pomimo że nie pracuję w żadnej korporacji, a wręcz przeciwnie. jestem brat łata. a jeśli usłyszę tytulaturę, to grzmię i rzucam spojrzeniem niczym księżniczka. no halo. ja jestem moje imię, a nie tytuł naukowy tudzież stanowiskowy. mam tyle samo kości, co i oni (ofkors nie licząc kobiet, bo one mają jedno żebro więcej - z racji biblijnej), tyle samo oczu (z wyjątkiem daryl hannah) i mniej więcej tyle samo szczęk. co prawda jeszcze nie wyciągam ich na noc - jeszcze... pewnie to kwestia czasu, bo big bang lada dzień. cholera - nie mogę się doczekać. będzie picie. ajajaj... i pamela z naszego puebla. zresztą jak mówiłem - chcę ponczo z gładalahary i kropka.

kocham swoją pracę. dzień po dniu odkrywam, że kilka miesięcy tak zwanego wypalenia to było lekkie wypalenie. ale fal mózgowych. mógłbym siedzieć w niej po dwadzieścia cztery godziny. masakra. wpadłem na sto tysięcy innych pomysłów - promocja, restauracja, rewitalizacja, rekultywacja, odnowa, budowa, przebudowa, odbudowa... yaa-taa. ja pinkolę. zresztą co tam. coś za coś. za parę lat mógłbym zostać pierwszym. zresztą i pierwszy się w tym stylu wypowiedział. i wszystko na ten temat. yes. i do. i do. i do...

dear god that voice is just so wrong

piscyzm

2009-02-05T18:18:00.004+01:00

aua! mimo że big bang jeszcze wciaż ponad miesiąc przede mną, to dzisiaj był big trash. normalnie jak w śnieżce, kiedy to wielkie lustro rozpada się na dziesięć milionów kawałków - tyle tylko, że dzisiaj zwierciadło rozpadło się na trzy tysiące pasków horyzontalnych. ale może niczym chwyt z ugly betty zacznijmy od początku. rankiem wypełniony brzuszek activią truskawkowo-poziomkową bodajże i świeżo wyciśniętym sokiem z jabłek. no powiedzmy, że ufam marwitowi. potem wiejska z flaszką jajoniaku. miejmy nadzieję, że nie z jej dziewięć lat starszego małża, bo mogłoby się jeszcze na mnie przedwcześnie przerzucić. potem bląd asistąs, która od paru tygodni wcale już nie jest bląd. mój błąd. powiedzmy - kastanietta. kilka fejkowych podpisów pierwszego (mam taką małą umiejętność, a co!) i mogę ruszyć w miasto, by wziąć udział w spotkaniu na wsi. niestety odwołują, bo jeden z sołtysów przybyć nie mógł - ale nie ma co. takiej okazji nie zmarnujemy. wypad do fryzjera. i tu o to pra-big-bang. shit. nawet nie wiedziałem, że jak się uśmiecham do fryzjerki, to lustro jakby się z wice-główną-księgową maryjką vis-a-vis spotkało. ajajaj...

pora zajrzeć rzeczywistości w oczy. prosto w oczy, a nie w okulary słoneczne. starzejemy się powoli, ale mimo wszystko qwsko szybko. jak oglądam swoje fotki sprzed paru lat - może nie sprzed paru paru, ale tylko paru - to widzę chłopaczka trzy kilo szczuplejszego, przystojniejszego, bardziej uśmiechniętego i mniej wkurwionego na lajfa. no i masakrycznie naiwnego. dzisiaj to już nie to. spoważniałem - w metryce i na wizytówce. przytyłem w pasie i kołnierzyku (w pasie boli bardziej niż przy szyi. zresztą jakoś nie lubię stryczków). pomarszczyłem się - przy oczach i na tyłku (mimo że sędzia zapewnia mnie, że faceci nie mają cellulitu - a od kiedy to ka-em pedał jest facetem?). no i chyba bardziej ludziom nie ufam niż ufam. facetom w szczególności. nie. nie skarżę się. staram się być obiektywny. choć obiektywnie to staję się stara. tfu. stary... ale jednak brak mi tej iskry w oku, którą miałem wtedy. brak mi tej łatwości rozmawiania z ludźmi i nierozmawiania z nimi. po prostu. było minęło...

zastanawiam się, dlaczego ludzie mnie lubią. mimo że jestem trudny, złośliwy i wredny. mało odczytywalny i zmieniam nastawienie do świata częściej niż pis na kongresie. mimo że od pary miesięcy wolę swój świat od naszego świata. że jestem jak starzec w lilijach i bardziej czuję się spokrewniony z ameriką ef niż własną sis i wiejską. że uciekam w swoje międzywiersze i zamykam drzwi do pokoju nawet gdy jestem sam w mieszkaniu. że planuję spędzić swój big bang z własnym lustrzanym odbiciem. pomimo że wygląda jak zebra, drabina i kubraczek deszczowców z porwania baltazara gąbki. skąd u ludzi tyle cierpliwości do mnie? do mnie - tego, który ma jej do nich coraz mnie...

indeed it is

siegessäule

2009-02-02T21:14:00.004+01:00

tak właśnie sobie przeglądam mój ulubiony tygodnik, popijając po całym dniu pracy desperadosa z limonką. miałem tylko dwa, a szkoda, bo drugi właśnie się skończył. i nawet na cały wprost nie starczyło. next tajm będę musiał się bardziej o jakiś bakap postarać. wiem, wiem. miałem skończyć z piciem przed monitorem. ale jakoś się nie da. dzisiaj opieprzyłem z góry na dół panią kierownik od siedmiu boleści, bo mnie pouczać zaczęła. że niby męska moja ambicja wylazła. w żadnym razie. tylko wredna męska natura. w dodatku futrem z szefa podbita. a regularnie obcinam pazury zdawałoby się. no cóż - potrafię czasem być mniej miły. choć ci co mnie znają, zdawałoby się - nie chcą wierzyć...

żeby sobie nieco pokadzić, okazuje się, że jestem całkiem dobry w tym, co robię. pod warunkiem, że robię, co umiem. a że trochę umiem, to wiem. przynajmniej coś tam, coś tam. ale tylko coś. resztę ominę łukiem milczenia. bo jak mój dziadek wiele lat powtarzał - jak ktoś się chwali, to jakby się kupami mazał. a cień mój własny mi świadkiem, że co jak co, ale z brydżem mi nie po drodze. choćby jakie ino kurven tam były. znaczy zakręty. czyli łuki. czyli po niemiecku. a jam germanofil. coby było, żeby nie było, że lubię publicznie brzydkich słów w piśmie używać. choć w przypływie księżycowego nastroju dość ostro się mi zdarza. nie bacząć na wiek, płeć i orientację seksualną. takie małe zastosowanie unijnej polityki równych szans i przeciwdziałania dyskryminacji w skali mikro...

podarowałem sobie odrobinę luksusu ostatnio. i żeby nie było - jestem na diecie, więc bynajmniej nie chodzi mi o kupno dwudziestu dekagramów salcesonu. tudzież wędzonego pstrąga, ktorego swoją drogą uwielbiam. zresztą jako że jestem dziecko wsi i wychowałem się na klepisku w oborze między krową maliną, klaczą lotką a bezimienną trzodą chlewną to flaczki, płucka i żołądki w rosole nie są mi obce. ale o linię w końcu trzeba znów zadbać, bo osiemdziesiąt kilo na trzydziestkę to chyba najgorszy z wymarzonych prezentów. ale znowu nieco zbaczam (sic!) z tematu, uciekając gdzieś na margines trzywukartki - miało być o luksusie. jako że z wiekiem człowiek coraz bardziej zapachowo przypomina pergamin (a nierzadko i papirus), najwyższa pora było zainteresować się własnymi porami. dwieście zeta na muchozol. żyje się raz. o ile do trumny mogą mi włożyć kulki na mole (chociaż pewnie da to tyle, co kampania pe-er pisowi), to na tym świecie niech na chwilę się poczuję niczym potarta nadgarstkiem strona z katalogu avona. a won! z kreseczką albo i z bez.

cry almost everytime i hear this

ta šelma, kterou jsem viděl, byla jako levhart

2009-01-31T22:36:00.003+01:00

dostałem słonia. takiego białego jak be szesnaście. tyle tylko, że bez dzyndzelka na głowie. ale w końcu to nie dzięcioł, by miał takowy na czapeczce. ale ma jednak trąbę do góry podniesioną - nie żeby mi się to z czymś kojarzyło, ale to zazwyczaj dobry znak. no i tutaj należy zadać sobie pytanie o rolę przesądów w życiu. bo oto niegdysiejszymi czasy otrzymałem prestona na elefancie - znaczy pierwsza fotka na jakiej go widziałem była właśnie słoniowa. a słonie od dzieciństwa mi się z czymś niezwykle przyjemnym kojarzą. prawie jak żółty ser albo zdjęcia camilli parker-bowles. zresztą do dzisaj mam bordowego słonia, którego dostałem od cioci i matki chrzestnej zarazem w wieku trzech lat. matko - to było za jaruzelskiego i henryka jabłońskiego bodaj... ale jeśli chodzi o słonia, to mimo wszystko oprócz chomika, świnki morskiej, małpki kapucynki i labradora oraz żyrafy, pandy, kozy i goopika pawie oczko to moje ulubione zwierzę. no i moja sis ofkors. ale ona raczej pod kapucynkę się wpisuje...

okazało się dzisiaj, że nie jestem zbytnio miłym i gościnnym człowiekiem. zawsze zdawało mi się, że jestem jak miód na serce - słodki, kochany i przewspaniały niczym ferdynand, ale to tylko echo grało. ktoś zadzwonił do drzwi o ósmej nad ranem. jeśliby jeszcze dwa reazy zadzwonił, tobym wyskoczył z łóżka niczym bubka nad tyczkę, bo mój listonosz to ciacho takie, że żebrowski się kryje. ale zadzwonił raz. podejrzewam sąsiada, któremu ostatnio kury potruli i się dobijał do mnie, bo za cholerę nie mógł usłyszeć, co dyżurna na policji do niego przez telefon mówiła. zresztą jak już kiedyś wspominałem - żyję w instytucie geriatrii i nauk jesiennych. a za trzydzieści parę dni sam w tym biznesie będę aktywem. ale jednak pokazałem swoje em w dowodzie... i nie wstałem. nie ma goopich. sobota będzie dla mnie, skoro niedziela ma być dla nas. i oglądałem dalej brzydką betty. ale w końcu mówiłem, że lubię świnki. morskie, bo morskie, ale jednak. górskich nie znoszę...

nie wiedziałem, że u nas na prowincji czai się tyle misterów podbeskidzia. i to na ulicy. i to w autobusie. ba! nawet przy barze. szkoda tylko, że wdając się z nimi w romans musiałbym uchodzić w społeczeństwie za pedofila. bo jak tu tknąć kogoś, kto jest mniej w kalendarzu zaangażowany niż ćwierćwiecze ma lat. ale zawsze można pozerkać. tak samo jak na wystawę najnowszej sklepowej odzieży. idziesz bulwarem zachodzącego słońca (v. prowincjonalno-polska) i kątem oka widzisz, że ładny gipsowy odlew panu w shopłindołsie zrobili. ech. panowie. faceci. chłopcy. tylko dlaczego mnie to w ogóle nie interesuje? tylko dlaczego nic a nic mnie to nie obchodzi?

greatest thing i've seen all month